— Nie wiem, co robię źle — rozkłada ręce Alina, która w jeden weekend była aż na siedmiu randkach. Hanka spróbowała ułatwić sobie poszukiwania, stwarzając 30-punktową listę wymagań. I co? I nic. Przybywa osób wyczerpanych kolejnymi nieudanymi randkami. Choć tęsknią za bliskością i pragną związku, zaczynają przyznawać, że „miłość nie istnieje”. Wypalenie randkowe oznacza, że trzeba wziąć od randkowania pilny urlop.
Przypominamy tekst Magdaleny Kuszewskiej z 11 listopada 2025 r.
Alina (29 l.): — Mój rekord? Siedem randek w jeden weekend. Wszystkie umówione przez aplikację. Jedna randka odbyła się w piątek po pracy, trzy w sobotę i trzy w niedzielę. Z tych siedmiu mężczyzn spodobało mi się dwóch, w tym jeden bardzo. Żaden z nich się więcej nie odezwał, choć było miło. Jedyną osobą, która zaproponowała mi kolejne spotkanie, był mężczyzna, z którym na pewno nie chcę się zobaczyć. Mam dość. Już nie wiem, co robię źle. Może to znak, że jestem brzydka i nie mam nic do powiedzenia…
Mateusz (42 l.): — Poznaję kobiety przez Instagram i Facebook. Piszę do nich pierwszy. Jak rozmowa się klei, zapraszam je na pizzę, bo nie lubię pisania, wolę rozmowy na żywo. Większość odmawia. Kilka kobiet umówiło się ze mną i po prostu nie przyszły, wystawiły mnie. Z innymi, z którymi udało się spotkać, nie mieliśmy o czym rozmawiać. Zastanawiam się, czy jestem jakiś niefajny, głupi? Czemu nie mogę z kimś być?
Iwona (38 l.): — Jestem po rozwodzie. Nienawidzę być sama. Marzę, aby jak najszybciej kogoś poznać, na stałe. Byłabym zachwycona, gdybym wzięła drugi ślub. Mam nadzieję, że już ostatni. Z eksmężem nie miałam chemii, a ona jest najważniejsza. Potencjalnych kandydatów na męża poznaję w sieci albo na żywo. Z każdym chcę się spotkać twarzą w twarz. Ale coś tu ewidentnie nie działa. Za mną wiele randek, już nawet przestałam liczyć. Czuję się wyczerpana, bo nadal jestem sama, choć poświęcam na to tyle czasu i starań.
„Kobiety tylko…”, „faceci wyłącznie…”
Wypalenie randkowe to termin nienaukowy, który pojawia się coraz częściej w mediach społecznościowych. Korzenie ma w wypaleniu zawodowym oznaczającym przemęczenie, znużenie i brak poczucia sensu w pracy. Okazuje się, że osoby, które poszukują partnera lub partnerki, też przeżywają psychiczne (a nieraz wręcz fizyczne) wyczerpanie. Wynika to z licznych niepowodzeń i porażek związanych z randkami. Z narzuconej presji, aby poznać kogoś „na już”, najlepiej z określonym zestawem pożądanych cech. Ten stan powoduje, że stajemy się apatyczni, obojętni, rozczarowani, tracimy poczucie sensu.
Osoby zmęczone, a nawet wypalone randkowaniem zgłaszają się do psycholożki i psychoterapeutki Agaty Wilskiej. — Przychodzą do mojego gabinetu, nie nazywając tego, oczywiście, wypaleniem randkowym. Opowiadają własnymi słowami o tym, jak się czują. Mówią o zmęczeniu, o rosnącej frustracji. O tym, że niby to randkowanie jest na wyciągnięcie ręki, szczególnie jeśli chodzi o aplikacje randkowe, ale to ich wyczerpuje, drenuje, obniża im nastrój. Mówią o rozczarowaniu, a nawet o głębokim poczuciu rozczarowania innymi albo płcią przeciwną. I o braku nadziei, że sytuacja ulegnie poprawie.
Tamten randkowy weekend Aliny nie był jedynym, który spędziła w ten sposób, choć pod względem liczby spotkań jest rzeczywiście rekordowy. Alina chce wejść w związek, ale wiecznie coś nie gra. Jeśli ktoś jej się bardzo podoba, to okazuje się, że albo ma żonę, albo akurat nie chce się z nikim wiązać, albo ucieka, znika jak duch. Ostatnio żali się koleżankom, że przez nieudane randki przestaje lubić mężczyzn.
— I ja to słyszę — przyznaje Agata Wilska. — W wielu osobach zmęczonych randkowaniem rodzi się poczucie, że „są niewystarczające” lub „niewystarczający”, bo ciągle im się nie udaje wejść w związek. Charakterystyczny jest spadek samooceny, ale przede wszystkim samotność i pustka przy jednoczesnym randkowaniu, czyli poznawaniu ciągle nowych osób. W efekcie pojawia się pewnego rodzaju cynizm i przekonanie, że miłość nie istnieje, że to wszystko jest bez sensu. I różne inne szkodliwe przekonania typu: „kobiety lecą tylko na kasę” albo „faceci myślą wyłącznie o seksie”.
Pech w miłości? Niekoniecznie
Marta (35 l.) twierdzi, że ma pecha do mężczyzn. Przekonuje, że to wręcz sprawa pokoleniowa — jej babcia miała w domu męża pijaka, a matka dwa razy brała rozwód. Teraz Marta czuje, że nie potrafi się uwolnić od pechowych schematów, nieświadomie wybiera takich partnerów, którzy nie wróżą dobrego związku albo odchodzą z dnia na dzień bez słowa. Kiedy raz w jednym się zakochała, on wyznał, że chce spotykać się wyłącznie na seks. Choć na profilu randkowym deklarował, że „szuka kogoś na stałe”.
Założyła sobie, że najpóźniej do 35. roku życia — jakby na przekór losom kobiet w rodzinie — uda jej się stworzyć szczęśliwy, fajny związek. Być może, jak sama przyznaje, jest w tym zbyt duża desperacja i dlatego randki okazują się doświadczeniem bezskutecznym. Marta przecież umawia się na wiele randek, wiecznie siedzi w telefonie, przegląda aplikacje randkowe i Instagram, ale w stałym związku nie była od dziesięciu lat.
— My, psychoterapeuci, nie bardzo wierzymy w pecha — uśmiecha się Agata Wilska. — Kiedy słyszę, że ktoś trafia wyłącznie na niefajne osoby, gdyż ma pecha w miłości, to zawsze w gabinecie przyglądamy się temu, co się pod tym pechem i wyborem kryje. Pierwsza rzecz: z reguły z aplikacji randkowych korzystają osoby — szczególnie te starsze — po przejściach, często głęboko poranione. I z tych ran wynikają różne rzeczy. Kiedy połączą się zranienia innych z naszymi, bywa jeszcze trudniej. Jeśli ktoś wierzy, że ma pecha w miłości czy randkowaniu, to czasami jest to jakaś prawda o nas. O naszych wyborach, o naszym zranieniu.
Randkowanie w pułapce perfekcjonizmu
Hanka (47 l.) jest „samodzielną”, a nie „samotną”, co podkreśla kilka razy, mamą. Dumna z nastoletniego syna, ale też ze swoich osiągnięć. Wyrwała się z biedy. Rodzice popijali, awanturowali się. Nie miała w domu wsparcia. Gdyby nie babcia i dziadek, kochający ją nad życie, pewnie nie byłaby tak pewna siebie i dzielna. Przed laty wyrwała się z przemocowego małżeństwa i to w sumie dość szybko. Syn miał dwa lata, gdy zrozumiała, że zachowanie jego taty rani i doprowadza do destrukcji całą rodzinę. Mąż krytykował ją oraz synka na każdym kroku. Ona jego zdaniem robiła wszystko źle jako matka i żona, a on był „męczącym, głupim dwulatkiem”. Rozwód trwał długo, ale było warto. Hanna czuje, że po rozstaniu rozkwitła i stanęła na nogi. Z pomocą znowu przyszła jej ukochana babcia, która okazała się też cudowną prababcią. Dożyła prawie setki.
Kariera w porządnej firmie, co parę lat awans. Bardzo dobra pensja, zakup 100-metrowego mieszkania, świetna forma. Hanka nie ma kompleksów i nie zamierza być fałszywie skromna. Zna języki obce, skończyła studia, osiągnęła sukces zawodowy. Zjeździła całą Europę (głównie z synkiem, czasami z przyjaciółmi) oraz część Azji. Wie, co ma do zaoferowania potencjalnemu partnerowi. Bo szuka kogoś, z kim mogłaby iść dalej przez życie. Po partnersku. Syn zaraz skończy 18 lat, ma już swój świat, swoją dziewczynę, ona czuje, że wypełniła swoją rodzicielską misję (ojciec chłopca poza płaceniem alimentów właściwie był nieobecny). Czas na nią!
Od kilku miesięcy Hanka jest zalogowana na specjalnym portalu dla zamożnych osób, które chcą kogoś poznać. Płaci abonament, poznaje wirtualnie mężczyzn, którzy osiągnęli sukcesy zawodowe, finansowe. I co? I jest coraz bardziej rozczarowana. Smutna i zdumiona. Bo żaden z nich nie spełnia nawet 20 punktów z listy. Każdego więc Hanka po kolei odrzuca. Tych randek robi się już naprawdę sporo, a ona ma powoli dość. Chciałaby od tego odpocząć, ale czuje się zwyczajnie samotna. Marzy, aby móc przytulić się do kogoś wieczorem na kanapie, gdy syn wychodzi z dziewczyną do kina.
O jaką listę chodzi? Hanka stworzyła sekretną listę życzeń, czyli zestaw cech osobowości, charakteru i wyglądu potencjalnego partnera. Lista ma aż 30 punktów. Na przykład ktoś, z kim miałaby się związać na stałe, powinien mieć minimum 180 cm wzrostu i nie może mieć nadwagi. Musi regularnie uprawiać jakiś sport. Być lojalny, bardzo pewny siebie, ale też skromny. Musi być singlem, ewentualnie po jednym rozwodzie (kandydat w trakcie rozwodu odpada!). Nie może mieć pofarbowanych włosów ani brody. Studia — obowiązkowe. Na liście znajdują się nawet widełki pensji, którą powinien pochwalić się wybranek.
— Oto kolejny temat, który moim zdaniem na randkowe wypalenie się składa — żyjemy w kulturze perfekcjonizmu, żeby nie powiedzieć „kulturze narcyzmu” oraz szukania ideałów— opowiada Agata Wilska. — Czasami mamy iluzoryczne poczucie, że w sieci czy w ogóle na świecie jest przecież tyle kobiet, tylu mężczyzn, że możemy wybierać w nieskończoność, a za rogiem na pewno czeka ktoś jeszcze lepszy, mądrzejszy, atrakcyjniejszy. To wieczne nienasycenie i niezaspokojenie może spowodować poczucie wypalenia — zauważa psychoterapeutka.
Dystans i urlop od randek
Co zatem może zrobić osoba, która czuje wypalenie randkowe, a jednocześnie tęskni za bliskością, za związkiem? Czy i jak da się to pogodzić?
— Już samo uświadomienie sobie, że tak się czujemy, jest istotne. Mówię o tym dlatego, że wciąż wiele osób, w których rozpoznaję wypalenie, nadal żyje w wielkim pędzie. Jeszcze tego nie nazwały. Podobnie jak przy każdym innym wypaleniu — czy to zawodowym, czy rodzicielskim — dobrze jest zrobić krok w tył i… wziąć zwolnienie. Takie symboliczne, w tym wypadku od randek. Zrobić sobie przerwę, aby zająć się sobą. Spróbować się zdystansować, odbudować, wrócić do aktywności, które sprawią, że poczujemy przyjemność i frajdę. Zastanowić się, czego teraz potrzebuję? Może będę piec ciasta, może zacznę biegać, rysować albo tańczyć. Warto zrobić coś innego, co pozwoli nam odpocząć od szukania związku — podpowiada Agata Wilska.
Przyznaje, że niezbędny wydaje się dystans. Radzi, aby zadać sobie pytanie i zrozumieć, czym jesteśmy tak zmęczeni, wypaleni? — Może tak naprawdę wcale nie chodzeniem na randki, spotykaniem się, ale po prostu siedzeniem w telefonie? Aplikacje randkowe czy portale do poznawania innych są w smartfonach, więc samo scrollowanie i przeglądanie ofert męczy mózg, oczy, cały układ nerwowy. Ale może być i tak, że jesteśmy wypaleni sporą ilością prowadzonych jednocześnie, wirtualnych rozmów. Teraz więc potrzebujemy bardzo skrupulatnie wybierać jedną osobę do konwersacji i nie rozpraszać się innymi.
W gabinecie Agata Wilska słyszy też, że ludzie bywają zmęczeni poszukiwaniem i zgłębianiem treści na temat miłości, wchodzenia w relację czy zachowań na randce. Taka osoba często słucha podcastów na ten temat, czyta poradniki, artykuły, blogi. Wciąż to analizuje, rozmawia ze znajomymi o ich randkach czy związkach, porównuje. I gdy sama idzie na randkę, opada już z sił. Bo każda randka to kolejny potężny obszar analiz: co było OK, a co poszło nie tak, jak to się może potoczyć itd.
— W tym pierwszym okresie, kiedy nie randkujemy i nie przeglądamy kolejnych profili w aplikacjach, odpoczywamy i wracamy do równowagi. Kiedy już ustalimy, co nas męczy: czy wieczne przeglądanie telefonu, czy spora ilość rozmów, czy masa randek w krótkim czasie, skoncentrujmy się na tym, co dla nas właściwe. Może to banał, ale działa — warto poszukać balansu. We wszystkim, także w randkowaniu. Nie przeznaczać całego wolnego czasu na randki i szukanie miłości, ale dać sobie przestrzeń na inne rzeczy, osoby, aktywności— podsumowuje psycholożka.