Gdy rodzice przyszłych maturzystów próbują znaleźć oszczędny glamour, Maja, maturzystka z Piły już zdecydowała – na swoją studniówkę nie pójdzie. – Nie mamy 1400 zł na bal z osobą towarzyszącą – mówi.
- Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Mają już salę i wybrany catering. Teraz szukają fotografa.
Małgorzata, mama uczennicy z warszawskiego liceum łapie się za głowę: – Pracuję, jakbym miała etat w firmie eventowej – mówi.
Studniówka jej córki odbędzie się dopiero za rok, ale już teraz rodzice uwijają się przy jej organizacji. Nie śpią po nocach ze strachu, że ich oferta na salę przegra z konkurencyjną ofertą z innych szkół i nie będzie gdzie tańczyć poloneza.
Studniówka, czyli cztery tysiące złotych na rodzinę
W arkuszu Excela rodzice dopisują kolejne kolumny: sala z cateringiem – 700 zł, foto, wideo, DJ – dodatkowe 100 zł. To koszt na osobę. Do tego podobna kwota za osobę towarzyszącą. A jeszcze: ścianka, fotobudka, selfie 360°, może magnesy „na żywo”. No i oczywiście – garnitur, suknia, fryzjer. W sumie nawet cztery tysiące złotych na rodzinę.
Co tydzień ktoś dorzuca nową propozycję: może pokaz fajerwerków? Modne są też mobilne bary (bezalkoholowe) – na przykład ukryte w pianinie. Albo kasyno na fejkowe pieniądze. Albo samba show – czyli występ tancerek jak z karnawału w Rio. Ktoś wynajmuje parę z pokazem tańca towarzyskiego albo saksofonistę jako dodatek dla didżeja. Ktoś strzela z armaty przed hotelem.
– Nie jestem rozrzutna, ale tu nie ma jak zaoszczędzić – martwi się Małgorzata. Widzi, że świat studniówek dawno już wymknął się spod kontroli.
Próbuje więc tonować nastroje rodziców z komitetu studniówkowego.
– Znalazłam dużą i w dobrej cenie salę konferencyjną. Inni rodzice skomentowali, że jest za mało atrakcyjna, bo nie ma kryształowych żyrandoli i marmuru. A studniówka powinna być przecież glamour – mówi.
Nie mamy pieniędzy na taki bal
Gdy rodzice przyszłych maturzystów próbują znaleźć oszczędny glamour, Maja, maturzystka z Piły już zdecydowała – na swoją studniówkę nie pójdzie. Podobnie jak wiele kolegów z jej klasy.
– Nie mamy 1400 zł na bal z osobą towarzyszącą – mówi.
W podjęciu decyzji pomógł jej też fakt, że studniówka odbędzie się za miastem, w miejscowości oddalonej o 50 km. To by jeszcze podniosło koszty. – Rodzice musieliby mnie zawieźć, wrócić do domu, a potem znowu przyjechać. Pokonaliby w sumie ponad 200 km w ciągu jednej nocy. To nie ma sensu – mówi dziewczyna.
Próbowała się wkręcić na studniówkę do przyjaciółki, z inną szkołą. Bo tam za „talerzyk” płacą tylko 400 zł. – Nie wyszło, bo też mają z dojazdem – mówi Maja.
Jaka powinna być studniówka marzeń i czy kryształowe żyrandole są ważne? Pytam Laurę, tegoroczną maturzystkę z tego samego miasta.
– Pałacu nie wymagam, byle było gdzie tańczyć – mówi Laura. Jednak chciałaby, żeby wyszło elegancko i poważnie, i żeby didżej grał dobrą muzykę. – Stresuje mnie polonez, bo starsze koleżanki mówiły, że wszyscy się mylili. To się nagrało i z tymi błędami poszło na YouTube i TikTok szkoły. To całą imprezę może popsuć – mówi maturzystka. Nie wie tylko, czy w ogóle do poloneza podejdzie.
– Wuefistka postawiła warunek: przygotuje za darmo 30 par. Jak będzie więcej, szkoła będzie musiała zatrudnić choreografa. To oznacza dodatkowe koszty. Pewnie więc skończy się tak, że zatańczą poloneza tylko wybrani uczniowie – mówi Laura.
Studniówkowy talerzyk Laury będzie kosztował 400 zł. Oczywiście drugie tyle za osobę towarzyszącą. Ostatecznego kosztu jeszcze nie zna, bo trwają uzgodnienia dotyczące foto i dekoracji. Jednak dodatkowym zmartwieniem jest dojazd – studniówka Laury też jest za miastem i również ona będzie musiała jakoś dojechać.
Pytam więc, czy nie będzie podstawionych autokarów?
– Taka wystrojona mam autokarem jechać? O nie! – mówi Laura.
Zablokował ich dyrektor
Anna, mama przyszłorocznej maturzystki z Warszawy już jest przerażona przedmaturalnym balem. Nie sądziła, że studniówka będzie aż takim pożeraczem czasu.
– Jak się zalogowaliśmy do czatu na WhatsApp w drugim tygodniu września, tak codziennie mamy dyskusje – mówi.
Osiem klas, 16 rodziców w Komitecie Studniówkowym i uczniowie. O wszystko są tarcia.
– Najwięcej pretensji mają ci, którzy nic nie robią – mówi Anna.
Do połowy października udało im się zaledwie wybrać i zabukować salę. Godzina od Warszawy, piękny hotel, nad jeziorem. Cena dobra, bo za „talerzyk” tylko 420 zł, w tym jeszcze didżej. Zadowoleni zamówili już wstępnie autokary. Wtedy zablokował ich dyrektor.
– W tym samym hotelu miały być trzy studniówki. Nasi uczniowie na parkingu i na korytarzu spotkaliby tych z innych szkół. Dyrektor nam uświadomił, że istnieje ryzyko związane z narkotykami i alkoholem. A do najbliższego szpitala daleko – mówi Anna.
Teraz w popłochu szukają innej sali. I jest źle. Bo choć to rok przed imprezą, w stolicy niewiele już wolnych miejsc zostało.
Najbardziej pożądane miejsca – Forteca Kręglickich, Aula Politechniki Warszawskiej, dawne hotele Marriott i Westin – są zajęte na dwa lata naprzód. Szkoły często rezerwują terminy z roku na rok w tym samym miejscu, pozostali toczą bój o resztki wolnych weekendów w styczniu i lutym.
Rodzice szaleją
Kłopot polega na tym, że w trzeciej klasie jest teraz tzw. podwójny rocznik – uczniowie, którzy zaczynali edukację w wieku 6 lat razem ze starszymi „odroczonymi” 7-latkami. Komitet studniówkowy Anny szuka więc miejsca na imprezę dla 400 osób.
Główną barierą są oczywiście koszty. Założyli sobie, że nie przekroczą budżetu ubiegłorocznej studniówki, czyli 1400 zł na ucznia z osobą towarzyszącą. To będzie trudne.
– Rodzice szaleją. „To jedyny taki bal, dziecko ma go zapamiętać na całe życie” – mówią. Chcą oszczędzać, ale marzą o pałacu, z pięknym wystrojem, standard rodziny królewskiej. Dzieci się tym zarażają: „Jak Julka bierze limuzynę, to ja oplem nie podjadę, bo będzie obciach”. I tak to się kręci – opowiada Anna.
„Koszty rosną, bo wymagania rosną”
Wszyscy rodzice powtarzają: „Za moich czasów bawiliśmy się w sali gimnastycznej”.
A jednak własnym dzieciom organizują wystawny bal. Koszty rosną – studniówki to już sformalizowane imprezy, zupełnie jak komunie i wesela.
– Ludzie przyzwyczaili się do określonego standardu. I nawet gdybyśmy chcieli, nie ma z niego jak zejść – mówi Małgorzata. Hotele, kamerzyści, fotografowie i – wszyscy windują koszty i kuszą coraz to nowymi pomysłami. – Wiedzą, że i tak przyjdziemy – mówi matka przyszłorocznej maturzystki.
Karolina, fotografka eventowa z Piaseczna: – Koszty rosną, bo wymagania rosną – mówi.
Fotograficzną relację ze studniówki zaczyna zawsze reportażem z przemów, powitań i poloneza. Zazwyczaj wtedy są na sali dodatkowo rodzice – oni też będą na zdjęciach. Po polonezie – zdjęcie grupowe. Potem – fotorelacja z imprezy. – Wchodzę w środek zabawy. Czasem robię zdjęcia z parkietu, czasem z podłogi – żeby pokazać energię. Jak jest pogo, ryzykuję, że stracę sprzęt – opowiada fotografka. Podczas imprezy stara się uchwycić każdego uczestnika. Jak jest siedem klas technikum, po 35 osób, to jest naprawdę kupę pracy – mówi.
Mogłoby wyjść taniej
– Każdy, kto ma dziecko, musi przez to przejść – Małgorzata tłumaczy się sama przed sobą. Stara się pogodzić ze swoim losem, bo właśnie przebiera w ofertach ścianek, didżejów i systemów oświetlenia eventowego – z dymem lub bez.
– Szkoda, że jak się już nauczę i wyspecjalizuję w tym imprezowym biznesie, to potem nigdzie już tego nie wykorzystam – mówi.
W jednej z większych sieciówek eventowych, działających kilku miastach pytam czy rodzice zlecają już organizację studniówek? Tak, jak to się robi z wedding plannerem.
– Nie ma jeszcze takiego zwyczaju, odstrasza od tego 10-procentowa prowizja – słyszę. Za studniówkę na 400 osób trzeba by zapłacić pewnie ok. 15–30 tys. zł ekstra. Komitety studniówkowe nie są skłonne do takich wydatków. – I źle robią, bo firmy eventowe dostają lepsze warunki najmu, kateringu i dodatkowych usług. Mogłoby wyjść taniej – mówi mi menadżerka.
To pytanie zaskakuje Annę.
– Nawet nam to nie przyszło do głowy – mówi.
Utknęła akurat przy wyborze obsługi foto i wideo. Od tygodni obsesyjnie ogląda portfolia, a nich filmy z przeszłych studniówek i wesel, bo trudno już odróżnić jedno od drugiego.
– Może być nudna impreza i świetny film, ale też fajna impreza a film kiepski – martwi się matka.
Każda firma próbuje się jakoś wyróżnić: jednak dorzuci didżeja w ofercie. Inna wyświetli pamiątkowy filmy lub zrobi kolaż zdjęć z różnych lat w szkole. Jeszcze inna dorzuci film z drona. W trendzie są reelsy, teledyski, nawet film długometrażowy. I zapewni obsługę dwóch, czy trzech fotografów oraz operatorów. Oferty oscylują między 4 tys. a 30 tys. za imprezę – w zależności od liczby fotografów i rodzaju materiału.
– Zawrotu głowy można dostać – mówi matka. I stara się przekonać rodziców ze swojego komitetu do wydania 20 tys. na zdjęcia i filmy ze studniówki.
– Chciałabym przecież, żeby moje dziecko miało „wow–imprezę” – mówi.