Czarzasty jako marszałek nie stawia na spektakl, z którego niewiele wynika, tylko robi politykę. Nie daje się rozgrywać prezydentowi, czy opozycji spod znaku PiS.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Nie sądziłam, że kiedyś to napiszę, ale Włodzimierz Czarzasty daje radę. Ograł młodych w partii, utrzymując stanowisko lidera Nowej Lewicy, a teraz jako marszałek Sejmu bije własne rekordy w sondażach zaufania do polityków. W ostatnim badaniu, wykonanym przez Ibris na zlecenie Onetu, zaufanie do Czarzastego, które wcześniej utrzymywało się na poziomie 30 proc., wzrosło o 10 punktów procentowych — do 40,7 proc. Nowy marszałek Sejmu znalazł się tuż za podium za prezydentem, szefem MSZ i premierem.
Czarzasty nie odpuści
Gdy Włodzimierz Czarzasty uparł się, by nie wchodzić do rządu tylko poczekać dwa lata na stanowisko rotacyjnego marszałka Sejmu, młodzi politycy Lewicy liczyli na to, że prestiżowa funkcja, która od lat była marzeniem Czarzastego, będzie przedsionkiem do politycznej emerytury. Szybko okazało się, że to były marzenia ściętej głowy.
Trójka 40-latków, którzy mieli chrapkę na fotel lidera Nowej Lewicy, nie stanęła nawet do wyborów. Gdy oni na wyprzódki licytowali się w mediach, kto powinien stanąć na czele Lewicy, Włodek, jak nazywają Czarzastego w partii, po cichu budował poparcie dla siebie w strukturach. Kiedy już miał pewność, że stoi za nim większość, zaprosił Krzysztofa Gawkowskiego, Agnieszkę Dziemianowicz-Bąk, Tomasza Trelę i grzecznie im oznajmił, że partii im nie odda, a jeśli staną z nim w szranki, co niechybnie zakończy się ich porażką, mogą stracić stanowiska w ministerstwach i klubie parlamentarnym.
Na takie dictum trójka pretendentów pozostała skulić ogony pod siebie i wycofać się z walki. W geście łaski i na fali „budowania jedności” Czarzasty wziął ich do zarządu. Kwaśne miny całej trójki na wspólnej konferencji, na której Czarzasty ogłosił start w wyborach i na nowo rozdał partyjne karty, mówiły wszystko. Tak się robi politykę. Zresztą co bardziej doświadczeni, jak były prezydent Aleksander Kwaśniewski, do dziś bywalec lewicowych kongresów, od początku był przekonany o tym, że Czarzasty nie odpuści.
W końcu kto lepiej zna Czarzastego, jeśli nie Kwaśniewski. Gdy wybuchła afera Rywina, której obecny marszałek był jednym z bohaterów, nie kto inny jak urzędujący wówczas prezydent Kaśniewski wzywał do siebie ówczesnego premiera Leszka Millera i indagował na temat krążących w mediach spekulacji wokół składu „grupy trzymającej władzę” i korupcyjnej propozycji, z którą owa miała pójść do Agory.
Czarzasty robi politykę
To było logiczne, że Włodzimierz Czarzasty, architekt powrotu Lewicy do parlamentu w 2019 r. i wprowadzenia jej po latach w opozycji ponownie do rządu, nie odda władzy w partii. Tym bardziej, gdy właśnie został marszałkiem Sejmu i może rozdawać stanowiska. W przeciwieństwie do Polski 2050 czy PSL, Nowa Lewica ma stabilne notowania na poziomie 7-8 proc. Szymon Hołownia, który zmarnotrawił społeczne poparcie, a teraz rozmienia się na drobne w kolejnych wywiadach, mógłby uczyć się od Czarzastego.
W odróżnieniu od Hołowni, Czarzasty jako marszałek nie stawia na spektakl, z którego niewiele wynika, tylko robi politykę. Nie daje się rozgrywać prezydentowi, czy opozycji spod znaku PiS. Już na starcie ogłosił, że będzie lojalnym partnerem w koalicji 15 października, co było ewidentnym przytykiem do Hołowni, który po nocy spotykał się z Kaczyńskim w mieszkaniu Bielana. Nie tylko w koalicji, ale i przez wyborców Polski 2050 oraz jej działaczy zostało to odebrane jako zdrada. Czarzasty z Tuskiem dogaduje się bardzo dobrze. Może dlatego, że obaj są technologami władzy i twardo stąpają po ziemi.
Zmiana pokoleniowa w Lewicy będzie musiała zatem poczekać. Jeden eksperyment wymiany starych na młodych już się nie powiódł. Przypomnę, że gdy władzę w PO przejęło pokolenie 40-latków, poparcie dla partii zjechało do 12 proc. Dopiero powrót Tuska, który nazywano z przekąsem „powrotem taty” sprawił, że ugrupowanie odbudowało społeczne poparcie i wróciło do rządzenia. Dziś większością głównych partii w parlamencie rządzą panowie w okolicach 70-tki. Najstarszy jest Jarosław Kaczyński, który w tym roku skończy 77 lat. Donald Tusk ma 68 lat, a Włodzimierz Czarzasty 65. Widać taki mamy klimat. Nie tylko my — kanclerz Merz w tym roku kończy 71, a Donald Trump 80 lat.
* Renata Grochal jest publicystką Programu III Polskiego Radia, współtwórczynią podcastu politycznego „Strefa Wpływów” oraz współprowadzącą program „Trójkąt Polityczny” w TVP Info.
