Po decyzji PKW w Prawie i Sprawiedliwości zapanował niepokój. Utrata tak olbrzymich pieniędzy na progu kampanii prezydenckiej to cios, który musi zaboleć. Ale niektórzy już mówią, że nie ma tego złego, czego nie da się wykorzystać.
Bez pieniędzy, bez kandydata, bez koncepcji tak od wczoraj wygląda początek prezydenckiej kampanii Prawa i Sprawiedliwości. „Gdybyśmy chociaż mieli człowieka” — utyskują działacze, z którymi rozmawiamy. Ale nie ma. Proces weryfikacji potencjalnych kandydatów się nie zakończył, a badania przeprowadzone przez partię zakończyły się niespodziewanym sukcesem Witolda Bańki, o czym Newsweek poinformował jako pierwszy. Tyle że była to niespodziewana informacja także dla Bańki, który prawie natychmiast poinformował, że nie chce i nie zamierza ubiegać się o najwyższe państwowe stanowisko. Prezes osobiście wykluczył dwoje kandydatów, czyli byłych premierów, w puli zostali mu wyłącznie ludzie powszechnie nieznani.
— No oczywiście, że to problem. Na wylansowanie człowieka bez twarzy potrzebujemy więcej pieniędzy niż na człowieka, którego ktoś zna — wzrusza ramionami polityk PiS, którego pytamy co teraz i sugeruje, że może potrzebna będzie zmiana koncepcji i zwrot w kierunku bardziej rozpoznawalnych kandydatów.
Ta kampania miała być najdroższą kampanią prezydencką PiS. Z powodów oczywistych nie będzie. Już wczoraj słyszeliśmy od polityków PiS, że trzeba sięgnąć do kieszeni działaczy, którzy dzięki partii mają stanowiska na przykład w Parlamencie Europejskim. Dzisiaj słyszymy, że dzielić mają się także milionerzy, którzy pierwszy milion zarobili wyłącznie dzięki układom z dawną partią władzy. Mają też zacząć wpłacać, bo przez ostatnie lata jak mówią nasi rozmówcy „tylko napychali sobie gęby, teraz przyszedł czas zapłaty”. Do tej pory PiS nie musiało korzystać z tych zasobów, bo po prostu miało w kampanii pieniądze z resortów, instytucji i spółek Skarbu Państwa. Teraz nie tylko nie ma tych zasobów, ale także własnej kasy. Dodatkowo nie dostanie żadnego kredytu, bo komercyjne banki, które udzielają partiom wielomilionowych pożyczek na poczet wypłacanej z budżetu dotacji, nie zdecydują się pożyczyć PiS-owi ani złotówki. Zapewne można liczyć wyłącznie na SKOK senatora Biereckiego i na samego senatora oczywiście.
— Logiczne jest, że musimy to wykorzystać w kampanii. Raz, że nie ma innego wyjścia, dwa, że nie przepuszcza się takich okazji — słyszymy w odpowiedzi na pytanie, jak to się stało, że politycy PiS tak szybko po decyzji Państwowej Komisji Wyborczej byli już gotowi nie tylko z konferencją prasową, ale także z apelami o wpłaty — była pewna dyskusja czy od razu prosić o pieniądze, czy jeszcze poczekać, ale wygrała koncepcja, żeby od razu bić na alarm.
Tak od ogłoszenia decyzji PKW działa Prawo i Sprawiedliwość. Bije na alarm, żeby obudzić swoich wyborców. Niektórzy politycy, z którymi rozmawiamy, mówią „gdyby nie decyzja PKW kampania byłaby znacznie trudniejsza”. Nie dałoby się bowiem w żaden sposób poruszyć zapadających w marazm i zniechęcenie wyborców. Już w wyborach do Parlamentu Europejskiego był kłopot.
Teraz zaczyna się budowa kolejnego mitu, który ma przydać się nie tylko w najbliższej, ale także w następnej kampanii. Przez ostatnie pół roku partii nie wychodziło zbudowanie emocji w elektoracie. Obrona TVP nie wyszła, bo nikt tak naprawdę nie chciał bronić milionerów Kurskiego, obrona prokuratury się posypała, bo nikt nie rozumiał, o co chodzi, obrona Kamińskiego i Wąsika, bo nawet w partii mają niewielu fanów. Teraz PiS ma nadzieję, że się uda.
— Pamięta pani, co się stało jak próbowaliśmy w zeszłym roku zaatakować Tuska? — retorycznie pyta polityk PiS — to był ich pierwszy wielki marsz i pokaz siły. Chcemy zrobić dokładnie to samo.
To samo, czyli zbudować wsparcie dla „prześladowanej” partii opozycyjnej. Już pierwsze wypowiedzi polityków PiS świadczą o tym, że dokładnie ta linia będzie teraz obowiązującą narracją.
— Kłamstwo ma krótkie nogi. To, co dziś spotkało Prawo i Sprawiedliwość pewnie w przyszłości spotka reżim Donalda Tuska, on wiecznie rządził nie będzie — grzmiał na konferencji prasowej szef klubu PiS Mariusz Błaszczak.
— Myślę, że nie tylko wyborcy PiS zobaczą, w którym kierunku zmierzamy. A zmierzamy w kierunku tak naprawdę rządów na pewno nie demokratycznych, rządów, które nie chcą opozycji, które nie chcą trudnych pytań, rządów, które mogą prowadzić swoją kampanię wyborczą za środki zza granicy jak chociażby Campus Polska i które, można powiedzieć, chcą wykluczyć opozycję — wtórował mu jeden z potencjalnych kandydatów na prezydenta Zbigniew Bogucki.
Była premier Beata Szydło natychmiast na x napisała, że to próba wykluczenia PiS z wyścigu do fotela prezydenta. „Cel obecnej władzy jest jeden – zniszczyć opozycję, aby nie była w stanie wygrać wyborów prezydenckich. Zagarniając urząd prezydenta, klika Tuska będzie mogła już bez żadnych ograniczeń wprowadzać swoje rządy bezprawia”.
Nie ma zatem wątpliwości, że PiS pójdzie drogą uciśnionej partii opozycyjnej, która całą swoją energię wkłada w walkę z reżimem. Niezależnie od tego, czy to prawda, czy nie. Uchwała PKW pokazuje bowiem jeszcze jedno — PiS miało świadomość, czym są działania „informacyjne” ministerstw, Kancelarii Premiera i spółek Skarbu Państwa. Większość z nich zakończyła się przed ogłoszeniem daty wyborów, czyli przed kampanią wyborczą. Warto zwrócić uwagę, że uchwała PKW nie mówi ani o Funduszu Sprawiedliwości, ani o piknikach 800+, ani o spotach spółek. Gdyby nie niefrasobliwość kilku dosłownie polityków, w tym prezesa, nie byłoby najmniejszego problemu, bo kwota 3,5 mln zł jest żałośnie mała wobec wszystkiego, czym PiS dysponowało w ostatniej kampanii.
Czy ta metoda zadziała? W elektoracie PiS na pewno. Są jednak dwa pytania. Czy uda się tę emocję utrzymać aż do przyszłorocznych wyborów prezydenckich i czy przysporzy to PiS-owi nowych wyborców. Pierwsze jest bardzo trudne. Emocje elektoratu przeważnie wybuchają i gasną w kilka tygodni. Drugie prawie niemożliwe, bo PiS w ostatnich kampaniach zmobilizował wszystkie rezerwuary wyborców. Żeby zdobyć nowych, potrzebna jest nowa strategia dla partii, a do tego potrzebne są pieniądze, a nie wyłącznie budowanie kolejnego mitu.
