Nadmorskie miasteczka mają dwa życia: jedno dla turystów, drugie dla swoich. Po sezonie zostają tu tylko ci, którzy naprawdę rozdają karty — i nie lubią obcych. Były policjant Jacek Kowalik szybko odkrywa, że w Krynicy Morskiej obowiązuje inny kodeks niż w podręcznikach. A pierwszy kontakt z lokalnym gliną jasno pokazuje, komu wolno pytać, a komu siedzieć cicho.
Posterunek był pusty. Sierżant otworzył drzwi kluczem i przeszli do jednego z pokojów. Policjant usiadł za biurkiem i zaczął włączać komputer, ale nie zaprosił Kowalika, aby też usiadł. Jacek odsunął więc krzesło po drugiej stronie biurka i zajął miejsce. Cembulak obrzucił go poirytowanym spojrzeniem, ale tylko warknął:
— Dowód.
Kowalik położył dokument na biurku. Sierżantowi chyba w końcu udało się uruchomić komputer, bo wziął dokument do ręki i wstukał dane. Przez chwilę wpatrywał się w monitor.
— Po co ci pozwolenie na broń? — zapytał w końcu.
Kowalik spodziewał się tego pytania. W policyjnych systemach pozwolenie na posiadanie broni ujawniało się przy podstawowych sprawdzeniach osób. Na szczęście licencja detektywa w takich sytuacjach nie wyskakiwała.
— Jakie pozwolenie? — Jacek miał ochotę trochę z nim popogrywać.
— No… na broń — odparł idiotycznie Cembulak.
— Aaa… Kiedyś pracowałem w ochronie i sobie wyrobiłem — Kowalik użył przygotowanego kłamstwa.
— Masz ją tutaj?
— Nie. Po co? Została w domu.
Zapadła cisza. Cembulak stukał w klawiaturę. W końcu przestał, odsunął ją od siebie i przez chwilę przyglądał się Jackowi w milczeniu. Pewnie taka metoda badawcza.
— Co wczoraj robiłeś? Po kolei cały dzień.
Jacek miał już zapytać, czy to przesłuchanie i dlaczego miałby odpowiadać na to pytanie, ale się powstrzymał. Takich rozmów, zwanych w policyjnym żargonie rozpytaniami, przeprowadził setki. Wiedział, że po zadawanych pytaniach dowie się więcej od Cembulaka niż Cembulak od niego. Już teraz przeczuwał, że chodzi o starcie w Pelikanie z tamtymi dwoma byczkami, ale musiał się upewnić.
— Pracowałem. W jednym domku instalowałem nowe gniazdka, bo na dwa pokoje i kuchenkę było tylko jedno. Nie skończyłem, bo mi przewodów zabrakło. Dzisiaj bym skończył, ale pewnie mi czasu zabraknie — powiedział Jacek i zamilkł. Czekał.
— A dalej?
— Co dalej?
— No, co dalej robiłeś?
— Obiad jadłem.
— I?
— Dobry był. Kucharka na ośrodku dobrze gotuje — odparł Kowalik, bardzo się pilnując, żeby zachować powagę.
Policjant poczerwieniał na twarzy i wstał od biurka, chciał chyba wywarczeć groźbę na stojąco.
— Chłopie, jak mnie będziesz denerwował, to cię zamknę w areszcie i długo jeszcze roboty w tym domku nie dokończysz.
— Ale za co? — Jacek tylko czekał na dobrą okazję, by zadać to pytanie.
— Już ty dobrze wiesz, za co.
— No właśnie nie wiem.
Cembulak usiadł z powrotem i Jacek spodziewał się, że teraz wróci do pytań o dalszy przebieg dnia. A ten dał kolejny dowód swojej indolencji, bo wypalił od razu:
— Byłeś wczoraj w ośrodku Pelikan?
— Spacerowałem w pobliżu — rzucił Jacek.
— I?
— I po spacerze poszedłem na kolację do Bursztyna. Też była dobra.
Policjant aż sapnął ze złości. Chwilę się zastanawiał, po czym klepnął dłonią w biurko.
— Dobra. Zagrajmy w otwarte karty — zaproponował.
Jeśli ktoś tak mówi, to można być pewnym, że nie ma zamiaru grać w otwarte karty.
— Doskonale wiesz, o co chodzi, więc powiem ci, co będzie. My tutaj, w Krynicy, się znamy i żyjemy ze sobą w zgodzie. Pomagamy sobie nawzajem. I żaden nowo przybyły nie będzie nam podskakiwał. Jak zaczniesz, będziesz musiał wyjechać. Nawet sobie nie wyobrażasz, z kim zadarłeś. Powiedziałem ludziom z Pelikana, że nie będziesz sprawiał problemów, więc masz się tam więcej nie pokazywać. Masz go omijać go z daleka, jakby był zapowietrzony. Zrozumiałeś?
Jacek po chwili zastanowienia kiwnął głową, ale dla policjanta to było za mało.
— Pytałem, czy zrozumiałeś?
— Tak. Zrozumiałem — potwierdził Kowalik.
— No to spierdalaj! — Cembulak nie darował sobie okazji do mocnego zakończenia rozmowy.
Jacek siedział nieporuszony. Dowiedział się wszystkiego, czego chciał, wyłącznie dzięki opanowaniu. Był z siebie zadowolony, ale jego prawdziwa natura podszeptywała mu, że nie może pozwolić na to, aby go tak traktowano. Wstał z krzesła i pochylił się w kierunku policjanta. Cembulak drgnął, wyraźnie zaniepokojony.
— Nie słyszałeś? Spierdalaj! — powtórzył trochę piskliwie.
— Mój dowód — wycedził Jacek, zadowolony z reakcji policjanta.
Sierżant rzucił dokument na biurko, a on wziął go do ręki, po czym bardzo powoli i starannie włożył do portfela. Rzucił Cembulakowi niespieszne spojrzenie i wyszedł.
Dariusz Giziak
Foto: Katarzyna Lasota
Fragment książki „Prąd wsteczny„, Dariusz Gizak, Media Rodzina 2025