One są przecież mądre te bociany. Może chociaż żaby mamy w Polsce smaczne.
Jedną z moich największych życiowych przyjemności jest jazda pociągiem. Najlepiej niech to będzie pociąg jadący szybko, koniecznie z wagonem ciszy, żeby nikt nikomu nie przeszkadzał rozmawianiem, żeby tylko od czasu do czasu, przy okazji bardzo rzadkich postojów na węzłowych stacjach, w głośnikach odzywał się szemrzący delikatnie kobiecy głos przypominający o tym, byśmy zabrali ze sobą nasze personal belongings, okraszony chopinowskim motywem, słusznie nazwanym przez prof. Rusinka „Nokturnem Pendolino”. Nic mnie tak nie koi, chociaż kiedyś popełniłam srogie faux pas, bo jak pewna pani organizatorka zapytała, jakie bym chciała bilety, to odpisałam: „Wszystko jedno, tylko koniecznie proszę w waginie ciszy”. Zdałam sobie sprawę z literówki dopiero po wysłaniu wiadomości, cofnąć nie było jak, ale nikt do tego na szczęście nie nawiązał później, bo to w końcu była jakaś impreza wysoce kulturalna, z ludźmi na poziomie. Chociaż oczywiście to nowe określenie ze mną zostało i tak sobie o tym w moim osobistym idiolekcie właśnie myślę.
Jechałam zatem pociągiem w powyborczy wtorek, żeby wziąć w Gdańsku udział w ważnej debacie o wolności, za oknem przebiegała mi Polska, w wagonie było jak makiem zasiał, a ja patrzyłam jak urzeczona na te pola, łąki, lasy, jeziora, rzeki oraz bezmiar nieba, którego błękit stanowił idealne tło dla gdzieniegdzie porozrzucanych wacików chmurek. Komponowało się to wszystko ze sobą niczym doskonały sernik ze świeżo zmieloną kawą w wagonie restauracyjnym Wars. Kiedyś jeden mój niemiecki kolega też wybrał się w podróż polskim pociągiem i zadzwonił do mnie przerażony z pytaniem, czy ta nazwa wagonu z jedzeniem to jest jakiś koszmarny żart, czy egzotyczna forma upamiętnienia i dlaczego te „wojny” są po angielsku, dlaczego w liczbie mnogiej. Nie znał biedak naszej pięknej warszawskiej legendy, ale może właśnie dobrze mu tak, nigdy dość aktywowania sumienia i budzenia historycznie uzasadnionego poczucia winy, które odkłada się tak pięknie w komórkowej pamięci pokoleń.
