Nie chodzą do kościoła. Wychowują synów urodzonych dzięki in vitro. Od lat walczą o prawa pacjentów i zwierząt. W najnowszym odcinku podcastu „Rachunek sumienia” Małgorzata Rozenek‑Majdan i Radosław Majdan mówili o rzeczach najbardziej intymnych i najtrudniejszych.
Kościół nas zranił – Małgorzata Rozenek‑Majdan i Radosław Majdan w szczerej rozmowie o in vitro i wierze
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękuję, że nas czytasz
Foto: Newsweek
Małgorzata Rozenek-Majdan i Radosław Majdan wychowują dwójkę synów, którzy urodzili się dzięki procedurze in vitro.
Radosław Majdan, były piłkarz: — To dla nas bardzo osobista sprawa. I dlatego można czuć zawód, kiedy instytucja Kościoła nie rozumie albo wręcz neguje nasze dzieci.
Wystarczy przypomnieć słowa księży, którzy mówili, że dzieci z in vitro „nie mają duszy” albo są „nie do końca ludźmi”. — Wychowywałam się w domu, w którym chodzenie do kościoła było naturalne. Niedzielna msza, spacer po Starym Mieście z tatą — to mnie ukształtowało (…) Ale teraz nie bywam w kościele. Z wielu powodów. To było takie brutalne zderzenie z instytucją, która powinna wspierać, a odbiera godność — powiedziała Rozenek-Majdan.
Jednym ze wspomnianych przez nią powodów była fala agresji wobec rodzin korzystających z in vitro. — To był zawód. Kiedy zakładasz rodzinę, kiedy mamy dzieci z in vitro, to jest bardzo osobista sprawa. Możesz czuć zawód. To nie jest nasz manifest przeciwko Kościołowi. To jest nasze zdanie. Nawet jeśli Kościół nie akceptuje urodzin in vitro, to może, kiedy nasi chłopcy będą dorośli, sami zdecydują, czy chcą być w tej społeczności (…). Brakuje akceptacji dla ich poczęcia, a to się bardzo kłóci z moim światopoglądem — powiedział Majdan.
Słowa, które padały wtedy z ambony, w mediach i polityce, wracają do nich do dziś. — Jeden ksiądz powiedział, że dzieci z in vitro nie mają duszy. Inny — że to „nie do końca ludzie” — przypomniała Rigamonti.
— Ja zawsze stanę po stronie moich dzieci. Po to mają mamę, żeby zawsze ich broniła i będę ich bronić. Wiem, że emocje wokół in vitro przeminą — powiedziała Majdan-Rozenek.
— Nie mógłbym udawać, że tego nie było. Kiedy lekarz ze łzami w oczach powiedział nam, że się udało, wiedziałem, że muszę o tym mówić. Żeby dać nadzieję innym — powiedział Majdan. Jego żona dodała: — Nie można ukrywać prawdy przed własnym dzieckiem. I nie można pozwalać, by społeczeństwo decydowało, które dziecko jest prawdziwe, a które nie.
Majdan patrzy na to przez pryzmat własnego dzieciństwa i historii Kościoła lat 80. — Pamiętam pasterkę w stanie wojennym. Śpiewany hymn, poczucie wolności. Kościół był wtedy czymś zupełnie innym. Dawał nadzieję.
A dziś? — Dziś czuję zawód. I nie tylko ja. Religia powinna kojarzyć się z dobrem, otwartością, wspieraniem. A nie z radykalizacją — uważa były piłkarz.
— Nie mam wątpliwości, że Bóg istnieje, ale mam problem ze zbiorowym, wspólnotowym przeżywaniem — powiedziała Rozenek-Majdan. — Im bardziej coś dotyka takiej prawdziwej mnie, takich moich prawdziwych emocji, tym mniej osób powinno być wokół tego. I czuję, że ja jestem w tej relacji sama, co powoduje też, że nie szukam po drodze osób, które mogłyby współuczestniczyć.
In vitro i prawica na sztandarach
Gdy mowa o przyszłości in vitro w Polsce, Rozenek‑Majdan nie traci optymizmu. — Ponad 10 tysięcy dzieci urodziło się dzięki refundacji. I korzystają z niej wyborcy wszystkich partii. Odebranie tego byłoby ciosem w rodziny. Żadna władza się na to nie odważy — powiedziała.
Prowadząca podcast Magdalena Rigamonti zauważyła, że prawicowe ugrupowania rosną w siłę i w związku z tym przyszłość in vitro może być niepewna. — Nadal wierzę w ludzi. Wierzę, że nie pozwolą sobie odebrać czegoś, co już mają — powiedziała Rozenek-Majdan
Chipowanie, sterylizacja, kastracja
Ostatnie miesiące przyniosły nową falę zaangażowania małżeństwa Majdanów — tym razem w sprawę zwierząt. Choć w schroniskach brakuje miejsc, w mediach mnożą się doniesienia o zaniedbaniach. A politycy od lat obiecują kolejne ustawy.
— Ja jestem teraz w trybie działania. Wysyłamy karmę tu, jutro jedziemy tam, pracujemy nad ustawą. Nie mam przestrzeni na refleksję, dlaczego państwo sobie z tym nie radzi — powiedziała Rozenek‑Majdan.
Rigamonti zapytała o zawiązanie „celebryckiej koalicji” na rzecz zwierząt wraz z Dodą czy Joanną Przetakiewicz. Rozenek-Majdan odpowiedziała dyplomatycznie: — Nie ma sensu tworzyć sztucznych ciał. Każdy z nas działa na swój sposób i to jest dobre. Liczy się efekt.
Jaki miałby być ten efekt? — Chipowanie, sterylizacja, kastracja. Bez tego nigdy nie rozwiążemy problemu bezdomności zwierząt — powiedziała Rozenek-Majdan
Jej mąż opowiedział z kolei o ich własnych psach. — U nas psy są traktowane jak ludzie. Śpią w łóżku, jedzą z nami. Ale widziałem też psy na łańcuchach. I to jest Polska. Ta prawdziwa, poza wielkimi miastami.
Kościół a prawa zwierząt. „Gdzie są te kazania?”
A co na to wszyscy księża? Czy Kościół powinien włączyć się w obronę cierpiących zwierząt?— Księża mogliby z ambony powiedzieć: zadbajcie o psa, nakarmcie go zimą, nie przywiązujcie do budy. Ale tego nie robią — powiedziała Rigamonti.
— Bo Kościół woli mówić o polityce — odpowiedział Majdan. — Czytałem Dekalog. I mam wrażenie, że ci, którzy nie chodzą do kościoła, są często bardziej chrześcijańscy niż ci, którzy deklarują wiarę najbardziej radykalnie.
Rigamonti zapytała, czy Rozenek-Majdan ma aspiracje polityczne.
— Nie — szybko odpowiedziała gościna podcastu.
Jej mąż dodał: — Nawet jeśli by poszła, nie bałbym się. Małgosia jest osobą, która działa z potrzeby serca. A kiedy zaczęliśmy się spotykać, nagle okazało się, że mamy cztery psy w domu. Byłem w szoku. Nigdy nie spotkałem osoby z taką empatią.
Czym jest „Rachunek sumienia”?
Kościół. Dla jednych skompromitowana instytucja cynicznie wykorzystująca religię jako narzędzie do zarabiania pieniędzy. Dla drugich opoka oraz źródło wszelkiego dobra i miłości. „Rachunek sumienia” to nie jest podcast tylko o Kościele. To podcast o ludziach, na których kariery, a czasem i na całe życie, wpływ miała (lub nadal ma) instytucja, jaką jest Kościół katolicki. Jeśli nie macie w sobie uczuć religijnych, koniecznie posłuchajcie. Jeśli je w sobie macie — posłuchajcie tym bardziej.
