Wydaje się, że kiedy dziecko staje w centrum naszego świata, wszystko dla niego możemy, a na pewno chcemy. Przecież ta miłość jest wielka, silna, prawdziwa. I nie gaśnie z czasem, tylko mierzy się z tym, co ma codziennie do zrobienia.
Gubi się w natłoku spraw – trzeba zrobić to i tamto, i jeszcze siamto. W gigantycznym hałasie – musisz to zrobić tak i tak, i jeszcze siak. A może za bardzo koncentrujemy się na tym, co i jak, a za mało na – że? Że widzenie dziecka jest trudne, kiedy patrzymy na nie z góry, ale jest proste, kiedy schylimy się i spojrzymy na nie wprost. Że trudno dziecko usłyszeć, kiedy nie chcemy słuchać, ale łatwo, kiedy zdołamy odkryć, że chcemy. Że trudno dziecko zrozumieć, kiedy zatrzymujemy się w swoim świecie, ale o ile łatwiej, gdy uczymy się jego języka. Może warto wymienić co i jak na – że wystarczy otworzyć oczy, nadstawić uszu, pytać. Potrzeby dziecka bywają nieoczywiste, niezrozumiałe, w naszych oczach czasem wyolbrzymione, nawet dziwaczne. Czasem nas śmieszą i je bagatelizujemy, czasem irytują, kiedy natrętnie wracają nienakarmione, a czasem ich zaspokojenie wydaje się ponad nasze siły, możliwości, czas i emocje. Jeśli widzimy w nich ciężary, to będą jak kamienie. Jeśli zobaczymy w nich złoto, głęboko nas oświecą. Iwona Zabielska-Stadnik, redaktor naczelna
Wydaje się, że kiedy dziecko staje w centrum naszego świata, wszystko dla niego możemy, a na pewno chcemy. Przecież ta miłość jest wielka, silna, prawdziwa. I nie gaśnie z czasem, tylko mierzy się z tym, co ma codziennie do zrobienia. Gubi się w tłoku spraw – trzeba zrobić to i tamto, i jeszcze siamto. W gigantycznym hałasie – musisz to zrobić tak i tak, i jeszcze siak.
A może za bardzo koncentrujemy się na tym, co i jak, a za mało na – że? Że widzenie dziecka jest trudne, kiedy patrzymy na nie z góry, ale jest proste, kiedy schylimy się i spojrzymy na nie wprost. Że trudno dziecko usłyszeć, kiedy nie chcemy słuchać, ale łatwo, kiedy ono odkryje, że chcemy? Że trudno dziecko zrozumieć, kiedy zatrzymujemy się w swoim świecie, ale o ile łatwiej, gdy uczymy się jego języka. Może warto wymienić co i jak – że wystarczy otworzyć oczy, nastawiać uszu, pytać.
Potrzeby dziecka bywają nieoczywiste, niezrozumiałe, w naszych oczach czasem wyolbrzymione, nawet dziwaczne. Czasem nas śmieszą i je bagatelizujemy, czasem irytują, kiedy natrętnie wracają nienakarmione, a czasem ich zaspokojenie wydaje się ponad nasze siły, możliwości, czas i emocje. Jeśli widzimy w nich ciężary, to będą jak kamienie. Jeśli zobaczymy w nich złoto, głęboko nas oświecą.