Prezes naprawdę musi się panicznie bać Konfederacji, skoro w desperacji sięga po Bąkiewicza. Jego marsz na Grunwald z kosą i napalmem w dłoni to elementy wojny o rząd dusz na prawicy.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że z nami jesteś!
Foto: Newsweek
Jego żywot to dość standardowa biografia politycznego nieudacznika. Najpierw próbował sił w biznesie budowlanym, w którym zatrudniał m.in. Ukraińców. Kiedy licznik długu przekroczył 7 mln zł, wziął fikcyjny rozwód, żeby uciec od zobowiązań i ochronić swój majątek. W styczniu 2016 r. przed sądem upadłościowym skruszony łkał, że nie jest nigdzie zatrudniony, a z dorywczych prac wyciąga marne 500-800 zł miesięcznie. Sąd mu uwierzył i umorzył długi.
Bąkiewicz miał już wtedy inny plan na życie — politykę. Pragnienie zarobienia dużych pieniędzy zaprowadziło go w zupełnie naturalnym kierunku — do PiS, partii, która za swych rządów wykreowała rekordową liczbę milionerów. Kręcąc się w środowiskach narodowych — swą sławę zbudował jako wodzirej na Marszu Niepodległości — jednocześnie doił miliony.
Kaczyński zawsze bacznie obserwował narodową prawicę, słusznie obawiając się, że to stamtąd przyjdzie zagrożenie dla PiS. Początkowo dystansował się od marszu narodowców, bo nie chciał ponosić odpowiedzialności za ich nacjonalistyczne, a często faszyzujące i wzywające do przemocy hasła. Nie chciał być stroną przepychanek i burd, które towarzyszyły listopadowemu spacerowi narodowców po stolicy. Ale okazało się, że Marsz Niepodległości rośnie w siłę obok PiS, a nawet wbrew PiS.
Dlatego postanowił go kupić — w tym celu zaczął sponsorować Bąkiewicza. W sumie za rządów PiS Bąkiewicz i związane z nim organizacje otrzymali ponad 14 mln zł z publicznych pieniędzy. A dotowany odpłacił się najlepiej, jak umiał: stał się zbrojnym ramieniem prezesa.
Robert Bąkiewicz na manifestacji PiS na Placu Zamkowym w Warszawie 11 października 2025 r.
Foto: Radek Pietruszka / Polska Agencja Prasowa
Gdy po zaostrzeniu przez PiS przepisów aborcyjnych pod koniec 2020 r. wybuchły masowe protesty, odpowiedział na wezwanie Kaczyńskiego, obstawiając swoją Strażą Narodową stołeczne kościoły. To właśnie wówczas poturbował antypisowską aktywistkę Babcię Kasię. Został za to skazany, ale po wniesieniu przez Babcię Kasię do sądu prywatnego aktu oskarżenia. Prokuratura Ziobry go nie tykała.
Ministrowie — czytając w myślach prezesa — na wyścigi dopieszczali pana Roberta. W słaniu milionów przodował dawny działacz Unii Wolności, wicepremier od kultury Piotr Gliński. Budziło to irytację otoczenia Mateusza Morawieckiego, który chciał wciągnąć narodowców do PiS jako swych wasali, by wzmocnić własną pozycję w partii.
„Trochę szkoda, że oddaliśmy te kontakty z narodowcami, bo choć Piotr jest naszym 100 proc. sojusznikiem, to takie kontakty warto mieć bezpośrednie” — pisał do Morawieckiego jego przyboczny Michał Dworczyk w jednym z maili, które wyciekły po włamaniu na jego prywatną skrzynkę.
Opłacane milionami zlecenia od Kaczyńskiego coraz bardziej nie podobały się innym narodowcom, którzy za czasów PiS zaczęli się jednoczyć, tworząc w 2019 r. Konfederację. Bąkiewicz był dla nich podejrzanym typem, który ma rozbijać narodowców, by nie zagrozili PiS. Dlatego też wiosną 2023 r. pozbawili go stanowiska prezesa Stowarzyszenia Marsz Niepodległości. Wtedy Bąkiewicz wystartował z list PiS — z puli ziobrystów — do Sejmu. Mieszkańcy Radomia nie poznali się jednak na jego talentach.
Od przejęcia władzy przez rząd Tuska błąkał się nikomu niepotrzebny. Dopiero niedawno stworzył Ruch Obrony Granic i ogłosił kryzys imigracyjny na pograniczu z Niemcami. To był jeden wielki pic, ale pozwolił mu wrócić do gry.
A w ostatnich dniach przebojem wdarł się do panteonu gwiazd prezesa. Podczas niedawnej pikiety zwolenników PiS w Warszawie Kaczyński obwołał go bohaterem i wybitnym działaczem społecznym.
Bąkiewicz był w ekstazie. Wystąpił z biało-czerwoną kosą, wrzeszcząc, że postawi ją na sztorc. W historycznej swadzie wysyłał swych kosynierów pod Grunwald, wyposażając ich przy tym w napalm — by zwyciężali jak Sobieski pod Wiedniem i wyrywali chwasty.
Jest oczywiste, że Bąkiewicz nie jest bronią Kaczyńskiego na rząd Tuska, bo trudno zakładać, że obecni czy nawet byli wyborcy Tuska są na tyle zwariowani, że dadzą się uwieść jego insurekcyjnej retoryce. Inaczej jest z Konfederacją czy miłośnikami Grzegorza Brauna — w tym elektoracie bronią jest nawet gaśnica.
Kaczyński prowadzi intensywny atak przede wszystkim na Konfederację, bo się boi, że za dwa lata to ona będzie stawiać warunki koalicyjne PiS, a nie odwrotnie. Bąkiewicz i jego marsz na Grunwald z kosą i napalmem w dłoni to elementy tej samej wojny — starcia o rząd dusz na prawicy.
Cóż z tego, że Lech Kaczyński — który nie cierpiał nacjonalistów — przewraca się w swym grobie na Wawelu. Szef PiS już dawno przestał się martwić o pośmiertny komfort brata.
