Minister sprawiedliwości Waldemar Żurek pokazał projekt „ustawy praworządnościowej”, który mógłby stopniowo odwrócić osiem lat rządów PiS w wymiarze sprawiedliwości. Projekt jest wręcz delikatny jak na osobiste poglądy ministra. Wiadomo, że ustawa trafi do kosza w Pałacu Prezydenckim i stanie się jedynie alibi dla pozaustawowych działań rządu, ale już takich po bandzie.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że z nami jesteś!
Foto: Newsweek
Waldemar Żurek zrobił to, co obiecał. Z opóźnieniem, ale przedstawił projekt. Ustawa ma szybko zostać zaakceptowana przez rząd, a potem równie szybko uchwalona przez Sejm. Plan jest taki, aby do końca roku ustawa została wysłana na biurko prezydenta Karola Nawrockiego. Tempo ma być ekspresowe.
Nawrocki zawetuje
Jeśli „koalicja 15 października” zdoła ją uchwalić w Sejmie, to będzie to już sukces tego obozu. Symboliczny i propagandowy. Nikt nie powinien jednak mieć złudzenia, że ustawa potem faktycznie wejdzie w życie. Prezydent Karol Nawrocki ją zawetuje, tego można być pewnym. Sygnały z Pałacu Prezydenckiego są jasne: weto.
Po co więc ten projekt i daremny trud jej uchwalania? Chodzi to, aby zmyć z siebie plamę z pierwszej połowy kadencji. Wtedy obóz rządowy czekał na swojego prezydenta, Rafała Trzaskowskiego, ale się nie doczekał. Co prawda uchwalono pomniejsze ustawy np. o Krajowej Radzie Sądownictwa, ale ówczesny prezydent Andrzej Duda ich nie podpisywał.
Ustawa Waldemara Żurka to opasły dokument. Sam minister mówił o niej, że jest ogromnie ważna. Waldemar Żurek pisząc tę ustawę, nie zrobił jednak niczego nowego. Projekt jest de facto kontynuacją, choć może nawet jeszcze oszlifowaną, delikatniejszą, niż projekty spisane wcześniej przez prof. Adama Bodnara, poprzednika w ministerstwie.
O co chodzi w ustawie?
Ustawa ma rozwiązać problem blisko 3 tys. sędziów, którzy zostali powołani z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej po 2018 r. Ustawa dzieli sędziów na trzy grupy. Pierwsza: ci, którzy kończyli Krajową Szkołę Sądownictwa i Prokuratury i wchodzili do zawodu, nie mogąc ominąć KRS, projekt potwierdza ważność ich nominacji. Druga: awansowani, oni przez dwa lata będą na delegacji na obecnych stanowiskach, a w tym czasie powtórzone będą konkursy, które wygrali (wyjątkiem są — jak podkreślał resort — neosędziowie z Sądu Najwyższego, którzy nie będą mogli orzekać). Trzecia i najmniejsza grupa (ok. 350 osób): osoby, które przyszły do zawodu sędziowskiego z innych zawodów prawniczych, stracą status sędziego, a mogą zostać referendarzami.
Uchwalenie ustawy przez Sejm i spodziewane weto prezydenta, to przynajmniej alibi dla pozaustawowych, przyszłych działań ministra sprawiedliwości. To osłona dla „planu B”, którego szczegółów minister sprawiedliwości nie zdradza. Innej możliwości rząd już nie ma, bo Nawrocki nigdy niczego Żurkowi nie podpisze.
Demokracja walcząca
Narracja ministra sprawiedliwości o tym, że jego projekt to „kompromis”, to PR. Prawo i Sprawiedliwość i prezydent Karol Nawrocki żadnego kompromisu nie chcą. Minister mógł zawierać kompromis, ale co najwyżej z własnymi poglądami co do tego, jak idealnie powinna wyglądać ustawa.
Premier Donald Tusk, czym pochwalił się w swoich mediach społecznościowych, zapewnił, że Waldemar Żurek przywróci praworządność. Ale na pewno nie tym projektem ustawy. Minister skazany będzie na działania pozaustawowe, budzące wątpliwości czy wręcz sprzeciw części środowiska prawniczego. Jeśli cokolwiek będzie chciał zrobić, to w realiach „demokracji walczącej”.
