Tusk w czasie prac nad rekonstrukcją rządu proponował Szymonowi Hołowni i Włodzimierzowi Czarzastemu, by weszli do rządu – twierdzą moi rozmówcy. Z punktu widzenia spójności koalicji byłoby to zrozumiałe. Czarzasty miał odmówić ze względów zdrowotnych, ale dlaczego odmówił Hołownia? To osobliwe zachowanie.
Szymon Hołownia ma talent. To wiadomo co najmniej, odkąd wystąpił w popularnym programie TVN. Ale czy ma talent do polityki, to już zupełnie inna sprawa. Spektakularny zjazd poparcia, który zaliczył, świadczy o czymś zgoła odwrotnym. Bo czy ktoś, kto w wyborach parlamentarnych w 2023 r. uzyskał 14,4 proc. głosów (ponad 3 mln), a zaledwie półtora roku później w wyborach prezydenckich 4,99 proc. (978 tys. głosów), może uważać się za człowieka politycznego sukcesu?
Co prawda półtora roku temu partia Hołowni startowała do Sejmu w koalicji z PSL, ale tym gorzej dla telewizyjnego gwiazdora. Ktoś mógłby postawić tezę, że w Trzeciej Drodze waga ludowców z Kosiniakiem‑Kamyszem na czele była znacząco większa niż jego ugrupowania. Trzeba przyznać, że posezonowa przecena nastąpiła nadspodziewanie szybko.
Wygląda na to, że Hołownia jest tym, który najwięcej traci na rządach z Tuskiem. Jego sprytny plan, że zbuduje się na funkcji marszałka Sejmu, okazał się kompletną klapą. Zresztą to było wiadomo od początku i chyba tylko Hołownia tego nie rozumiał. Bo kto się politycznie zbudował na funkcji marszałka Sejmu? Bronisław Komorowski, a może Ludwik Dorn czy Marek Kuchciński? Wolne żarty. Funkcja marszałka, choć formalnie to druga osoba w państwie, jest czysto techniczna, ot – kieruje ruchem w Sejmie. W ostatnich latach marszałkowanie było nawet zsyłką, jak w przypadku Grzegorza Schetyny czy Radosława Sikorskiego. Hołowni początkowo udawało się skupić uwagę gawiedzi, bo robił całkiem zgrabny show, ale było jasne, że publika w końcu się znudzi. Wszak kto normalny pasjami ogląda wielogodzinne obrady Sejmu?
Doświadczeni politycy wiedzą, że sprawczość jest w rządzie, a Sejm może co najwyżej przegłosowywać rządowe ustawy. I w tym tkwi polityczny błąd Hołowni, że zamiast iść do rządu, jak Kosiniak-Kamysz czy Gawkowski, którzy zostali wicepremierami, jak pijany płotu trzyma się funkcji marszałka. Według moich rozmówców Tusk, który przygotowuje rekonstrukcję rządu, proponował Hołowni i Czarzastemu, by weszli do rządu. Z punktu widzenia spójności koalicji byłoby to zrozumiałe. Skróciłoby proces podejmowania decyzji i ułatwiło wewnętrzną komunikację między liderami. Czarzasty miał odmówić ze względów zdrowotnych, ale dlaczego odmówił Hołownia? Co więcej, zaczął sugerować, że skoro umowa koalicyjna ma być renegocjowana, to on chętnie porozmawiałby o przedłużeniu marszałkowania do końca kadencji, co generuje konflikt z Czarzastym, który ma tę fuchę obiecaną w starej umowie koalicyjnej.
Zachowanie Hołowni jest naprawdę osobliwe. Czy nie po to się idzie do polityki, by móc zmieniać rzeczywistość? Mając pod sobą resort, np. kultury, Hołownia mógłby przeprowadzić upragnioną ustawę medialną, o której tyle mówi, i odpartyjnić na trwałe publiczne media. Czyżby obawiał się, że może się na tym poślizgnąć jak na skórce od banana? A może boi się odpowiedzialności? Oba warianty nie najlepiej by o nim świadczyły jako o partyjnym liderze i „przyszłości polskiej polityki”.
Jako feministka, która od lat kibicuje kobietom w polityce, mam nawet pewną satysfakcję, że dużo sprytniejsza od Hołowni okazała się Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz, wiceszefowa Polski 2050. Jako była ambasador w Rosji, a wcześniej wiceministra spraw zagranicznych w pierwszym rządzie Tuska, od początku zdawała sobie sprawę, że aby przebić się w polityce, trzeba mieć władzę. I to nie tylko partyjną, ale przede wszystkim władzę nad konkretnym działem administracji rządowej. Ten, kto ma władzę, czyli jest ministrem, może rozdawać stołki i zmieniać rzeczywistość. Jako ministra funduszy i polityki regionalnej Pełczyńska‑Nałęcz ma się czym chwalić, bo to ona dzieli unijne fundusze. Trzeba przyznać, że całkiem odważnie sobie poczyna. Zablokowała kredyt zero procent obiecany przez Tuska i KO, po to, by przekierować rządowe pieniądze na budownictwo mieszkań na wynajem, a ostatnio przekonała prezydenta, by podpisał ustawę nakazującą deweloperom podawanie do publicznej wiadomości cen mieszkań. Pełczyńska-Nałęcz czasem wchodzi w paradę kolegom z rządu, budząc wściekłość i zgrzytanie zębami, ale od kiedy to rozpychanie się w polityce jest wadą? Chyba tylko Szymon Hołownia tego nie rozumie.
