Donald Tusk i Sławomir Mentzen mają wspólny cel, a jego realizacja całkiem nieźle im idzie. Doraźnie obaj mogą zyskać, ale długoterminowo może się to na nich zemścić bardzo brutalnie.
Dziękuję, że nas czytasz
Foto: Newsweek
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Karol Nawrocki spotkał się w Pałacu Prezydenckim ze Sławomirem Mentzenem, żeby porozmawiać między innymi o pakcie senackim. Propozycja jest prosta – układ w stu okręgach skrojony na kształt paktu senackiego koalicji 15 października, a więc Konfederacja i PiS umawiają się, kto gdzie startuje, i nie wystawiają przeciwko sobie kontrkandydatów.
Przy ordynacji do Senatu to ma sens, bo skoro KO, Nowa Lewica, PSL i Polska 2050 miałyby jednego wspólnego kandydata, to wystawiając kilku kandydatów, prawica miałaby właściwie pewność, że w 60 okręgach wygrywa obecnie rządząca koalicja i znowu przejmuje Senat. Jarosław Kaczyński już powiedział, że w tym układzie nie ma miejsca dla Grzegorza Brauna i jego Konfederacji Korony Polskiej. Ale również kontakty prezesa ze Sławomirem Mentzenem nie pozwalają na budowanie wspólnych dalekosiężnych planów.
Mentzena plan detronizacji Kaczyńskiego
To Mentzen zabiegał o spotkanie z prezydentem. Po rozmowie lider Konfederacji opowiadał, że było miło i merytorycznie, a jego partyjni koledzy, jak Przemysław Wipler, że Nawrocki jest w duszy Konfederatą. Zabieg Mentzena jest niezwykle czytelny – to detronizacja Kaczyńskiego. Skoro Mentzen nie może dogadać się z “urzędującym” liderem prawicy, to trzeba go ominąć i koronować następcę nawet bez woli obydwu.
– Wie pani, jak się prezes zaweźmie, to pożyje do setki, a władzy w PiS też nie odda. W tym czasie to nawet nasi liderzy zdążą się zestarzeć, a tego bardzo nie chcemy – żartuje nasz rozmówca z Konfederacji.
I dlatego w interesie Konfederacji jest gra na Nawrockiego. Dokładnie taki sam interes ma Donald Tusk, chociaż z innych powodów. I premier, i Mentzen doskonale zdają sobie sprawę z tego, że ominięcie Kaczyńskiego prędzej czy później wywoła chaos w PiS. Część polityków zacznie się nerwowo wiercić i po raz nie wiadomo już który przebąkiwać o prezesowej emeryturze. Część bez czekania na decyzję prezesa zacznie ciążyć do prezydenta i próbować budować coś wokół niego. To wszystko z kolei sprawi, że PiS zadrży w posadach.
Dlaczego zależy na tym Tuskowi, to oczywiste – wojna, którą toczą od 20 lat z Kaczyńskim, w tej chwili jest nie do wygrania. PiS, żeby w końcu upaść, musi jeszcze bardziej osłabnąć. Konfederacja ma w tym interes, nazwijmy go, fundamentalny – póki PiS istnieje, Konfederacja nie może spełnić swojego marzenia o zajęciu rządu dusz na prawicy.
Partia Nawrockiego? Nie tędy droga
– To się dzieje w całej Europie, a nawet na świecie. Partie starej prawicy, chadecji są zastępowane przez nową prawicę i my nią jesteśmy – mówią działacze Konfederacji. To samo oficjalnie powtarza Krzysztof Bosak, ale jego ludzie dodają jeszcze, że kiedy prezesa zabraknie w życiu politycznym, to Konfederacja będzie mogła pozbierać resztki z PiS-owskiej katastrofy. A przynajmniej taką mają nadzieję.
Tyle że te plany ominięcia Kaczyńskiego przez Mentzena i Tuska mogą skończyć się wzmocnieniem Nawrockiego, a to dla obu liderów jest po prostu niebezpieczne. W sondażu dla „Rzeczpospolitej” ponad 45 proc. Polaków odpowiedziało, że nie widzi potrzeby, by powstała partia prezydencka pod patronatem Nawrockiego. Ale – oczywiście, jest „ale” – to wyniki wśród wszystkich wyborców, bo już wśród wyborców opozycji – całej opozycji, czyli także partii Razem i Konfederacji Korony Polskiej – pomysł powstania partii prezydenckiej budzi znacznie więcej entuzjazmu. W tej grupie ideę tę popiera ponad połowa ankietowanych.
To bardzo zły sygnał dla PiS i samego Kaczyńskiego, ale równie zły dla Konfederacji. Oznacza bowiem, że część wyborców Konfederacji może stawiać na nią wyłącznie w oczekiwaniu na coś lepszego albo bardziej gwarantującego udział we władzy. Jeśli Nawrocki wzmocni się politycznie, to przyciągnie do siebie nie tylko wyborców PiS i stanie się czwartym graczem na polskiej prawicy – obok Kaczyńskiego, branych razem jako liderów Konfederacji Bosaka i Mentzena oraz Brauna. Robi się zbyt duży tłok.
A zatem w interesie Konfederacji jest w tej chwili budować Nawrockiego, ale tylko w zakresie pogłębiającym konflikt w PiSi. To samo dotyczy Tuska. Dla lidera KO najkorzystniejsza sytuacja polityczna to słaby Kaczyński, drżący od wewnętrznych napięć PiS i Nawrocki, który zbiera wokół siebie ludzi, ale nie buduje niczego realnego.
Tusk i Mentzen mają wspólny cel. Chwilowo
Ciekawe jest natomiast, że niemal jednocześnie z informacją o spotkaniu Nawrockiego z Mentzenem do mediów „przeciekła” informacja, że prezydent był bardzo niezadowolony z ataków Mentzena na prezesa PiS. Dlatego miał tak długo ze spotkaniem zwlekać. Po pierwsze, jest prezydentem od dwóch miesięcy, więc na razie z niczym nie zwleka specjalnie długo. Po drugie, taka narracja jest skierowana wyłącznie do PiS, któremu otoczenie prezydenta chce pokazać, że jest lojalne wobec partii. To takie sygnały uspokajające dla prezesa, żeby nie martwił się, że polityczny zamach na niego już gdzieś zaczął się krystalizować.
Akurat teraz Tusk i Mentzen mają jeden cel – sprawić, że Kaczyński znajdzie się na marginesie życia politycznego i w obydwu środowiskach słychać dokładnie tę samą diagnozę: to już się dzieje. Ale Konfederacja jednocześnie nie rezygnuje ze swojego planu pozbycia się z polityki Tuska. Konfederatom te dwa scenariusze się ze sobą nie kłócą. Zwyczajnie ich zdaniem święta wojna PiS z PO angażuje większość sceny politycznej i jest wojną liderów, a bez nich obie partie będą wewnętrznie układać się zupełnie inaczej. Konfederacja wierzy głęboko, że dojedzie do następnych wyborów jako trzecia siła na scenie politycznej.
– Rachunek jest bardzo prosty, będziemy z kimś musieli tworzyć rząd albo czekać, aż rząd mniejszościowy się wywali. Więcej możliwości nie ma – konstatują rozmówcy z Konfederacji.
Naturalnym partnerem wciąż jest PiS, ale ta koalicja może być bardzo trudna do zawarcia. Program gospodarczy PiS jest dla większości Konfederacji nie do przyjęcia, natomiast program KO w sektorze praw człowieka to dla Konfederacji lewackie brednie. I tak źle, i tak niedobrze.
