Duc, największa z czterech fok pospolitych we wrocławskim zoo, najbardziej na świecie kocha jeść i robić wyskoki z wody. Za rybę pośle opiekunowi buziaka, pomacha płetwą czy wykona akrobację. O uwagę musi ostatnio konkurować z synem, uroczym Mako o wielkich oczach, który urodził się 17 czerwca i siłą rzeczy przyciąga wszystkie spojrzenia. Maluch właśnie zaczyna jeść ryby, choć na początku o wiele bardziej niż śledzie interesowały go żółta piłka i hula-hoop w basenie. Mamą Mako jest ostrożna Lisa, skrajnie różna od szalonej Mony.
Zwierzęta na wyciągnięcie ręki
Życie stadka czterech fok pospolitych we wrocławskim zoo najciekawiej jest obserwować podczas pokazowego karmienia (codziennie o 13.00; trwa ok. 15 min), które jest świetną okazją, by zobaczyć te zwierzęta w akcji. Przy okazji można się też wiele od ich opiekunów dowiedzieć.
Chociażby tego, że w wodzie foka przypomina płynącą torpedę poruszającą się z prędkością nawet 35 km na godz., że potrafi wstrzymać oddech na 25 min i zanurkować nawet na 400 m głębokości. Z kolei na lądzie foki są powolne, niewiele szybsze od leniwca. Wszystko dlatego, że nie potrafią podnieść swojego ciała na płetwach jak chociażby uchatki, tylko poruszają się, „pełzając”. No, chyba że mówimy o Ducu biegnącym po rybę…
Kotiki afrykańskie to kolejne gwiazdy pokazowych karmień, które na dodatek jedzą dwa razy dziennie (o 12.00 i 15.00). Jest ich sześć, a najbardziej wyróżniają się charakterna Nahla, której wszędzie jest pełno, oraz Elmo, trzyletni samiec ważący już ponad 70 kg — mistrz salt i innych widowiskowych akrobacji.
Zwierzęta podczas karmienia wykonują „sztuczki”: podają opiekunowi płetwę, salutują, dają sobie zajrzeć do gardła czy pogłaskać się po głowie. To, co wygląda na świetną zabawę, jest częścią treningu medycznego, dzięki któremu badania czy leczenie można wykonać w spokojny i bezpieczny dla zwierzęcia sposób. Na przykład podawanie płetwy wykorzystywane jest do pobierania krwi, a pozostałe ćwiczenia pozwalają opiekunowi nauczyć zwierzę wchodzenia na wagę czy pozostawania w bezruchu podczas badania.
Organizowane przez zoo pokazowe karmienia to też świetna okazja, by odkryć mniej znane gatunki zwierząt. Ot, chociażby kapibary, największe żyjące gryzonie osiągające nawet 130 cm długości (codziennie o 12.00). Albo manule, nocne koty, które trudno wypatrzyć nawet w zoo, a pora jedzenia jest jedną z nielicznych okazji do obserwowania tych niezwykle skrytych zwierząt (w środy o 10.00 i piątki o 14.00).
Niektóre karmienia przyprawiają o gęsią skórkę, jak chociażby rekinów (poniedziałki, środy, piątki o 13.30) czy piranii (w niedziele o 15.00). Inne są samą słodyczą, jak weekendowy obiad słoni indyjskich (o 14.30). Absolutnie wyjątkowym widokiem są podwodne harce hipopotamów. Przez pancerną szybę można podziwiać, jak te potężne zwierzęta próbują chwycić pod wodą melona lub połówkę arbuza w swoje ogromne paszcze (Afrykarium; poniedziałek-czwartek o 11.00). Dla dzieciaków niezapomnianym przeżyciem jest też karmienie żółwi pustynnych, w którym mogą wziąć udział, podając im pokarm.
Na tym nie koniec atrakcji. Ciekawym pomysłem są też zajęcia edukacyjne (trzeba zrobić wcześniejszą rezerwację). Pod okiem edukatorów można się wybrać w podróż szlakiem jaja, dowiedzieć się, czy istnieją różowe delfiny, albo ruszyć na wycieczkę po Małpiarni na bliskie spotkania z człekokształtnymi. Są też podróże po świecie wyobraźni. Podczas zajęć dzieci przy dźwiękach spokojnej muzyki przenoszą się na dno morza. W trakcie tej wyprawy przedszkolaki poznają jego mieszkańców, a w odkrywaniu podwodnych tajemnic pomogą im maskotki przedstawiające zwierzęta z głębin. Starsze dzieci przemierzą Afrykę i poznają życie sawanny. Świetnym uzupełnieniem tej przygody może być rodzinna wycieczka… na safari (dodatkowo płatne), w symulatorze Hummera, którym po afrykańskich bezdrożach ruszymy z dzieciakami w sześciominutową podróż po wirtualnej sawannie. Wielki ekran przed oczami, odgłosy zwierząt i natury oraz ruch pojazdu sprawią, że na chwilę przeniesiemy się do Afryki.
Karmienie hipopotamów we Wrocławskim zoo
Foto: zoo Wrocław
Zwiedzanie samego ogrodu jest jeszcze lepszą zabawą dzięki terenowej grze detektywistycznej „Śledztwo między wybiegami — Detektyw Gibonowski”, stworzonej rok temu, z okazji 160-lecia wrocławskiego zoo. By rozwiązać jedną z 12 zagadek, trzeba przyglądać się uważnie temu, co się dzieje na wybiegach zwierząt, studiować tablice informacyjne, zajrzeć do historii i skorzystać z wyobraźni. Karty śledztw można pobrać ze strony internetowej zoo. Tu też czeka gotowa do wydrukowania trasa zwiedzania dla miłośników kreskówek oraz pełne rebusów, zdjęć i łamigłówek zagadki. Ile paszy dziennie zjada słoń indyjski? Jaka jest rozpiętość ramion szympansa? Jakie ślady zostawia pantera śnieżna? Kto wysiaduje jaja u nandu? Po uważnym spacerze po wrocławskim zoo odpowiedzi na te pytania to bułka z masłem.
Sztuka dotyku
Jaki taniec tańczyli legendarni rycerze króla Artura w momencie, gdy dostrzegła ich Magdalena Abakanowicz i zamieniła w stalowe rzeźby stojące w parku przy Pawilonie Czterech Kopuł? Pod okiem Mai Kwiecińskiej, w ramach cyklu warsztatów „Muzealniaki pod kopułą”, maluchy do dwóch lat wraz z rodzicami słuchają legend związanych z rycerzami, przyglądają się rzeźbom, a nawet — wyjątkowo — mogą ich dotknąć. Bo w zajęciach dla najmłodszych chodzi o to, by pokazać muzeum jako przyjazną przestrzeń, w której podczas pierwszego w życiu kontaktu z kulturą poczują się dobrze i swobodnie. Zarówno one, jak i rodzice — na ekspozycję można bowiem wjechać z wózkiem lub wejść z nosidłem, a w budynku do dyspozycji jest przewijak.
Z kolei zajęcia dla starszaków (3-5 lat) skupiają się na sensoryce. Dzieci dotykają faktur, bawią się kolorami i dźwiękami w nawiązaniu do wystawianych dzieł. Wrześniowe warsztaty Mai Kwiecińskiej „Sztuczki w Pawilonie” zaczną się tak: „Poznajcie Jana, Sebalda, Jadwigę, Leonarda i Jerzego — świętych z gotyckiego ołtarza. Nieco na nim tłoczno, prawda?”. Dzieci obejrzą wiekowy tryptyk św. Jadwigi, porozmawiają o atrybutach świętych, a potem stworzą ich małe rzeźby. Temat warsztatów za każdym razem jest inny, związany z aktualnymi wystawami lub pracami wystawianymi w Pawilonie (w ostatnią niedzielę miesiąca; najbliższe 27 września o 13.00 i 14.30).
Inna propozycja to „Muzealne poruszenie”, warsztaty plastyczno-ruchowe Barbary Przerwy dla dzieci w wieku 6-10 lat (wybrane soboty o 11.00). Inspiracją są tu dzieła wiszące na ścianach. Ot, chociażby dziury w pracach stworzonych przez Kojiego Kamojiego stały się pretekstem do zabawy „Czy widać chmury przez dziury”. A obrazy ze stałej ekspozycji do warsztatów projektowania mody „Czy można się ubrać w obraz”.
Jest jeszcze cykl „Z rodziną do muzeum”, prowadzony przez Karolinę Rzepkę (dla dzieci w wieku 6-12 lat), w którym podczas spaceru po galeriach stałych dzieciaki odkryją to, co ukryte, nieoczywiste i owiane tajemnicą. Drogowskazem będzie spostrzegawczość, wnikliwość, a także świat symboli, szczegóły z życiorysów artystów i ich niecodzienne zwyczaje.
Na wszystkie zajęcia obowiązują wcześniejsze zapisy i bilet za 10 zł. A ponieważ miejsca szybko znikają, warto śledzić harmonogram w zakładce „Edukacja” na stronie Muzeum Narodowego we Wrocławiu.
Doświadczenie wody
Hydropolis, centrum wiedzy o wodzie, jest tak interaktywne, jak tylko się da, a to — jak wiadomo — dzieciaki uwielbiają. Atrakcją, która dosłownie wciąga, jest 3,5-metrowy wir wodny, który pozwala zobaczyć wodę w ruchu. Dzieciaki stoją przed nim jak zahipnotyzowane i trudno oderwać je od magii dziejącej się w sercu cylindrycznego zbiornika.
W świat wody wprowadzi projekcja 360 stopni wyświetlana na ekranie o długości 65 m. Głos Krystyny Czubówny opowie, jak powstała woda na Ziemi, ruszymy też jej śladem w podróż po wszechświecie. A model kuli ziemskiej o średnicy 2 m pozwoli nam na własne oczy zobaczyć, jak woda krąży po naszej planecie. W kolejnych salach poznamy historię inżynierii wodnej i takie wynalazki jak śruba Archimedesa czy zegar wodny. A interaktywna makieta Nilu pokaże, jak ważna jest woda dla rozwoju cywilizacji.
Wyobraźnię dzieciaków rozbudzą modele zwierząt głębinowych wyglądających niczym potwory nie z tej ziemi. To początek opowieści o tym, jak wygląda życie w miejscach, do których światło prawie nie dociera. Przygodę w głębinach, oświetloną tylko światełkami batyskafu Trieste, można przeżyć dzięki naturalnej wielkości replice pojazdu, który dotarł w 1960 r. do najgłębszego znanego miejsca w oceanach — Głębi Challengera w Rowie Mariańskim. Batyskaf zanurzył się na zawrotną głębokość około 10 911 m, gdzie ciśnienie jest ponad tysiąc razy większe niż na powierzchni! Hydropolis przygotowało też multimedialne gry, dzięki którym dzieci mogą „popływać” z delfinami lub zadbać o czystość raf koralowych.