Miejsce pracy tworzy sprzyjające warunki do powstawania bliskości. Spędzamy tam dużo godzin, mamy częsty kontakt, podobne cele i emocjonalne doświadczenia, takie jak wspólny projekt, przetarg czy tempo działań. Co czwarty Polak i co czwarta Polka nawiązali romans w pracy. Często w tajemnicy. Ale co z tego naprawdę wynika i dla pary, i dla firmy?
— Kiedy go pierwszy raz zobaczyłam, poczułam, że będą kłopoty, ale jakoś ich zapragnęłam — wyznaje Natalia (38 l.). To było przed rokiem, właśnie awansowała na wymarzone stanowisko (branża konsultingowa). Jan (35 l.) przyszedł do nowej pracy. Wszedł pewnym krokiem, zachowywał się tak, jakby znał wszystkie zasady w firmie. Zachwycił ją i patrzyła na niego przez szklaną ścianę swojego gabinetu, udając, że przerzuca papiery. Kiedy wyszła, aby powitać nowego pracownika, poczuła mocny uścisk dłoni i zbyt długie (jak na służbowe powitanie) spojrzenie w oczy.
Traf chciał, że kilka dni później wyszli w tym samym momencie z firmy, a nawet zaklinowali się w drzwiach obrotowych (wszyscy chcieli wyjść, był piątek). Słońce zaświeciło im prosto w twarze. — Idziemy na drinka albo na wino? — rzucił Jan. Powinna była zdecydowanie odmówić, dziś to wie. Ale czuła się tak samotna — była kilka miesięcy po rozstaniu. Potrzebowała tego wyjścia.
Nikomu nie powiemy
Wieczór Natalii i Jana rozwinął się w tempie ekspresowym. Wypili nie tylko butelkę wina, ale i po kilka drinków. Wylądowali u niego. Rano Natalia obudziła się przerażona. Owszem, nadal jej się podobał, ale przecież była jedną z jego szefowych. Spędzili razem cały dzień, chodziła w jego T-shircie po domu, śmiali się, rozmawiali o wszystkim, tylko nie o pracy. Kiedy Natalia wreszcie wychodziła, ustalili, że to była „jednorazowa historia, o której nikomu nie powiemy”.
W poniedziałek w biurze od rana huczało. Kilkanaście osób plotkowało w ekscytacji o romansie szefowej z „tym nowym”. Ktoś napisał skargę do działu HR. Natalia była zszokowana i podłamana. Prezes wezwał ją na rozmowę dwie godziny później. Pokazał jej w telefonie kilka zdjęć, na których Natalia i Janek byli w objęciach, wyraźnie upojeni. Przypomniała sobie, że on robił jakieś fotki, prosił nawet o to ludzi, którzy siedzieli obok w barze.
Tego dnia Jan nie zjawił się w pracy. Nie odpisywał, nie odbierał. Wtedy zrozumiała, że to on. On wniósł skargę do działu HR (jak się okazało, oskarżył ją o molestowanie), on powiadomił kilka osób z pracy, że czuje się molestowany. Prezes powiedział, że mimo iż Natalię lubi i szanuje, musi zadziałać, bo presja zewnętrzna jest silna, a polityka firmy zabrania takich kontaktów. Zdegradował ją, obiecując, że przywróci za jakiś czas. Natalia nigdy więcej nie zobaczyła Janka. Przypominały jej o nim jedynie plotki, które nie cichły przez długi czas.
Prawie połowa, bo aż 47 proc. pracowników deklaruje, że jest albo była kiedyś zaangażowana w relację romantyczną w miejscu pracy. Tak wynika z międzynarodowego badania Society for Human Resource Managment z 2026 r. Co ciekawe, 56 proc. osób ukrywało przynajmniej jeden taki związek przed zespołem, 49 proc. przed przełożonymi, zaś 45 proc. przed działem HR.
Tylko w Polsce co czwarty pracownik (26 proc.) przyznaje, że nawiązał relację romantyczną lub intymną w pracy, z kolei 61 proc. było świadkami takich romansów (wyniki badań przeprowadzonych m.in. przez LiveCareer.pl oraz Pracuj.pl).
Częsty kontakt, wspólne cele
— Romanse biurowe? Cóż, były, są i będą — rozkłada dłonie psycholożka i psychoterapeutka Aleksandra Flakiewicz — Kwapisz.
— Miejsce pracy tworzy bardzo sprzyjające warunki do powstawania bliskości. Spędzamy tam zwykle dużo godzin, poza tym istnieje wiele mechanizmów psychologicznych, sprzyjających wzajemnej atrakcyjności. Częsty kontakt, wspólne cele, współpraca i możliwość obserwowania kompetencji drugiej osoby. I jeszcze emocjonalne doświadczenie jak wspólny projekt, przetarg itd. Oznacza to, że wiele romansów jest związanych z intensywnością kontaktów, współzależnością zadań i kulturą miejsca pracy. Bo w domu spotykamy partnera czy małżonka jednak po całym dniu, zmęczonego, zajętego opieką nad dziećmi, obowiązkami, zakupami. A w pracy spotykamy kogoś w zupełnie innym kontekście. Jest kompetentny, dowcipny, sprawczy, zainteresowany, skupiony. A w związkach najczęściej brakuje nam wzajemnego docenienia, szczególnie w długoletnich — precyzuje.
Monika (42 l.) przyznaje, że zakochała się w koledze z działu dlatego, że był „wizualnym zaprzeczeniem jej męża”. — Mój Tomek od wybuchu pandemii, od 2020 r., pracuje zdalnie w domu. Non stop widzę go rozmemłanego, w poplamionym dresie. Prosiłam, aby jakoś o siebie zadbał, ale nie widzi sensu, skoro „nikt go nie ogląda”. Nikt… A ja? Mąż przestał mnie zauważać. Za to mój kolega pojawia się w biurze zawsze w garniturach: codziennie inny krawat, pachnie na kilometr. Jego elegancja i styl mnie kręcą najbardziej. On o tym doskonale wie. Oboje mamy małżeństwa, które istnieją głównie na papierze. Spotykamy się raz w tygodniu, w wynajętym pokoju hotelowym, na kilka godzin. W pracy zachowujemy pozory, jesteśmy dla siebie chłodni i profesjonalni. Tylko tyle musi nam wystarczyć — opisuje.
Aleksandra Flakiewicz — Kwapisz przypomina, że w pracy obserwujemy zwykle „najlepszą wersję” danej osoby. Co nie oznacza, że ta osoba w domu nie chodzi w dresach czy prywatnie nie zachowuje się w sposób mało elegancki. — Ale jeśli w domu odczuwamy duży deficyt zainteresowania i permanentne poczucie braku docenienia, istnieje spora szansa, że w sprzyjających okolicznościach wejdziemy w romans, choćby i w pracy — mówi.
Plotki i domysły
Niby nikt nie wie, a wszyscy wiedzą. Jedni wymykają się we dwoje na tajemnicze zebrania, inni biegną wypić kilka kaw dziennie, a jeszcze inni organizują służbowe wyjazdy, aby romans mógł się rozwijać. W firmie czy w biurze pojawiają się plotki, domysły i insynuacje. Takie romanse nigdy nie są sprawą tylko tej dwójki.
— Największym problemem dla firmy nie zawsze jest sam romans, tylko nierówność czy niejasna sytuacja — komentuje Aleksandra Flakiewicz— Kwapisz.
— Reakcje na romans szefa są oceniane bardziej negatywnie niż reakcje na romans osób pracujących na podobnym stanowisku. Jeśli to relacja z podwładnym, w grę zwykle wchodzą domysły i podejrzenia o faworyzowanie, awanse, dostęp do poufnych informacji oraz pytanie, na ile owa relacja jest rzeczywiście wolna od presji wynikającej z hierarchii. Pamiętajmy też o tym, że są ludzie, którzy wchodzą w romanse albo w związki w pracy głównie po to, żeby uzyskać korzyści. I to wcale nie jest rzadkość — dodaje.
Wiele firm nie toleruje wchodzenia w relacje w miejscu pracy. Jeśli już, to należy je zgłaszać oficjalnie. Dlaczego z punktu widzenia prawa to ważne, aby romansujący nie pracowali razem? — Wbrew temu, co często można usłyszeć, przepisy nie ustanawiają generalnego zakazu nawiązywania relacji uczuciowych między pracownikami — komentuje dr Monika Wieczorek, radczyni prawna, która zajmuje się prawem pracy i ma wpływ na decyzje ustawodawcze w Polsce.
— Bezwzględny zakaz takich relacji mógłby oznaczać nadmierną ingerencję w sferę prywatną pracowników. Nie oznacza to jednak, że pracodawca powinien pozostawać obojętny na skutki, jakie taka relacja może wywoływać. Związek między współpracownikami może prowadzić do konfliktu interesów, rodzić wątpliwości co do bezstronności podejmowanych decyzji albo wpływać na sposób traktowania innych osób w zespole.
Radczyni prawna podkreśla, że samo pozostawanie w związku z osobą z pracy (a nawet z tego samego zespołu) nie powinno jednak automatycznie oznaczać obowiązku zgłoszenia relacji do HR. — Taki obowiązek powinien być uzasadniony konkretnym ryzykiem i proporcjonalny do celu, jaki pracodawca chce osiągnąć. Może to dotyczyć sytuacji, w której jedna z osób audytuje pracę partnera, uczestniczy w jego ocenie, nadzoruje jego zadania w projekcie albo ma wpływ na decyzje dotyczące jego sytuacji zawodowej. Pracodawca ma prawo ograniczać konflikty interesów, ale nie powinien arbitralnie ingerować w to, z kim pracownik pozostaje w relacji prywatnej — dodaje.
Pomieszanie ról
Tak jak w przypadku Natalii i Jana, romans może zainfekować i wpłynąć na dynamikę całego zespołu. Niekiedy wiąże się z ostracyzmem oraz konfliktami interpersonalnymi. Dlaczego? — W pracy odgrywamy zawsze jakąś rolę, a tutaj dochodzi do pomieszania tych ról. Czyli zamiast być tylko pracownikiem, szefem lub członkiem zespołu, nagle jesteśmy jednocześnie kochankiem, kochanką, partnerem, partnerką. Jeśli mieszamy role, siłą rzeczy rodzi się konflikt, który oczywiście jest naturalną częścią życia. Ale romans może wpłynąć na obiektywizm, rzetelność oceny i na wiele obszarów zawodowych, gdy w grę wchodzą emocje — przyznaje Aleksandra Flakiewcz — Kwapisz.
Obserwuję, że romanse w pracy nie muszą mieć wyłącznie negatywnego wydźwięku. — Bywa, że pozytywnie wpływają na osoby ze związku, a nawet na firmę. Szczególnie jeśli pojawia się większe zaangażowanie i wyższy dobrostan pracowników. Zakochani mają wyższy wskaźnik tzw. hormonów szczęścia, jak dopamina czy serotonina, i naprawdę chce się im do tej pracy chodzić. Czasem zwiększa się przywiązanie do organizacji oraz produktywność. Efekty mogą być bardzo pozytywne: i finansowe, i merytoryczne. Co nie znaczy, że teraz mamy wszyscy wchodzić w romanse w pracy — dodaje z uśmiechem.
Komu przytrafiają się romanse biurowe? Nie ma jednej zasady. To nieprawda, że w takie relacje wchodzą tylko osoby, które są samotne lub samotne w związku albo te spragnione afer i dramatów.
— Można być w całkiem dobrym związku i wejść w romans dlatego, że ktoś jest dostępny aż osiem godzin dziennie. Można też mieć wiele okazji do romansowania, ale konsekwentnie pilnować granic i ich nie przekraczać — komentuje psychoterapeutka. — Zdrada w większości przypadków zaczyna się wcześniej, zanim dojdzie do pocałunku czy seksu. Wtedy, gdy zaczynamy opowiadać to, co intymne czy emocjonalne, koledze z pracy, a nie partnerowi. Poza tym tajemnica wzmacnia intensywność sytuacji. Trzeba kontrolować wiadomości, spojrzenia, terminy, opowieści przekazywane w domu, reakcje współpracowników. Sekret potrafi zostać pomylony z intymnością. Dwoje ludzi zaczyna mieć swój osobny świat, własny język i to może być przeżywane jako wyjątkowa bliskość.
Konflikt po rozstaniu
Dr Monika Wieczorek zauważa, że problemem nie jest sam romans, lecz jego konsekwencje dla relacji zawodowych. Może bowiem chodzić o faworyzowanie partnera, konflikty przenoszone na grunt zawodowy czy napięcia, które zaczynają wpływać na zespół.
— Szczególnie trudne bywają sytuacje po rozstaniu. Konflikt między byłymi partnerami może pogarszać atmosferę pracy i angażować osoby postronne, jeśli współpracownicy zaczynają opowiadać się po jednej ze stron. Jeśli jedna z osób nie akceptuje zakończenia relacji i narusza granice drugiej czy wywiera presję, może dojść do zachowań kwalifikowanych jako molestowanie seksualne lub mobbing. Pracodawca ma obowiązek przeciwdziałać tym zjawiskom: od 5 listopada 2026 r. nowelizacja Kodeksu pracy podwyższa standard w tym zakresie — informuje mecenaska.
Jedni rezygnują z pracy lub zmieniają dział lub stanowisko, inni trwają w lęku oraz napięciu, obawiając się, że ktoś to zauważy, że będą problemy. Jeszcze inni drżą, że dowie się o tym nie tylko szef lub szefowa, ale także mąż lub żona. Jednej albo obu stron. Przy tego typu romansie może być wiele stresujących sytuacji.
— Jeśli mamy swój stały związek, musimy dokonać analizy, rachunku zysków i strat. Odpowiedzieć na pytanie, która relacja ma szansę powodzenia w przyszłości? I jak to dla nas jest dobre bądź niedobre? Następnie podejmujemy decyzję, czy kontynuujemy romans, czy odcinamy go, i czy na przykład odchodzimy z pracy — opowiada Aleksandra Flakiewicz— Kwapisz. — Tyle że zwykle praca jest bardzo ważna, stanowi główne źródło utrzymania: własne lub całej rodziny. To utrudnia decyzję — przyznaje. Wspomina pewnego żonatego pacjenta, który odszedł z prestiżowej pracy, bo nawiązał romans, którego nie umiał inaczej zakończyć. W gabinecie wyznał, że przeraża go przyszłość i brak pracy. Spłaca duży kredyt, ma wysoki standard życia, cała rodzina na nim polega.
Psychoterapeutka podsumowuje: — Nawet jeśli do kogoś się pouśmiechamy w pracy, poczujemy się zadowoleni, docenieni, zauważeni, to przecież nic złego. Problem może pojawić się wtedy, gdy wchodzimy w romans. Dobrego związku nie ochronimy przed światem, eliminując wszystkie pokusy. Chronimy go również poprzez nasze decyzje, które podejmujemy, kiedy pokusa się pojawia.