Jakoś przemknęło to bez wielkiego echa, ale tak mocnego dowodu na to, że Polska odwraca się od papieża Jana Pawła II, jeszcze nie było.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Sport znów okazuje się znakomitą metaforą codzienności, niezwykłym zwierciadłem pokazującym szersze zjawiska. Popatrzmy na sport i zobaczmy, jakich ludzi PiS wysyłał na wysokie stanowiska, co było ich celem, jak wyobrażają sobie zarządzanie, jakie — w końcu — wywołują kryzysy, po których w zdrowo działających organizacjach wylecieliby na zbity pysk.
Nie chodzi mi nawet Ministerstwo Sportu, choć to właśnie w tym resorcie za czasów PiS posady sekretarza stanu dochrapał się Łukasz Mejza, to tym resortem rządził Kamil Bortniczuk. Pierwszy jest jedną z najbardziej ponurych postaci zasiadających w Sejmie, drugiego NIK rozsmarowała w niedawnym raporcie. Kontrolerzy piszą m.in. o „ryzyku występowania mechanizmów korupcjogennych”, w prokuraturze wylądowała decyzja ministra Bortniczuka, który przyznał PZPN 186 mln zł.
Żaden nie ma jednak startu do Radosława Piesiewicza, wołomińskiego protegowanego Jacka Sasina. Szefem Polskiego Komitetu Olimpijskiego zajmuje się już prokuratura — podejrzenia dotyczą wystawiania fikcyjnych faktur oraz wyrządzenia wielomilionowych szkód Polskiemu Związkowi Koszykówki, Polskiej Lidze Koszykówki oraz PKOl.
Zondacrypto papieża Polaka
Szerokiej publiczności Piesiewicz przedstawił się w 2019 r., gdy po wygranej z Chinami na koszykarskich mistrzostwach świata wpadł do szatni i wykrzykiwał „Ch*j im w d**ę! Brawo chłopaki, kocham was. K***a”. Na gwiazdę pierwszej wielkości wyrósł jednak w okolicach ubiegłorocznych igrzysk w Paryżu. Nikt nie miał z nim szans i to nie tylko dlatego, że były to dla reprezentacji Polski słabiutkie zawody, zakończone z jednym złotym medalem. Piesiewicz najpierw władował się na okładkę z polskimi nadziejami olimpijskimi, potem tłumaczył, że nie odpowiada za przygotowania sportowców, a na samym końcu okazało się, że jego żona za kilka miesięcy pracy w państwowym banku Pekao SA zarobiła 1 mln 150 tys. zł (w umowie nie umieszczono zakresu obowiązków).
Teraz — z najlepszych źródeł — dowiadujemy się więcej o menedżersko-biznesowych talentach Piesiewcza. „Fatalnie zarządziłeś narażonym na wizerunkowe kłopoty projektem wprowadzenia do grona sponsorów PKOl firmy Zondacrypto. (…) Zrobiłeś to przede wszystkim w całkowitej tajemnicy przed Zarządem PKOl (»bo — PKOl to ja, Radosław«)” — to fragment listu wiceprezesa PKOl Mariana Kmity, jednego z wielu członków zarządu — protestują m.in. Adam Małysz, Otylia Jędrzejczak, Adam Korol — którym nie podoba się ani to, jaka firma została sponsorem PKOl, ani to, w jaki sposób została. Zondacrypto to giełda kryptowalut, której poprzedni szef zaginął bez wieści, a obecny ma sprawę przed polskim wymiarem sprawiedliwości i woli nie przyjeżdżać do kraju.
W liście Kmity jest apel do prezesa, by się „nie kompromitował” oraz mój ulubiony fragment o tym, że w pogoni za mamoną Piesiewicz oddał nawet nazwę siedziby PKOl, która od dwóch dekad nosi imię papieża Polaka. Wystarczy połączyć kropki, by oczyma wyobraźni zobaczyć na fasadzie tego budynku napis: „zondacrypto Jana Pawła II”.
Prawo i zondacrypto Sprawiedliwość
To, że Polska nie trzęsie się z oburzenia, że protesty nie ciągną się od Wawelu po Zamek Królewski, że jak gdyby nigdy nic wciąż chodzimy do pracy, tłumaczę miejscem, jakie sport zajmuje w naszej przestrzeni publicznej oraz postępującej sekularyzacji. Wyobraźcie sobie awanturę, jakby w Białymstoku nagle pojawił się Skwer Lecha i Marii Kaczyńskich — prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z Małżonką zondacrypto, albo podwarszawskie Muzeum marszałka Józefa Piłsudskiego przybrało imię zondacrypto Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. Albo jeszcze lepiej: jakby największą polską partią opozycyjną zostało Prawo i zondacrypto Sprawiedliwość.
Najważniejsze jest jednak coś innego. Pisowski działacz, a Piesiewicz mógłby służyć za archetyp pisowskiego działacza, zmonetyzuje (przepraszam za korpomowę, ale pasuje jak rzadko kiedy) absolutnie wszystko. Można śmiać się z nieporadności Zandberga, kpić z ego Hołowni i obskurantyzmu Kosiniaka-Kamysza, można bać się radykalizmu Brauna, szydzić z utopijnych pomysłów Mentzena, można w końcu zarzucać Tuskowi wytarcie polityki z idei („kto ma wizję, powinien zgłosić się do lekarza”). Nikt jednak w takiej skali nie wpuścił na tak wysokie stanowiska tak miernych postaci, nikt tak bardzo nie zniszczył instytucji, nikt nie zbudował całego systemu służącego ogołoceniu państwa. W pisowskiej opowieści naprawdę nie chodzi o nic więcej poza wpływami, władzą i kasą. Nawet jeśli jest to kasa wypłacana w kryptowalucie.
