Ucieczka nie byłaby politycznie racjonalnym wyborem. Zbigniew Ziobro w ten sposób nie tylko przysporzyłby PiS licznych problemów, ale też mógłby skutecznie zmarginalizować się na lata na prawicy — i to w momencie, gdy wkrótce może dojść do znaczących przetasowań i zmiany pokoleniowej po tej części polskiej sceny politycznej. Jednocześnie trudno powiedzieć, by jak dotąd Ziobro podejmował dobre decyzje w reakcji na wniosek prokuratury.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
W piątek Sejm ma głosować nad wnioskiem prokuratury o uchylenie immunitetu i zgodę na zatrzymanie i aresztowanie — jeśli tak zadecyduje sąd — Zbigniewa Ziobry. Wynik głosowania jest raczej przesądzony, koalicja rządząca, która w rozliczenia PiS wpuściła niedawno tak dużo politycznej pary, nie może sobie po prostu pozwolić, by przegrać to głosowanie.
Nie wiemy natomiast, czy na głosowaniu stawi się sam zainteresowany, były minister sprawiedliwości. Ostatnio widziano go w Budapeszcie, media od kilku dni spekulują czy Ziobro wzorem swojego partyjnego kolegi Marcina Romanowskiego nie wybierze azylu na Węgrzech.
„Rzeczpospolita”, powołując się nieoficjalne informacje z PiS, pisze, że Ziobro nie zamierza uciekać z kraju i że „szykuje niespodziankę” rządzącym.
Zamiast się bronić, Ziobro szarżuje
Najlepsze co bowiem mógłby zrobić Ziobro to zrzec się immunitetu i odpowiedzieć z podniesioną przyłbicą na zarzuty. Termin na to minął w poniedziałek. Rezygnacja z immunitetu byłaby najlepszym nie tylko etycznie, ale i politycznie ruchem, jaki mógł wykonać były lider Suwerennej Polski. Ziobro i tak straci immunitet, dobrowolne zrzeczenie się ochrony, jaką zapewnia, nic by go więc tak naprawdę nie kosztowało. A taki ruch wzbudziłby szacunek nawet części politycznych przeciwników byłego ministra i odebrał trochę politycznego paliwa stronie rządowej.
Teraz Ziobro naraża się nie tylko na złośliwe uwagi, że „chowa się za immunitetem”, ale też na zarzut hipokryzji. Jeszcze kilkanaście lat temu Ziobro postulował zmianę konstytucji, tak by usunąć z niej poselski immunitet, bo — jak wtedy twierdził — „wszyscy powinni być równi” wobec prawa. Dziś, gdy sam ma z prawem kłopoty Ziobro w praktyce pokazuje, że niektórzy jednak chyba powinni być wobec prawa równiejsi.
Oczywiście, ziobryści odpowiedzieliby pewnie na ten zarzut, że Ziobro zgłaszał ten postulat, gdy polska była jeszcze państwem prawa, dziś jest natomiast „dyktaturą Tuska i Żurka”, gdzie rządzi bezprawie i prześladuje się polityczną opozycję.
Ziobro przedstawia taką wizję Polski w zasadzie, odkąd ukonstytuował się obecny rząd. Dzień przed tym, gdy prokuratura poinformowała o wniosku o odebranie Ziobrze immunitetu, były minister sprawiedliwości pisał z Węgier na swoim koncie na portalu X: „Zostałem zaproszony dziś do Budapesztu, by pokazać przyjaciołom Węgrom, jak wygląda rząd z premierem namaszczonym przez Brukselę. To system, w którym łamie się ustawy, usuwa legalnych prezesów sądów i odbiera obywatelom prawo do losowego przydziału sędziów. Teraz to rządzący mają obsadzać zaufanych sędziów, a wyroki — jak za komuny — mają być ustalane na telefon”.
W następnych dniach Ziobro nie bardzo potrafił się merytorycznie odnieść do zarzutów, zamiast tego atakował ministra Żurka i rząd. Przekonywał, że pada ofiarą politycznej zemsty „przestępczej szajki rządzącej dziś Polską”, która wzięła go na celownik, bo całe życie walczył z przestępczością. Ziobro złożył też dwa zawiadomienia do prokuratury o możliwości popełnienia przestępstwa przez Waldemara Żurka. Pierwsze dotyczy możliwego ujawnienia tajemnicy śledztwa we wniosku o odebraniu immunitetu, którego szczegóły trafiły do stacji TVN 24. Drugie tego, że Żurek poświadczył nieprawdę, kierując do Sejmu wniosek o odebranie Ziobrze immunitetu „podpisany przez niewłaściwą osobę”. Chodzi o prokuratora krajowego Piotra Woźniaka, bo zdaniem Ziobry nie jest on prokuratorem krajowym, gdyż tę funkcję pełni Dariusz Korneluk — odwołany ze stanowiska przez ministra Bodnara po tym, gdy okazało się, że został przywrócony do służby niezgodnie z przepisami, w nieskuteczny sposób.
Wszystko to jednak wygląda na dość desperacką szarżę, która nie będzie przekonująca dla nikogo poza najtwardszym pisowskim elektoratem. Na tle Ziobry Mateusz Morawiecki, który w sprawie afery pocztowej zrzekł się immunitetu, wypada naprawdę poważnie i godnie.
Dla PiS Ziobro lepszy w areszcie niż w Budapeszcie
Jeśli Ziobro wybierze Budapeszt, to będzie to wielki problem dla jego partii i dla niego samego. Dla niego samego, bo z węgierskiego wygnania trudno będzie walczyć o pozycję w przyszłym rozdaniu na prawicy, pilnować interesów swojej frakcji, budować pozycję w partii i kraju. Przebywając w Budapeszcie, Ziobro zamknie sobie drogę do większości opinii publicznej, która uzna, że skoro były minister sprawiedliwości ukrywa się zagranicą, to sprawa przeciw niemu musi być naprawdę mocna.
Ziobro w Budapeszcie oznacza też kłopot dla partii. Przez jakiś czas PiS nie będzie w stanie przebić się z żadnym pozytywną propozycją, w każdym telewizyjnym i radiowym programie poza Republiką czy wPolsce będzie musiał się tłumaczyć z ucieczki Ziobry. By ją usprawiedliwić, PiS będzie radykalizować przekaz, zaostrzać opowieść o „reżimie Tuska”, pod którego panowaniem Ziobro nie może liczyć na uczciwy proces. Taki przekaz bardzo łatwo przegrzać, doprowadzając go do form wręcz karykaturalnych. Próbkę tego, jak to może wyglądać, dał zresztą we wtorek Jarosław Kaczyński, który pytany, czy Ziobro powinien wrócić do kraju, odpowiedział: — Żeby go w istocie zamordowano? Jeżeli ktoś bardzo ciężko chory, kto wymaga stałej, bardzo poważnej opieki lekarskiej jest umieszczany w więzieniu, to jest równoznaczne z wyrokiem śmierci.
Z takim przekazem PiS docierał będzie tylko do naprawdę najbardziej betonowego elektoratu.
Z punktu widzenia PiS lepszy byłby Ziobro w areszcie niż w Budapeszcie. Bo wtedy sympatia opinii publicznej mogłaby się łatwo nagle odwrócić wobec polityka opozycji niedawno mającego poważne problemy zdrowotne, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że można mieć spore wątpliwości czy areszt faktycznie jest tu koniecznym środkiem zapobiegawczym.
Tak czy tak Ziobro będzie obciążeniem
Jak dalej nie potoczy się sprawa Ziobry, będzie on dla PiS obciążeniem. To Ziobro obok Kurskiego jest jednym z ludzi, dzięki którym PiS stracił władzę w 2023 r. Zresztą także w 2007 r. wyborcy tak masowo zmobilizowali się wokół Tuska w dużej mierze w odruchu moralnego sprzeciwu na styl władzy Ziobry.
Nietrudno znaleźć wyborców — niekoniecznie podzielających kluczowe ideologiczne założenia PiS — którzy tęsknią za niektórymi aspektami rządów Szydło i Morawieckiego. Za socjalem, dobrą koniunkturą pierwszej kadencji, czy za dynamicznym działaniem resortu cyfryzacji. Trudno za to, poza najtwardszym PiS, znaleźć kogoś, kto dobrze wspominałby Ziobrę i jego „reformy” sądownictwa. Nawet w samym obozie Zjednoczonej Prawicy wywołały one głębokie podziały, doprowadziły do konfliktu z Unią Europejską oraz są źródłem obecnego chaosu.
Dla PiS najlepiej byłoby zdystansować się od Ziobry, jego ludzi i ich dorobku. Im więcej będą jednak mieli problemów z prawem, tym bardziej będzie to politycznie niemożliwe. Największym problemem dla PiS nie jest to, że wniosek prokuratury może skłonić Ziobrę do ucieczki albo umieścić za kratkami, ale to, że na długi czas skleja partię z politykiem, który był historycznie jednym z największych personalnych pomyłek braci Kaczyńskich.
