Z robotem, z najlepszym przyjacielem męża, na ołtarzu. Jest kilka powodów, dla których snujemy fantazje

To tylko początek fantazji opisanej przez anonimową Amerykankę, która wzięła udział w eksperymencie przeprowadzonym przez angielską aktorkę Gillian Anderson, znaną z serialu „Z archiwum X” czy z roli seksuolożki w „Sex Education”. Do projektu „Droga Gillian” zaproszono kobiety oraz osoby niebinarne i poproszono o opisywanie swoich erotycznych fantazji. — To była lawina nieokiełznanej namiętności z całego świata — pisze Anderson we wprowadzeniu do książki „Pragnę”, w której publikuje kobiece fantazje. Książka właśnie ukazała się w Polsce.

Buddystki i panseksualistki

Listy były zbierane przez zaledwie miesiąc, w lutym 2023 roku na specjalnym portalu she-wants.com. Kobiety masowo opisywały tam swoje fantazje — niektóre w kilku słowach, inne w formie rozbudowanych opowieści. Podawały też swoją narodowość, rasę, wyznanie, dochody, czy są w stałych związkach oraz czy mają dzieci.

Wśród kilku tysięcy uczestniczek projektu były singielki i mężatki, ateistki i wyznawczynie różnych religii, kobiety hetero-, bi— i homoseksualne, a także określające się jako niebinarne czy poliamoryczne. O najróżniejszych dochodach i statusie matrymonialnym. Listy nadeszły z bogatych krajów Zachodu i z odległych naszej kulturze Filipin, Birmy czy nawet Iranu, gdzie kobieca seksualność jest spętana normami społecznymi i prawnymi. — Ale nawet autorki z tak zwanych liberalnych społeczeństw piszą o poczuciu wstydu, zażenowania czy winy; o obawie czy oporze, jakie towarzyszą perspektywie rozmowy z partnerem o tym, o czym naprawdę myślą, gdy uprawiają seks lub też — jak to często bywa — masturbują się w samotności — pisze Gillian Anderson, która anonimowo zawarła też w książce własną fantazję.

Jest w książce sporo powtarzających się motywów. Jeden z pierwszych działów dotyczy seksu pozbawionego romantycznej otoczki, kwiatów, zalotów. „Nie chcę słodko i delikatnie, chcę mocno i szybko” — pisze jedna z autorek. To rozdział o pragnieniu bycia eksploatowaną, zdominowaną i kontrolowaną. Ale w kolejnym rozdziale dochodzą do głosu kobiety, które fantazjują o romansie z hollywoodzkim zakończeniem, byciu boginią dla mężczyzny, klejnotem. To rozdział o tęsknocie za czułością i poczuciem bezpieczeństwa.

Nie brakuje też listów poświęconych seksowi „zakazanemu”, na przykład homoseksualnemu, zdradzeniu męża z jego najlepszym przyjacielem, seksie na kościelnym ołtarzu, a także różnych nietypowych upodobaniach, zwanych potocznie kinkami. Jak się okazuje, kobiety wyobrażają sobie najdziksze kinki — od seksu z humanoidalnym robotem, patrzenie na seks własnego męża z inną kobietą, aż po fantazje związane z karmieniem piersią. Najwięcej kobiecych fantazji dotyczyło jednak seksu grupowego, w którym kobieta jest zaspokajana przez wielu partnerów. „(…) jestem w łóżku, pogrążona we śnie, a ze mną najlepsi z moich dawnych kochanków — ci, którzy mnie szanowali, ci najbardziej atrakcyjni, ci, którzy wiedzieli, co lubię oraz jak mi to zapewnić. Wszyscy są pięknymi mężczyznami. Jest ich z piętnastu, może więcej…” — pisze kobieta z Francji, zamężna i mająca dzieci.

Tajemne ogrody

Anderson nie była pierwszą kobietą, która zadała przedstawicielkom swojej płci takie pytanie. Na początku lat 70. XX w. zrobiła to amerykańska pisarka Nancy Friday w wydanej w 1973 r. książce „Mój tajemny ogród”. — Wywołała prawdziwe trzęsienie ziemi, bo do tamtej pory kobiece fantazje były postrzegane głównie przez pryzmat miłości romantycznej. Uważano, że „porządna kobieta” powinna fantazjować co najwyżej o namiętnym pocałunku na tle zachodzącego słońca — mówi trenerka relacji intymnych Joanna Keszka z Barbarella.pl.

Friday powiedziała światu prawdę o kobiecych fantazjach, ale nie miała łatwo — straciła dwóch ważnych dla siebie mężczyzn. Potencjalny wydawca stwierdził, że kobieta w satysfakcjonującym związku nie powinna fantazjować, tylko skupić się na swoim mężczyźnie. Zaś jej partner, z którym — jak twierdziła — miała urozmaicone i przyjemne życie seksualne, zerwał z nią, gdy opowiedziała mu o swoich fantazjach, uznając ją za nienormalną. Nancy Friday odkryła, że mężczyźni mieli prawo dzielić się swoimi fantazjami erotycznymi, a kobiety swoich miały się wypierać — mówi Joanna Keszka.

Również dzisiaj wiele kobiet pisze, że fantazjując o seksie pozamałżeńskim czy odbiegającym w jakikolwiek sposób od „normalności”, mają poczucie winy i wielkiego wstydu. Próbują się hamować, aby ich myśli nie podążyły w tę „zboczoną” stronę. Tymczasem skłonność do snucia seksualnych fantazji jest wbudowana w seksualność obu płci. — Choćby po to, by podtrzymać ochotę na seks. Mówiąc w przenośni, fantazje to paliwo dla pożądania — mówi dr Robert Kowalczyk, seksuolog z Uniwersytetu SWPS, psychoterapeuta w Instytucie SPLOT. Ale nie tylko. — Dla mnie jako seksuologa fantazje są swoistym laboratorium naszych pragnień — bezpieczną przestrzenią, dzięki której poznajemy swoją seksualność i gdzie możemy eksperymentować z tym, czego nie mamy w realnym świecie lub czego się obawiamy — mówi dr Kowalczyk.

Z badań wynika, że kobiece fantazje zazwyczaj mocno się różnią od męskich. Jedno z klasycznych już badań amerykańskich z początku lat 90. XX w. pod kierownictwem dr. Donalda Symonsa z University of California mówi, że kobiety bardziej koncentrują się w swoich fantazjach na uczuciach (57 proc. kobiet i tylko 19 proc. mężczyzn) i bardziej liczą się dla nich emocje i cechy charakteru wyobrażanego partnera niż jego wygląd.

Podobne obserwacje z gabinetu ma dr Kowalczyk. — Mężczyźni częściej fantazjują o akcie seksualnym, jakimś konkretnym ciele czy obrazie. Na męskie fantazje silny wpływ ma pornografia, najczęściej tworzona przez mężczyzn dla mężczyzn — tłumaczy. U kobiet częściej pojawiają się fantazje osadzone w historii, emocjach, relacjach. — Mam świadomość, że to nie pełny obraz fantazji kobiet i mężczyzn, uproszczenie — coraz więcej jest doniesień, że różnice indywidualne są bardziej istotne niż podział uwzględniający płeć — zastrzega seksuolog.

Trójkąt czy BDSM?

Wiele fantazji, zwłaszcza tych bardziej odważnych, wykraczających poza konwencjonalny seks, często pozostaje w sferze wyobraźni i kobiety wcale nie chcą realizować ich w łóżku. — Nasze fantazje często znacznie odbiegają od tego, na co pozwalamy sobie lub na co mamy społeczne przyzwolenie w rzeczywistym życiu — mówi Joanna Keszka. Ważne jest, aby zarówno kobiety, jak i mężczyźni zrozumieli podstawowe rozróżnienie między dwoma rodzajami fantazji. — Pierwszy rodzaj to „fantazja zwiększona”, czyli wyobrażanie sobie sytuacji, które chcielibyśmy odegrać w prawdziwym życiu, gdyby zaistniały sprzyjające okoliczności. Przykładem może być fantazja o trójkącie z dwoma atrakcyjnymi partnerami. Takie fantazje można też nazwać marzeniami erotycznymi — tłumaczy Joanna Keszka. Ich treść może być kluczem do odszyfrowania, czego w seksie potrzebujemy. — Gdy na przykład kobieta fantazjuje o trójkącie z dwoma mężczyznami, może to symbolizować bycie w centrum pożądania, odzwierciedlać pełne skupienie na rozkoszy. Być może tego właśnie w jej relacji z partnerem brakuje — mówi dr Kowalczyk.

Drugi rodzaj fantazji, najczęściej występujący, to „fantazje zmniejszone”. — Nie mają one odniesienia do rzeczywistości. Przykładem może być fantazja o byciu zgwałconą, która często niepokoi kobiety — mówi Joanna Keszka. W książce „Pragnę” kobiety też opowiadają o tej fantazji, a badania naukowe przeprowadzone przez dr Jenny BIvona z University of North Texas dowiodło, że to fantazja bardzo częsta — doświadcza jej nawet 62 proc. kobiet. Naukowcy dowiedzieli się tego, przepytując o fantazje 355 młodych kobiet. Okazało się, że najczęstsza z nich to fantazja o „byciu przytłoczoną lub zmuszoną przez mężczyznę do poddania się wbrew swojej woli”, a co najmniej raz w miesiącu odtwarza ją w głowie 40 proc. badanych.

Te fantazje wcale jednak nie oznaczają, że kobieta chce być skrzywdzona. — Mogą raczej świadczyć o pragnieniu poczucia, że partner niesamowicie nas pożąda lub o chęci doświadczenia braku kontroli w sytuacji intymnej, gdzie nie musimy niczego analizować, a jedynie poddać się pożądaniu partnera — mówi Joanna Keszka.

Podobne zdanie na temat fantazji związanych z BDSM czy byciem ofiarą przemocy seksualnej ma dr Kowalczyk. — Fantazje to także gra z tabu. Scenariusze, które w codziennym życiu mogą wydawać się niemożliwe lub zakazane, w fantazjach stają się bezpieczne. To przestrzeń, którą sami tworzymy i która funkcjonuje na naszych warunkach. Nie należy więc wyciągać pochopnych wniosków, że kobiety rzeczywiście chcą, aby ktoś je bił, związywał czy zmuszał do seksu — podkreśla dr Kowalczyk.

Bądź jak Pedro Pascal

„Każdej nocy śnię, że uprawiam seks z aktorem Pedro Pascalem” — pisze mężatka ze Szwajcarii. „Fantazjuję o moim przełożonym z pracy. Obydwoje pracujemy w parku narodowym, co sprawia, że moje myśli łatwo wymykają się spod kontroli (…) Nie mogę przestać gapić się na jego usta. Fantazjuję o tym, jak mnie całują, schodzą niżej, ssą moje sutki, budując napięcie, nim mnie wyliże” — Amerykanka, w związku.

Czy takie fantazje są zdradą, przejawem nielojalności wobec partnera? — Jeżeli fantazja seksualna ma konkretne imię i nazwisko, to uważam, że staje się to już sytuacją graniczną — twierdzi Joanna Keszka. Celem fantazji erotycznych jest gromadzenie podniecenia i pozytywnej energii seksualnej, którą możemy wykorzystać podczas zbliżeń z partnerem lub partnerką. — Problem pojawia się, gdy podczas stosunku z naszym partnerem lub partnerką wyobrażamy sobie, że jesteśmy z kimś zupełnie innym, aby się podniecić lub czerpać satysfakcję. W takim przypadku nie chodzi już o zbieranie dobrej energii erotycznej na potrzeby naszego związku, ale może to być sygnał, że coś jest nie w porządku w naszej relacji — mówi Keszka.

W fantazjowaniu o realnych osobach można też się zapędzić. Wtedy seks z wyobrażeń staje się bardziej satysfakcjonujący niż ten w prawdziwym życiu. A partner z tych fantazji bardziej pociągający niż ten, obok którego leżymy w łóżku. — To dość typowe, gdy kobieta będąca w związku fantazjuje np. o przystojnym aktorze czy koledze z pracy. Wyobrażenia są budowane z obrazów codzienności. Jeżeli jednak w pewnym momencie zacznie swojego rzeczywistego partnera „stylizować” według tej fantazji, np. namawiając go do zmiany fryzury, do zachowywania się w określony sposób lub po prostu nakłaniać do realizacji swojej fantazji, to w moim odczuciu to już balansowanie na granicy, gdzie rzeczywisty partner jest bardziej przedmiotem, a nie podmiotem działań — mówi dr Kowalczyk.

Tylko dla zaufanych

Czy zatem mówić partnerowi o swoich fantazjach? — To delikatna kwestia dla obu stron. W gabinecie często spotykam się z sytuacjami, gdy kobiety nie chcą mówić o swoich fantazjach, obawiając się, że partner poczuje się zobowiązany do ich realizacji — mówi dr Kowalczyk. I podkreśla, że fantazje to nie jest coś, co musi się zmaterializować. — Tu ważne jest postawienie granicy — dzielenie się fantazją nie jest równoznaczne z chęcią jej realizacji, zobowiązaniem dla drugiej strony. Jednocześnie rozmowa o fantazjach może być odważnym gestem zaufania w relacji. Dzieląc się nimi, musimy czuć, że partner jest w stanie to przyjąć i o tym porozmawiać — tłumaczy seksuolog.

Nie musimy też od razu opowiadać wszystkiego z najdrobniejszymi szczegółami. — Na przykład, jeśli mamy fantazje dotyczące seksu, choćby z tym wspomnianym wcześniej kolegą z pracy, lepiej opowiedzieć o tym w formie ogólnej impresji, nie wskazując tego konkretnego mężczyzny. To w oczywisty sposób może zapobiec niepotrzebnemu niepokojowi w relacji — radzi seksuolog.

Ważne jest, aby rozmawiając o fantazjach osoby partnerskiej, nie zapominać o własnych granicach. — Najmniej korzystny scenariusz jest wówczas, gdy fantazja staje się sztywnym skryptem do odegrania, a druga osoba czuje, że musi się dostosować lub co gorsza, poświęcić np. z obawy przed utratą partnera — mówi dr Kowalczyk. — Bazując na moich doświadczeniach z gabinetu, mogę powiedzieć, że to kobiety częściej mówią o poświęcaniu się w sferze seksualnej. Również częściej traktują realizację fantazji mężczyzny jako sposób na jego zatrzymanie w relacji. Zdecydowanie jest to niebezpieczna ścieżka, może ona doprowadzić do utraty satysfakcji seksualnej w związku czy potęgować poczucie bycia użytym — podkreśla seksuolog.

Nie dajmy się więc wpędzić w spełnianie cudzych fantazji na siłę, ale nie wstydźmy się też własnych. — Zawsze powtarzam kobietom — nie przepraszaj za to, że coś cię podnieciło, nawet jeżeli to będzie seks z dwugłowym smokiem albo z drużyną irlandzkich rugbystów — mówi Joanna Keszka. — Bo seks to nie jest tylko to, co się wydarza w realnym świecie, ale również to, co przeżywamy w swojej wyobraźni.

*wszystkie cytaty pochodzą z książki Gillian Anderson „Pragnę”.