Kiedyś poszedł do Samoobrony, a teraz aspiruje do Konfederacji. Więcej: serce Leszka Millera już poszło do Konfederacji, a wręcz jest w rękach najsłynniejszej konfederatki Ewy Zajączkowskiej-Hernik.
Wiemy wszyscy, że Leszek Miller doskonale zna się na wszystkim, szczególnie na Ukrainie. Wiemy, że stał się bohaterem sieci, zmartwychwstałą gwiazdą polityki, a jego „Alfabet Millera” jest prawdziwym bestsellerem, co nieco zaskakujące.
Forma alfabetu wielkie sukcesy święciła na początku lat 90., gdy ukazały się „Abecadło Kisiela” i „Alfabet Urbana”. To się sprzedawało w obłędnych nakładach na ulicznych straganach, na łóżkach polowych i stolikach, obok błyszczących okładkami powieści Roberta Ludluma i miernych pornosów. Cenzura ledwo co skonała, można było pisać wszystko, drukować wszystko i wszystko sprzedawać. Ludzkość spragniona była plotek i sensacji o bohaterach życia publicznego, na tej fali wypłynęły memuary Urbana właśnie.
Wydawało mi się jednak, że taki alfabet to jest forma już martwa. Najwidoczniej się myliłem: przyszedł Miller i pozamiatał. Jego „Alfabet” nie schodzi z list najlepiej sprzedających się książek.
Słyszałem i wierzyłem na słowo, że sława Millera się odrodziła, że Miller jest bohaterem internetu, że wpisy Millera mają imponujące zasięgi — na wszelki wypadek wolałem nie sprawdzać. Nie chciałem nawet czytać jego przebojowej książki, co u mnie niezwyczajne. Najwyraźniej podświadomie czułem, że nie uniosę słynnej błyskotliwości Millera i jego krwawych bon motów. Miller nie był nigdy moim bohaterem, wystarczały mi wspomnienia czasów heroicznych żelaznego premiera, który — o czym zapomnieć nie wolno — wprowadził nas do UE.
Ale skusiło mnie, wciągnęło i zatruło — zacząłem oglądać wywiady z Millerem w sieci. Kilka odcinków internetowej wersji „Alfabetu Millera” przeczołgało mnie bardziej niż ekstremalne upały. Po każdym musiałem wkładać głowę do wiadra z lodem, a wywiad udzielony Bogdanowi Rymanowskiemu w Radiu Zet był jak udar słoneczny.
Miller mnie nie zaskakuje, bo rozumiem ten mechanizm. To jest stary rockman, który grał wielkie koncerty na stadionach, miał hity na listach przebojów, tłumy fanów, a teraz w desperacji gra na świętach ogórków kiszonych i powiatowych festynach. Weźmie każdy koncert, zaśpiewa na weselu i wystąpi w remizie, byleby go nie zapomniano. Nieszczęściem jest być starym rockmanem, zwłaszcza gdy się nie potrafi nic innego — to znana prawda show-biznesu.
Fenomen rockmana Millera polega na tym, że nie gra nawet starych hitów, ale ma nowe złote przeboje, a im bardziej jego riffy są konfederackie, tym większy aplauz publiczności i piski zachwytu przy kawałkach o Ukrainie. Stary rockman odkrył, że trzeba grać takie piosenki, które podobają się dzisiejszej publiczności, a nie te, które wynosiły go na listy przebojów 20 lat temu. Teraz należy dawać ostre melodie, ale w refrenie powtarzać, że śpiewa się o zdrowym rozsądku, a nie o nienawiści. Ale że już pamięć nie ta co dawniej, a starym rockmanom może tekst piosenki ulecieć z głowy, to Miller nowe przeboje wyśpiewuje, wpatrując się w ekran tabletu, gdzie ma zapisane teksty zwrotek jak u Rymanowskiego.
Jak to bywa z artystami estrady, Miller jest kapryśny i jak mu się jakaś płyta nie sprzeda, trasa koncertowa nie wypali, nowy teledysk nie przebije, to się obraża i idzie się podpiąć pod inny zespół. Choćby miał przestać grać hard rocka i przerzucić się na disco polo. Deficyt uznania to zawsze jest robak zżerający trzewia artysty estradowego, tak samo jak polityka. Tyle że polityk ma tę przewagę, że może, a nawet musi się z polityki wycofać po kolejnych porażkach. Rockman nie może, rockman będzie grał disco polo i pieśni biesiadne, byleby ktoś go chciał słuchać i ktokolwiek kupił jego nową płytę. Tak też się stało z Millerem — kiedyś poszedł do Samoobrony, a teraz aspiruje do Konfederacji. Więcej: serce Millera już poszło do Konfederacji, a wręcz jest w rękach najsłynniejszej konfederatki Ewy Zajączkowskiej-Hernik.
Miller wyznaje, że Zajączkowska-Hernik podoba mu się jako kobieta, podoba mu się to, co robi w Parlamencie Europejskim, ewidentnie Miller jest w niej szczenięco zakochany. Spodziewam się, że Zajączkowska-Hernik przytuli Millera do piersi i wstawi go na listy swojego nowego projektu politycznego. Wyobrażacie sobie Millera jako posła Konfederacji? Ja sobie wyobrażam.
Jak powiedział Miller w jednej z internetowych rozmów o swojej książce: „W moim wieku nie wypada być radykałem”. Przesadna kokieteria. Miłość Millera do Ewy Zajączkowskiej-Hernik jest radykalizmem, ale jest też wyrachowaniem — już tylko konfederaci mogą wziąć na pokład starego rockmana i tylko Zajączkowskiej-Hernik może się już oddać Miller. Jak wiadomo, w relacji miłosnej dwojga ludzi najważniejsza jest wspólna pasja, to zawsze cementuje związek. Miller i Zajączkowska-Hernik mają wspólną namiętność i jest nią Rosja.
Miller mówi u Rymanowskiego, że woli być ruską onucą niż banderowskim pampersem, a więc dokonuje wyboru egzystencjalnego. Ale ten wybór może być spóźniony. Na pampersy już i tak niedługo przyjdzie czas i nie będzie można wybrzydzać: nie zakładajcie mi pampersów, załóżcie mi onuce!
Ale niespodziewanie Miller objawił się też jako krytyk filmowy. Na wieść, że w „Odysei” Christophera Nolana, która wejdzie już za chwilę do kin, Helenę Trojańską zagra czarnoskóra aktorka Lupita Nyong’o, napisał w sieci: „Nolan zwariował”.
Zaintrygowało mnie to — czyżby Miller znał filmy Nolana, miał na ich temat również wyrobione zdanie, czy też czarna aktorka grająca postać z poematu Homera go skłoniła do tej diagnozy stanu umysłu reżysera? Generalnie nie miałbym nic naprzeciw, gdyby w „Odysei” grali wyłącznie czarni aktorzy albo tylko aktorki, za to wszystkich kolorów skóry. Czemu Odysem czy Telemachem nie miałyby być kobiety? A może dalej: Kalipso i Kirke mogliby zagrać mężczyźni. Na tym polega wolność sztuki.
Ja wiem, że nic tak nie wścieka dziś kinomanów jak płeć, rasa i orientacja seksualna. Chorobliwie czytuję fora filmowe i tam kwestia tego, czy zagra ktoś czarny, doprowadza kinofilską społeczność do szału. Równie silna to emocja, gdy okaże się, że w filmie pojawia się postać homoseksualna — zdrowi erotycznie kinomani dostają małpiego rozumu.
Scenariusz ma sens? Dajcie spokój, kogo obchodzi scenariusz, kto się martwi reżyserią — najważniejsze, czy wszyscy są hetero, wszyscy biali, a jak nie biali, to przynajmniej żółci, pod warunkiem, że to film koreański. Gdyby w filmie koreańskim pojawili się czarni aktorzy — polscy kinomani dostaliby amoku.
W przyszłym roku odbędzie się premiera kolejnego filmu z uniwersum „Władcy Pierścieni” „Lord of the Rings: Hunt for Gollum”, gdzie Aragorn będzie ścigał Golluma, by ten nie dał pierścienia Sauronowi. Kto jest Sauronem, władcą Mordoru, chyba wszyscy wiemy. Zawsze też byliśmy po stronie Aragorna, gdy walczył z orkami. Bądźmy też za Aragornem, gdy będzie uganiał się za Gollumem, by ratować świat przed Sauronem. Gollum, jak pamiętamy, chciałby być kochany przez wszystkich, ale zarazem był opętany przez nienawiść.
Film jest wciąż niegotowy, zatem można pozmieniać coś w obsadzie. Proponuję, żeby Golluma zagrał Leszek Miller. Nie widzę lepszego aktora do tej roli.