Donald Tusk przedstawił nowych ministrów i nowe resorty, ale nie pokazał jednego — wielkiego planu na przyszłość. Dużo było słów o wzięciu się w garść i skończeniu z marudzeniem. Premier nie powiedział wprawdzie, dlaczego wyborcy mieliby go znowu zacząć słuchać, ale wygląda na to, że ma plan B.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Rekonstrukcja kończy nużący okres, w którym rząd zajmował się głównie sobą, ale dopiero się okaże, czy otwiera nowy etap, bo na razie poza nowymi (nie w każdym przypadku) twarzami szef rządu nie pokazał niczego specjalnego. Dla wyborców — tych mniej zaangażowanych w politykę — rekonstrukcja kompletnie nic nie znaczy, bo to, kto będzie przeprowadzał zmiany, jest dla nich sprawą drugorzędną. Najważniejsze jest to, jakie to będą zmiany, a tego po prostu nie wiadomo.
Premier chce nadstawić drugi policzek
Donald Tusk zamierza jednak pojechać na spotkania z wyborcami i opowiadać im o tym, co zrobił, a co zamierza zrobić.
Sam przyznał, że czasem dostanie pewnie „ochrzan”, a innym razem będzie musiał nadstawić policzek. Problem w tym, że to PR, nie wizja. Tusk wielokrotnie powtarzał, że jak ktoś ma wizję, to powinien udać się do lekarza, ale nie jesteśmy w 2007 r. i wyborcy chcą wiedzieć coś poza tym, że PiS był zły, a obecne starcie to kolejna odsłona walki dobra ze złem.
Oczywiście mówimy o wyborcach spoza betonowego elektoratu partii, bo tylko dzięki nim można wygrać wybory. Premier musi w drugiej połowie kadencji pokazać coś, co da mu choćby matematyczną szansę na wygraną.
Tusk ma plan B. Stoi za nim
Rekonstrukcja ma też warstwę czysto polityczną, która przeznaczona jest dla najbardziej zagorzałych fanów tego typu gry.
Tusk buduje swój gabinet, szykując się na wojnę z nowym prezydentem Karolem Nawrockim, co jest czytelne i daje wyborcom nadzieję na nową energię. Półtora miesiąca po wyborach prezydenckich nadszedł najwyższy czas, by się podnieść i iść dalej. Premier pokazuje swoim wyborcom, że obserwuje nowego prezydenta, przygląda się procesowi tworzenia jego kancelarii i odczytuje strategię. Nawrocki chce jechać do wyborców zaraz po zaprzysiężeniu, Tusk odpowiada swoim objazdem. Wzmacnia Radosława Sikorskiego nie tylko z powodów wewnętrznych, ale także po to, żeby szef dyplomacji mógł prowadzić wojnę z prezydentem. Sikorski jest w tej chwili największym aktywem Tuska, bo jest jedynym politykiem, który może go zastąpić, jeśli premier uzna, że zaczyna być zbyt dużym obciążeniem. Potrzebuje planu B i tym planem B jest Sikorski. Szef dyplomacji ma zresztą ostatnio bardzo dobrą opinię w najtwardszym elektoracie i wyrasta na człowieka numer dwa w Platformie Obywatelskiej.
Nominacje dla Waldemara Żurka i Marcina Kierwińskiego to wyraźne postawienie na twardzieli, którzy nie zawahają się skorzystać ze zdecydowanych narzędzi. Kierwiński wysłał przecież policję do Pałacu Prezydenckiego, żeby zgarnęła Mariusza Kamińskiego i Macieja Wąsika, a Żurek ma swoje porachunki z politykami PiS.
Tusk szykuje się na rozgrywkę i najwyraźniej dobrze się z tym czuje. Jakby znowu odzyskał energię, więc spora część elektoratu zapewne to doceni. Premier powinien jednak zarazić tym entuzjazmem swoich ludzi. Gdy poprowadził ich w kampanii w 2023 r. Platforma była pełna energii i szła za nim z przekonaniem, że musi wygrać. Teraz raczej słychać w obozie komentarze w stylu: OK, jeśli premier uważa, że coś możemy zdziałać, to spróbujmy.
