— Zapewniam, że jeśli stracę wiarę, że da się naprawić wymiar sprawiedliwości, nie będę tkwił w sądzie wyłącznie, żeby doczekać stanu spoczynku i przejść na tłustą sędziowską emeryturę. Jeśli stracę wiarę, po prostu odejdę — mówi w podcaście „Rachunek sumienia” sedzia Igor Tuleya.
Na początku rozmowy współprowadząca Magdalena Rigamonti pyta go, czy sie boi. — Martwię się, ja się ciągle martwię — odpowiada. — Może kiedyś się bałem. Ale też nie wiem, czy o siebie.
Rigamonti zwraca jednak uwagę, że poradził kiedyś swojemu synowi, żeby zmienił nazwisko. — Rzeczywiście tak było, była taka rozmowa — przyznaje sędzia, dodając, że syn był wtedy najpewniej na początku szkoły średniej. — W chwili głębokiego przygnębienia, desperacji i troski o osoby najbliższe, nie wiedząc, co jeszcze mogę zrobić, jak się mogę bronić, jak mogę ich chronić, powiedziałem mu, że powinien zmienić nazwisko. Tak było — wspomina.
Na pytanie, czy w tych chwilach się modlił, odpowiada: — Jestem osobą wierzącą, ale z wiarą u mnie raczej nie jest tak, że w takich bardzo emocjonujących momentach życia szukam gdzieś pomocy czy odwołuję się do siły wyższej. Próbuję raczej wziąć sprawy we własne ręce, próbuję zracjonalizować swoje działania. Raczej dziękuję niż o coś proszę.
Sedzia Igor Tuleya: To był szok
Prowadzący przywołują sytuację jeszcze z czasów pierwszych rządów PiS, kiedy Igor Tuleya dowiedział się, że ówczesny minister sprawiedliwości Zbigniw Ziobro ma na stole wszystkie dokumenty na jego temat, że ce chce go sprawdzić i znaleźć haki”. Ten wątek poruszony zostaje zresztą w wydanej właśnie książce Anny Matusiak „Mogłem milczeć”. To właściwie wywiad rzeka z Tuleyą oraz z mecenasem Jackiem Dubois.
O tym, że istotnie „minister Ziobro z zainteresowaniem studiuje jakieś jego akta osobowe”, dowiedział się od kolegi. — Byłem wtedy dużo młodszy i wszystko bardziej przeżywałem — wspomina. — Paliłem wtedy papierosa, bo to były jeszcze te czasy, kiedy można było palić w pokoju. I pamiętam, że tak mi zaczęła drżeć ręka, w której trzymałem papierosa, że aby go dopalić, musiałem go położyć w popielniczce i jakoś tak się garbić, żeby zaciągać się dymem.
— To był szok. To był szok dla mnie, że minister interesuje się jakimś szeregowym sędzią — byłem wtedy jeszcze w sądzie rejonowym. Zrozumiałem, że nie jestem anonimowy, że rzeczywiście jestem jakimś funkcjonariuszem. I nagle niezadowolony z jakiejś decyzji minister pochyla się nade mną, przygląda mi się.
Sny sędziego Tulei
A jak znosi się ciężar, że skazuje się kogoś na wiele lat więzienia? Tuleya przyznaje, że są sprawy, które towarzyszą sędziemu do końca życia. — Miewam sny, w których niektórzy oskarżeni mnie ścigają, gonią, ja uciekam, a oni koniecznie chcą się dowiedzieć, jeszcze raz usłyszeć, dlaczego zostali skazani na taką najsurowszą karę — opowiada. Ale w sytuacjach wątpliwości, tłumaczy, są zasady procesu karnego, które każą wątpliwości rozstrzygać na korzyść oskarżonego: — Jeśli są wątpliwości, to uniewinniamy.
Przyznaje, że istnieje „choroba łańcuchowa”, choć dotyka przede wszystkich młodych sędziów. — Kiedy taki młody człowiek, niedoświadczony sędzia, wychodzi na salę rozpraw, to ma wrażenie, że jest po prostu takim bogiem — mówi. — Ja też przechodziłem przez taką chorobę. Biję się w piersi. Na szczęście po jakimś czasie ona wszystkim tym sędziom przechodzi i robią się bardziej dojrzali i stonowani.
Współprowadzący Tomasz Sekielski pyta, co zrobi, jeśli w 2027 r. do władzy znów dojdzie PiS, jeśli nie da się uzdrowić wymiaru sprawiedliwości.
— Ciągle wierzę, że da się naprawić. Jestem przekonany, że jest w stanie to zrobić minister Żurek. Jeśli on tego nie zrobi, to pewnie rzeczywiście nikt by sobie nie poradził — mówi. — Póki wierzę, że da się naprawić nasz wymiar sprawiedliwości, będę sędzią. Natomiast jeśli stracę tę wiarę, to zapewniam i pana redaktora, i państwa, że nie będę tkwił w sądzie wyłącznie po to, żeby doczekać stanu spoczynku i później przejść na tłustą sędziowską emeryturę. Jeśli stracę wiarę, to po prostu odejdę.
— Jeśli odejdę z sądu, to raczej już nie będę się zajmował prawem, będę musiał znaleźć coś innego — przyznaje.
Czym jest „Rachunek sumienia”?
Kościół. Dla jednych skompromitowana instytucja cynicznie wykorzystująca religię jako narzędzie do zarabiania pieniędzy. Dla drugich — opoka oraz źródło wszelkiego dobra i miłości. „Rachunek sumienia” to nie jest podcast tylko o Kościele. To podcast o ludziach, na których kariery, a czasem i na całe życie, wpływ miała (lub nadal ma) instytucja, jaką jest Kościół katolicki. Jeśli nie macie w sobie uczuć religijnych, koniecznie posłuchajcie. Jeśli je w sobie macie — posłuchajcie tym bardziej.
Historia Kobiet
Newsweek.pl – wiadomości z Polski i ze świata. Najnowsze wydarzenia i opinie a także artykuły z kategorii społeczeństwo, biznes, kultura, historia, psychologia, trendy.
