Mariusz Kamiński i Maciej Wąsik mają zostać ponownie ułaskawieni, ale po pierwsze nie nastąpi to jutro czy pojutrze, a po drugie panowie nadal pozostaną byłymi posłami.
Rozpoczęta w czwartek procedura ułaskawieniowa oznacza, że politycy Prawa i Sprawiedliwości mogą odzyskać wolność, ale to jeszcze potrwa. Gdyby prezydent ogłosił swoją decyzję zaraz po wyroku sądu, prawdopodobnie nie spędziliby w więzieniu ani minuty, bo prokurator generalny mógłby zarządzić przerwę w odbywaniu kary.
Art. 568 Kodeksu Postępowania Karnego
Uznając, że szczególnie ważne powody przemawiają za ułaskawieniem, zwłaszcza gdy uzasadnia to krótki okres pozostałej do odbycia kary, sąd wydający opinię oraz Prokurator Generalny mogą wstrzymać wykonanie kary lub zarządzić przerwę w jej wykonaniu do czasu ukończenia postępowania o ułaskawienie.
W kodeksie, jak widać, wskazano na krótki okres pozostałej do odbycia kary — ta przesłanka w tym przypadku nie występuje. Jak słyszymy w obozie rządzącym, po dwóch dniach w więzieniu trudno uważać, że znaczna część kary została odbyta. Jak wynika z nieoficjalnych informacji Onetu, decyzja nie będzie ani automatyczna, ani błyskawiczna, bo minister sprawiedliwości znalazł się teraz w pewnej pułapce zastawionej przez prezydenta.
— Są dwie procedury. Według jednej prezydent może samodzielnie, bez opinii sądów, kogoś ułaskawić na podstawie art. 139 konstytucji. Druga procedura jest zapisana w Kodeksie postępowania karnego, która jest czasochłonna. Sprawę muszą zaopiniować sądy. To one dopiero się wypowiedzą, czy Mariusz Kamiński i Maciej Wąsik zasługują na ułaskawienie – tłumaczy w TOK FM prof. Mikołaj Małecki.
Art. 139 konstytucji
Prezydent Rzeczypospolitej stosuje prawo łaski. Prawa łaski nie stosuje się do osób skazanych przez Trybunał Stanu.
Z tego artykułu prezydent postanowił nie korzystać. W procedurze, jaką postanowił zastosować prezydent, teraz musi wypowiedzieć się prokurator generalny (minister sprawiedliwości), bo jest to procedura na mocy art. 567 Kodeksu postępowania karnego. A to oznacza, że wypowiedzieć musi się także sąd. Jeśli sąd uzna, że byli posłowie nie zasługują na ułaskawienie, będą mogli się o nie starać dopiero za rok. To oczywiście w dużym skrócie.
Pytanie, dlaczego Andrzej Duda wybrał akurat tę drogę? Można przyjąć, że prezydent nie miał dobrego wyjścia, bo od 2015 r. nieustannie powtarza, że on obu panów (i dwóch agentów CBA) ułaskawił skutecznie, a w dodatku „książkowo”. Nie mógł zatem „stracić twarzy” i ułaskawić ich w tej samej procedurze, którą już raz uznał za skuteczną. Jednak wybrał drogę znacznie dłuższą, co oznacza, że mimo jego apeli obaj politycy jeszcze jakiś czas spędzą w areszcie, a odpowiedzialne za to będą jedynie sądy i minister sprawiedliwości Adam Bodnar, co pośrednio przenosi winę na Donalda Tuska. To wciąż jest paliwo, którego można politycznie używać jeszcze przez jakiś czas.
Ale można ten gest także odczytać jako zaproszenie rządu do wspólnej rozgrywki z prezydentem. Andrzej Duda mówi „ok, biorę na siebie część odpowiedzialności, ale wy też musicie ją wziąć”. Prezydent cofa się i przyznaje, że konieczna jest procedura ponownego ułaskawienia, do czego wręcz przez kilka dni namawiali go politycy obozu władzy, a rząd w osobie prokuratora generalnego wyciąga dłoń, zarządzając przerwę w odbywaniu kary. I tak gdzieś przy niezadowoleniu obu stron znajdzie się trudny kompromis.
