W KO słychać, że w tej sytuacji Giertych to już jedyne możliwe rozwiązanie. „Chociaż potwornie ryzykowne”

Nie tylko Warszawski Szpital Południowy

Po pierwsze, pokazuje coś, co wyborców irytuje nad wyraz, czyli arogancję władzy. Nie ma znaczenia, że nie padło jeszcze żadne nazwisko polityka ze szczytu władzy. Radny Dawid Kacprzyk z Ursusa i posłanka Małgorzata Pępek z Żywca skutecznie pokazali, że władza wyleczy się sama. I niby wszystko zostało załatwione, jak trzeba, a i tak Koalicji Obywatelskiej nie udaje się wyjść z tego korkociągu.

Prezydent Warszawy zdymisjonował swoje zastępczynie, ale to nie naprawia systemu ochrony zdrowia. Premier zażądał zmian w systemie ochrony zdrowia, ale to nie robi się z dnia na dzień. A PiS przychodzi do programów publicystycznych z happeningiem politycznym, rozwijając w studiach telewizyjnych rulony z listą „101 afer KO”. To promocja kłodzkiej konwencji partii, która odbyła się w niedzielę. W Kłodzku, bo PiS chce przypomnieć o bardzo głośnej i bulwersującej sprawie pedofilskiej, łącząc ją z partią rządzącą (skazana była kiedyś działaczką KO). To wszystko sprawia wrażenie, że KO tonie w aferach.

Ministra zdrowia? Nie ministra, a zderzak

Dlatego w Alejach Ujazdowskich pojawiają się pomysły, żeby czymś to przykryć, a zazwyczaj najlepiej przykrywa się dymisjami. Pierwsza na liście jest ministra zdrowia. Powołana rok temu na to stanowisko w miejsce Izabeli Leszczyny Jolanta Sobierańska-Grenda ma czas do wtorku, żeby przedstawić konkretne propozycje zmian, które zaaprobuje premier. Donald Tusk już zapowiedział, że jeśli nie usłyszy konkretnych i sensownych propozycji, w środę podejmie stosowne decyzje. Także personalne. Nie tylko w Ministerstwie Zdrowia, ale przede wszystkim w Koalicji Obywatelskiej te słowa szefa rządu zostały odczytane jako sugestia dymisji ministry. Ta wydzwania teraz do ekspertów i dawnych znajomych z czasów, kiedy była jeszcze menadżerem, i prosi o pomysły na zmiany w systemie.

— Nie wiem, czy to był najlepszy pomysł — mówi polityk KO o koncepcji niepolitycznego kierownictwa resortu zdrowia. — Oczywiście, ma to plusy, bo wyrzucenie ministry teraz niczego dla partii nie oznacza. Wiadomo, jak to działa — silny minister jest silny, kiedy jest silny w partii, minister bez zaplecza to zderzak.

Ten, który „wyjątkowo Donalda wkurzył”

Jednak część naszych rozmówców z KO mówi, że pierwszy pod premierowski topór poleci szef NFZ, bo „wyjątkowo Donalda wkurzył”. Jeśli to nie pomoże i nie wszyscy zrozumieją, że publiczna egzekucja może spotkać także ich, to następna będzie ministra, a co za tym idzie — całe kierownictwo resortu. Jest tylko jeden problem — w partii chętnych na to stanowisko nie ma.

— Nie ma gorszego miejsca w rządzie. Nie będę nawet tłumaczyć dlaczego — śmieje się polityk KO. — Nie wyobrażam sobie długiej listy chętnych. Oczywiście, w partii to trochę inaczej wygląda, bo szef może po prostu wydać polecenie albo zasugerować, że jak się ten czy tamten nie zgłosi na ochotnika, to na listach też miejsca dla niego nie będzie. O, na przykład marszałek Grodzki zawsze chciał być ministrem, to może teraz jest jego kolej — dość złośliwie kończy mój rozmówca.

Prawda, że to najgorętszy fotel w każdym rządzie. Niezależnie od tego, czy mamy rząd liberałów, lewicy czy prawicy, bo bez radykalnych zmian nie da się systemu naprawić. A radykalne zmiany zawsze wywołują radykalne reakcje.

Roman Giertych to jedyne rozwiązanie?

Ale nie tylko stanowisko ministra zdrowia to gorące krzesło w rządzie Tuska. Także minister sprawiedliwości nie może czuć się bezpiecznie. Ostatnio problemy w prokuraturze i konflikt między prokuratorem generalnym a krajowym weszły w etap, w którym KPRM mówi „załatwcie to między sobą albo któryś z was musi odejść”.

Minister Waldemar Żurek — tak jak ministra zdrowia — zajmuje resort zaledwie od roku, ale nie zrobił przez te 12 miesięcy wszystkiego, na co liczył premier. Są oczywiście zarzuty, a nawet akty oskarżenia w dużych sprawach, ale nie ma efektów w postaci aresztowania czy wyroku dla odpowiedzialnych za afery w czasach PiS. W dodatku bardzo prawdopodobne jest, że odpowiedzą urzędnicy, a nie politycy, a przecież nie o to chodziło wyborcom.

Premier zawsze powtarzał, że nie chce żyć w kraju, w którym to politycy decydują o tym, jak ma przebiegać proces i kiedy komu postawić zarzuty. Ale żarna sprawiedliwości mielą bardzo powoli i trudno spodziewać się efektów w ciągu jednej kadencji w sprawach, w których odpowiadać ma były premier czy były minister sprawiedliwości. Problem jednak polega na tym, że wyborcy chcieliby te efekty zobaczyć.

Trudno pogodzić wolę wyborców z polityczną skutecznością. Już ponad rok temu, a więc jeszcze przed poprzednią rekonstrukcją, w rozmowach z politykami rządzącej koalicji padało nazwisko Romana Giertycha jako potencjalnego przyszłego ministra sprawiedliwości. Teraz niektórzy twierdzą, że to jedyne rozwiązanie.

— Roman w resorcie oznacza, że nie byłby tak aktywny w mediach społecznościowych i nie kąsałby ministra tak mocno. Nie mam pewności, że ten pomysł gdzieś się realnie pojawia w głowie premiera, bo jest potwornie ryzykowny — zaznacza nasz rozmówca z KO. — Ale pewnie przynajmniej do wyborów byłby względny spokój w tej najbardziej radykalnej bańce. PiS tam pokwęka, ale i tak gadają, to jaka to różnica.

Jest jeszcze Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz

I zmiana numer trzy, o której w rządzie mówi się od paru tygodni, a od kilku dni już nawet bardzo głośno, to dymisja Katarzyny Pełczyńskiej-Nałęcz. Już w piątek pojawiła się plotka, że podczas zwołanej konferencji prasowej premier ogłosi, że żegna się z panią minister. Oznaczałoby to co prawda rozpad koalicji rządzącej, ale także od dawna mówi się, że spora część klubu Polski 2050 już jest dogadana z KO na zmianę barw klubowych. Jak słyszymy, do tej zmiany mogłoby dojść po 20 lipca.

Rekonstrukcja to sprawdzona metoda na odsunięcie od siebie problemów i zajęcie czymś mediów przynajmniej na jakiś czas, ale nie gwarantuje sukcesu, bo od mieszania herbaty ta nie robi się słodsza. Bez radykalnych zmian w ochronie zdrowia zmiana ministra to będzie wyłącznie kosmetyka i za rok problemy wybuchną ponownie, a wtedy — w środku kampanii — to będzie po prostu oznaczało spektakularną porażkę w wyborach.