Furioza Dudy. Człowiek z kręgu pałacu: „Czy Andrzej beszta? I to straszliwie”

Człowiek z kręgu pałacu: – Duda jest takim mistrzem zarządzania ludźmi jak Kaczyński mistrzem szarmanckości. Gra.

Polityk PiS z otoczenia Jarosława Kaczyńskiego: – Prezes traktował Dudę jak nadwrażliwe dziecko. W środku się mógł gotować, ale pilnował się, żeby nigdy przy nim nie wybuchnąć.

Człowiek z kręgu pałacu: – Czy Andrzej opie***la? I to straszliwie.

Wieloletni współpracownik prezydenta: – Jest bardzo porywczy.

Współpracownik: – Prezydent pilnował się, aby to ruganie ludzi w pałacu odbywało się w cztery oczy.

Kolejny: – Jest bardzo emocjonalny.

Bliski współpracownik: – Jak się na coś wkurzył, to potrafił wrzeszczeć na ludzi i kląć.

Bliski współpracownik: – Często dostawał szału. A potem jakby nigdy nic: ani pocałuj mnie w dupę, ani przepraszam. Przychodził i potrafił być miły, jakby nic się nie stało.

Zaufany współpracownik: – Zwłaszcza początek pierwszej kadencji był trudny i ciężko było z Dudą wytrzymać. Dochodziło do wielu kłótni, nawet można powiedzieć, że awantur. A zaczynało się od wybuchu złości i emocji Andrzeja w jakichś zupełnie błahych sprawach. Publicznie tego nie widać, ale on jest bardzo wybuchowy. Udało się to jednak jakoś z czasem opanować.

Minister: – Duda chodzi wtedy po gabinecie. W kółko. Wkurzony strasznie. Gestykuluje całym sobą. Macha rękami. On w takich momentach nie siedział i nie robił min, dając do zrozumienia: „No, zabiję skurwysyna!”. On opie***lał ludzi, żeby się wyładować.

Minister: – Wynikało to z tego, że przyszliśmy do miejsca, w którym nikt nas nie wspierał. Nie mieliśmy doświadczenia, nie wiedzieliśmy za bardzo, co i jak robić. Duda wiele razy mówił, że uczył się od prezydenta Lecha Kaczyńskiego, a jak stał się jego następcą, to był jak dziecko we mgle.

Bliski współpracownik: – Dodatkowo z każdej strony byliśmy okładani. W czasie, kiedy Platforma Obywatelska przez te pół roku jeszcze rządziła, to można było być przygotowanym na to, że władza bije w prezydenta z PiS. Ale potem przyszedł rząd PiS, z której to partii Duda się przecież wywodził, i dopiero oni byli wobec niego naprawdę brutalni. Prezes Kaczyński był wobec Dudy bardziej brutalny niż Donald Tusk i Ewa Kopacz razem wzięci.

Współpracownik prezydenta: – Druga kadencja zaczęła się covidem. Covid go zmienił – stał się bardziej nerwowy, bo męczył się tym, że nie ma kontaktu z ludźmi. Siedział w izolacji i nie miał kontaktu z tłumami, a jemu trudno bez tego żyć.

Człowiek z otoczenia prezydenta: – Z czasem pojawiało się coraz więcej elementów mobberskich – zwłaszcza dużo złośliwości. Na początku była duża nerwowość, ale mniej tych mobbingowych zachowań. Złośliwość i małostkowość, ruganie – te cechy pojawiły się z czasem.

Bliski współpracownik: – Dzwonił o każdej porze dnia i nocy, gdy mu się coś nie spodobało w wystąpieniach medialnych albo innej aktywności jego ministrów. Opie***lał, że coś źle powiedzieli albo czegoś nie powinni byli robić.

Bliski współpracownik: – Mnie też opie***lał i to nie raz. Już nawet nie pamiętam o co. O jakieś zupełne bzdety.

Minister: – Kiedyś opie***lił Wojciecha Kolarskiego, bo mu się nie spodobał przygotowany przez niego tekst wystąpienia. Już było wszystko gotowe, ekipa chciała nagrywać, a Duda czyta tekst tego orędzia i się wściekł. Bluzgał.

A potem szybko zapomniał o tej sprawie. Nie wyciągnął żadnych konsekwencji. Do dzisiaj Kolarski odpowiada za biuro piszące przemówienia. Duda już taki jest, że rozpętywał awanturę, ale nie było później żadnych konsekwencji.

Współpracownik: – Raz się polał woskiem od świecy. Miał nagrać jakiś filmik na święta i złożyć życzenia. A on się wkurwił, że mu się wosk wylał na rękę. Wybuchł wtedy i krzyknął: „No znowu żeście tak ją ustawili!”. Nie do kogoś konkretnego to krzyknął, ale miał w sobie złość i ją wtedy wyładowywał.

Doradca: – Ktoś się odezwał nie w tym momencie w trakcie rozmów politycznych albo powiedział coś, co nie było uzgodnione – potem Duda się o takie rzeczy wściekał. Nakręcał się, mówił w takich sytuacjach: „Ja to w ogóle wszystkich was wypierdolę z roboty!”. Po czym jakby zamykał temat i przechodzimy dalej do pracy. Albo wychodzi z gabinetu, prowadzi inne rozmowy, a jak wraca, to już uśmiechnięty i jakby zapomniał. Taki jest i wiadomo, że trzeba to przeczekać, bo zaraz będzie już spokój.

Człowiek z otoczenia prezydenta: – Największe opierdziele to były na ministrów. Zresztą większość tych jego ministrów to ludzie z opinią kompletnych nierobów. Dlaczego on ich w ogóle wziął?

Minister: – Duda nie jest mściwy. Z nim można się poróżnić, nawet pokłócić, ale nie jest pamiętliwy.

Minister: – On nie rozpamiętuje. Jak człowiek wyciągał wnioski, poprawiał się, to miał gwarancję, że prezydent nie będzie już wracał do tego, co się spieprzyło.

Zaufany człowiek prezydenta: – Miał zwyczaj opieprzać swoich pracowników, i to dość regularnie, gdy nie był zadowolony z ich pracy. Nikt nie miał immunitetu na opieprz od prezydenta.

Długoletni pracownik pałacu: – Nerwostki się często pojawiały w sprawach błahych. Zresztą Duda tak szybko, jak się rozpala, to i szybko gaśnie.

Minister: – Kiedyś zebrałem cięgi, i to solidnie. Naprawdę spieprzyłem sprawę. Wziął mnie na bok i powiedział, co sądzi. Miał niestety rację. Mogłem tylko przeprosić. Po czym już za chwilę rozmawialiśmy normalnie o innej sprawie. Powiem szczerze, że ja sam bym takiej wtopy tak łatwo płazem nie puścił.

Polityk bliski prezydentowi: – Ludzie nie wiedzą, jaki Andrzej Duda jest naprawdę. Wszyscy się śmieją, że taki łagodny, niegroźny, miły i roześmiany. A on nie wścieka się przed kamerami – wtedy się kontroluje.

Współpracownik prezydenta: – Duda ma dwie twarze. To naprawdę miły i fajny facet, kolega. A zaraz potem zmienia się w chama i mówi strasznie przykre rzeczy. W nerwach, w uniesieniu.

Człowiek bliski pałacowi: – Duda jest beznadziejny w zarządzaniu ludźmi. Nie potrafi tego robić, a to i tak jest powiedziane bardzo dyplomatycznie.

Pracownik Kancelarii Prezydenta: – Na wigiliach pracowniczych w pałacu prezydenckim Duda wielokrotnie przepraszał. Bardzo dziękował za to, że – jak mawiał – ludzie wytrzymują jego nerwy. Na każdej wigilii wyznawał ten grzech.

Książka Jacka Gądka „Duduś. Prezydent we mgle. Kulisy Pałacu Andrzeja Dudy” będzie miała premierę 26 marca. Można ją kupić tu.