— To naprawdę będzie zgrany zespół z Włodkiem — słyszymy na sejmowych korytarzach. Marek Siwiec jest jednym z najważniejszych polityków lewicy w czasach jej świetności, czyli ćwierć wieku temu.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękuję, że nas czytasz
Foto: Newsweek
Marek Siwiec, „zły duch” Pałacu Prezydenckiego
W środę rano sejmowa komisja regulaminowa, spraw poselskich i immunitetowych zaopiniowała kandydaturę Marka Siwca na szefa Kancelarii Sejmu. Skąd ten pomysł? Z dawnych lewicowych układów i przyjaźni.
Siwiec to jeden z rozgrywających, kiedy pod koniec XX w. lewica rozdawała karty na polskiej scenie politycznej. Był szefem prezydenckiego Biura Bezpieczeństwa Narodowego w administracji Aleksandra Kwaśniewskiego.
Ale w otoczeniu ówczesnego prezydenta był kimś zdecydowanie więcej — „złym duchem” pałacu, jak mówili o nim jego ówcześni koledzy i koleżanki, specem od organizowania życia towarzyskiego głowy państwa. I jak opowiadali BOR-owcy z tamtych czasów, jak nie wiadomo było, gdzie szukać prezydenta, to zazwyczaj był gdzieś z Siwcem. Zresztą był też autorem jednego z największych skandali w czasie prezydentury Kwaśniewskiego.
Siwiec, Kwaśniewski i pułapka Komorowskiego
Fragment książki „Tajemnice Pałacu Prezydenckiego” Dominiki Długosz:
W Warszawie przeważnie towarzyszył Aleksandrowi Kwaśniewskiemu Marek Siwiec, najpierw prezydencki minister, potem szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego. Siwiec należał do najbliższego kręgu Aleksandra Kwaśniewskiego i miał być postacią odpowiedzialną za wszystkie największe wpadki głowy państwa. I nie tylko głowy państwa. Sam szef BBN na przykład zgubił samochód, który pożyczył od znajomego pary prezydenckiej. Gdzieś postawił, a jak wrócił, to auta nie było. Próbowano to zatuszować, bo jednak prezydencki minister odpowiedzialny za bezpieczeństwo gubiący samochód brzmi trochę mało profesjonalnie. No i oczywiście największy skandal, który wywołał Siwiec razem z Kwaśniewskim. Wysiadają z helikoptera, Siwiec robi znak krzyża, Kwaśniewski rozbawiony pyta: „Czy minister ucałował już ziemię kaliską”, Siwiec, równie rozbawiony, klęka i całuje ziemię. Ewidentna drwina z papieża Jana Pawła II.
W autobiograficznej książce Kwaśniewski umniejsza znaczenie tej historii i stawia dość zaskakującą tezę: „Żałuję, że tak się stało, choć nie było w tym żadnych złych emocji, wręcz przeciwnie. Zostało to wykorzystane w kampanii wyborczej w 2000 roku, ale efekt dla tych, którzy to puścili, był odwrotny do zamierzonego. Miałem mnóstwo spotkań, byłem chyba w Nowej Hucie, kiedy ten film wypłynął. Dziewczyny i chłopaki ze sztabu mówią: „No to już nic z tego. To poszło wszędzie. Nie wygramy w pierwszej turze”. A ja po spotkaniu w Nowej Hucie mówię: „Mylicie się. Wygramy w pierwszej turze. Do tej pory brakowało nam emocji. Wszystkie spotkania były bardzo udane, ale brakowało nam czynnika mobilizującego. Nasi przeciwnicy tym filmikiem sprawili, że nastąpiła mobilizacja. Atakują, to musimy zewrzeć szyki”. Nie twierdzę, że ten film przesądził o mojej wygranej, ale prawdopodobnie dzięki niemu uniknęliśmy pułapki, w którą wpadł Komorowski. Wszystko idzie dobrze, wszyscy są już znudzeni, przekonani, że nie można przegrać, i nie zauważają, że tendencja zdążyła się odwrócić”.
Zadzwoniłam do Marka Siwca, żeby porozmawiać do książki o jego roli przy Kwaśniewskim.
— Jak na złego ducha to długo jakoś mnie prezydent tolerował — odpowiedział mi bardzo krótko Siwiec.
Marek Siwiec wraca, Stowarzyszenie Ordynacka nie daje o sobie zapomnieć
O tym, jak to się stało, że film z Siwcem całującym ziemię kaliską wypłynął, opowiadamy także w podcaście historyczno-politycznym „Na prezydenta tylko ty”.
Siwiec nie budzi specjalnego entuzjazmu nawet w lewicy — jest człowiekiem nie tylko w słusznym wieku, ale też od ponad dekady znajduje się poza bieżącą polityką. Próbował budować na lewicy środowisko, które byłoby nową, bardziej europejską lewicą, w końcu związał się z Januszem Palikotem i to był jego ostatni przystanek polityczny.
Jego styl zarządzania też raczej jest z lat 90. ubiegłego wieku niż z XXI w. Chociaż nawet jego dawni koledzy mówią, że Siwiec umie organizować pracę innych. Były szef SLD, a teraz poseł KO Grzegorz Napieralski wspomina, że kiedy Siwiec był u niego szefem kampanii, Sojusz odnosił sukcesy.
— Jak Marek robił nam tamtą kampanię, to zdobyliśmy siedem mandatów i ja uratowałem dzięki niemu skórę, bo nikt już nie mógł wyskoczyć przeciwko mnie — śmieje się poseł KO. — Ale on umie znaleźć doskonałych ludzi do pracy, którzy ogarną także tę rzeczywistość bardziej cyfrową. Marek jest jednym z najzdolniejszych gości z ekipy Kwaśniewskiego.
Marek Siwiec w Sejmie. To element strategii
Podobnie mówią obecni politycy Lewicy. Którzy dodają także, że za nominacją Siwca stoi strategia polityczna.
— Szczerze? To odwołanie się do sentymentu wyborców 60 plus. Oni poszli głosować na KO i trzeba im trochę przypomnieć o złotych czasach lewicy. Marek przypomina. No i jeśli tam się dobierze kogoś z tego młodszego pokolenia, to naprawdę będzie zgrany zespół z Włodkiem — mówią na sejmowych korytarzach.
Prawda jest jednak także taka, że na pytania, czy nie powinni postawić na kogoś młodszego, bo przecież na pewno mają takie osoby na zapleczu partii, odpowiadają: — No to chyba bardzo ukryte.
