Nieustanne spekulacje, czy Donald Tusk wystartuje w wyborach prezydenckich, czy też pozwoli startować Rafałowi Trzaskowskiemu, stały się publicystyczną mantrą, tak jak telenowelą już są głębokie analizy, którego z młodych i pięknych mężczyzn Jarosław Kaczyński wybierze na kandydata PiS.
Nawet to, czy wystartuje Szymon Hołownia, a wiadomo, że wystartuje i wiadomo, że przegra, choć jeszcze niedawno miał wygrać, przestały być ciekawe.
A tymczasem mamy przecież pierwszego oficjalnego kandydata do najwyższego urzędu w Rzeczypospolitej. Jest to znany i lubiany Sławomir Mentzen, wybrany przez Radę Liderów Konfederacji.
Nie pozostało mi więc nic innego, jak zabrać się za oglądanie programów internetowych Mentzena oraz sprawić sobie jego książkę „Filozofia XD”. Książka nie jest najnowsza, bo sprzed czterech lat, ale jest to książka pisana wtedy, gdy chyba sam Mentzen nie podejrzewał, że może stać się kandydatem do pałacu prezydenckiego. Pozwolił sobie więc na pisanie tego, co mu się w głowie roi między jednym a drugim kuflem piwa w jego toruńskim pubie.
Mentzen to nie tylko polityk, showman, piwosz, były właściciel kantoru wymiany walut oraz sklepu z bronią, ale i biznesmen, który w lipcu wprowadził na giełdę swoją kancelarię prawniczą i zaliczył spektakularny sukces, tyle że krótkotrwały. Po psychotycznym epizodzie euforii inwestorów, którzy szybko się wzbogacili na akcjach mentzenowej firmy, rynek ochłonął, wytrzeźwiał i wrócił do normy, czyli akcje poleciały z hukiem na twarz, zaś Mentzen przyznał, że słabe wyniki są „konsekwencją olbrzymiego spadku przychodów z projektów jednorazowych w doradztwie podatkowym”. Wygląda na to, że Mentzen jest dobry na krótkich dystansach, sprint jest jego specjalnością, nie zaś maraton, po stu metrach łapie zadyszkę.
Jak przystało na dziecko internetu, kampanię prezydencką prowadzi już od dawna w YouTubie, gdzie daje cykl pogadanek „Mentzen grilluje”. Wyszło już ponad 30 odcinków, jest to lepsze niż Netflix i Sejmflix razem wzięte, zwłaszcza że co by nie mówić o Mentzenie, to gadane on ma. Przed kamerą czuje się jak rekin w morzu pełnym wczasowiczów, choć dobry jest jedynie w występach solo, a do publicznych polemik z zawodowcami czuje nieśmiałość i ma przykre doświadczenia z Ryszardem Petru. W pogadankach komentuje wydarzenia polityczne, piętnuje lewactwo, wyśmiewa PiS, zwalcza Unię Europejską i zaprasza na kolejne „Piwa z Mentzenem”. Widz zaczyna się bać, czy kandydat Konfederacji nie wykończy się tymi aktywnościami, bo nieustająca kampania wyborcza w oparach browaru mogłaby powalić nawet słonia, a co dopiero Mentzena.
Na okładce „Filozofii XD” jest oczywiście Mentzen, jeszcze ładniejszy niż w rzeczywistości, bo narysowany, a nie sfotografowany, w luzackiej i buńczucznej zarazem pozie, z założonymi rękoma. Z urody przypomina tu trochę profesora Matczaka, jeśli to kogoś zachęci do lektury. Tytuł chyba trzeba przetłumaczyć jako „Filozofia zgrywy”, bo „XD” w internetowym slangu oznacza śmiech, jak ktoś wstawia emotkę XD do komunikatu, to znaczy, że śmieje się do rozpuku. Jeśli prezydent Mentzen wprowadziłby do siedziby na Krakowskim Przedmieściu filozofię XD, to moglibyśmy mieć najzabawniejszą prezydenturę w dziejach Polski, a to wyczyn, biorąc pod uwagę obecnego lokatora pałacu. Szczególnie gdyby prezydent Mentzen starał się zrealizować niektóre postulaty ujawnione w książce: pozwolenie na handlowanie wszystkim, wszędzie i przez każdego, a także powszechny dostęp do broni, bo „jeżeli mielibyśmy broń, bylibyśmy wolnymi ludźmi i wówczas mniej praw można by nam zabrać”. To dopiero byłoby XD!
Wygląda na to, że Mentzen jest dobry na krótkich dystansach, sprint jest jego specjalnością, nie zaś maraton, po stu metrach łapie zadyszkę
Cała rzecz jest o tym, że Polska nie jest normalnym krajem, z czym w zasadzie należy się zgodzić. Oraz że nasza ojczyzna wygląda jak wielki skecz Monty Pythona, tyle że mniej śmieszny, z czym znów trudno polemizować. Państwo polskie jest największą opresją obywatela Rzeczpospolitej: gnębi go podatkami, przepisami, rozporządzeniami, człowiek w zderzeniu z polskim urzędnikiem jest jeszcze bardziej bezradny niż Józef K. z „Procesu” Kafki. Mentzen ma świadomość, że Polak, bez względu na swoje sympatie polityczne, nie ufa państwu, bo nieufność wobec władzy jest w nas zakorzeniona od czasów rozbiorów, a może i wcześniej. Bardzo dowcipne byłyby rządy Mentzena na Krakowskim Przedmieściu, gdyby na tym urzędzie kierował się filozofią XD. Wyobraźmy sobie premiera przyszłego rządu, który spotyka się z prezydentem Mentzenem, a ten mu mówi: „XD!” i uśmiecha się jowialnie, jak tylko Mentzen potrafi się uśmiechać. Wyobraźmy sobie oficjalną wizytę prezydenta USA, którego Mentzen bratersko klepie po plecach, wręcza kufel piwa i mówi: „XD!”. Oczywiście, gdyby to była Kamala Harris, mogłoby dojść do pewnych zgrzytów dyplomatycznych, ale gdyby, nie daj Boże, był to Trump, to ich spotkanie mogłoby przejść do historii i stać się pożywką dla tysięcy znakomitych memów.
Filozofia Mentzena jest tu wyłożona szuflą: ludzie nie mają głowy do skomplikowanych przekazów, działają kierowani emocjami, a nie racjonalnym myśleniem, trzeba im dać parę prostych grepsów zamiast poważnych wypowiedzi. Należy mówić do nich prosto – liczbami i obrazkami. Nie ma sensu tworzyć długich programów wyborczych, bo i tak nikt tego nie przeczyta, nie ma sensu robić konferencji prasowych, bo nikogo to nie zaciekawi – mówi Mentzen – więc należy robić memy i śmieszne zdjęcia, to się zawsze przebije. Przepis na zwycięstwo Mentzen ma prosty i ja, czytając „Filozofię XD”, nie mogę zrozumieć, dlaczego Konfederacja nie wygrała wyborów parlamentarnych, a sam Mentzen wcześniej nie wygrał nawet wyborów na prezydenta rodzimego Torunia, gdy w 2018 r. uzyskał 3,94 proc. głosów i mocne piąte miejsce.
Mnie Mentzen wzrusza i rozczula, jego chłopięcość mężczyzny, który nie wyrósł z gier komputerowych i filmów o potworach, mnie ujmuje. Ostatnio mamy w Polsce kurs na prezydentów w krótkich spodenkach, więc Mentzen byłby w sam raz. Jego strategia polityczna przedstawiona w „Filozofii XD” opiera się na „Władcy Pierścieni” Tolkiena, a w zasadzie na filmach Petera Jacksona, które Sławek oglądał, gdy miał 15 lat.
W wizji dorosłego już Sławomira Europa Zachodnia jest Gondorem, po którym biegają „orki-imigranci”, Mordorem zaś „lewacka Unia Europejska”, która chce przejąć i zniszczyć Gondor. Zatem na ratunek musi przybyć z Shire, czyli z Polski, Drużyna Pierścienia i to składająca się z dzielnych konfederatów, gdzie czarodziejem Gandalfem będzie Janusz Korwin-Mikke, zaś bohaterskim Aragornem „szlachetny Grzegorz Braun”. Nie wiadomo jednak, w czyjej roli sam Mentzen się obsadził, bo nie krasnoluda Gilmliego ani elfa Legolasa (tym pierwszym miał być Liroy, drugim Robert Winnicki). Może bohaterskim Boromirem? Ale on zginął w samotnej walce z armią orków, nie wiem, czy Mentzen chciałby ginąć za cokolwiek, więc widziałbym go jako Arwenę, piękną półelfkę, która z miłości do Aragorna (przypomnijmy: Grzegorz Braun) wyrzekła się swojej nieśmiertelności.
Mentzen wyznaje otwarcie: „Kiedy piszę o Drużynie Pierścienia, jestem profesjonalistą, a nie pajacem”. Doprawdy, przesadna skromność.
