Szłam z kolegą profesorem przez kampus i on powiedział: „Kasia, jesteś subtelną myślicielką z Europy, BUT THIS IS AMERICA, siostro, i jak chcesz, żeby cię ktoś usłyszał, musisz być głośno!”
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Kiedy po raz pierwszy pojechałam do Ameryki, to od razu na pół roku, bo dostałam stypendium na uniwersytecie. Wzięłam swoje małe dziecko i poleciałam w znane/nieznane, bo każdy przecież wie, jak jest w Ameryce. Mają tam dużo wieżowców, ludzie są częściej niż w Europie grubi, pije się colę i żuje gumę. Występują tam sekwoje, sawanny, ocean i niekończące się autostrady. Wszystkiego pilnuje Statua Wolności, jedzą frytki z hamburgerami na obiad, a na śniadanie naleśniki. Widziałam milion filmów, których akcja toczyła się w USA, w stanie wojennym Ciocia Basia przysyłała mi amerykańskie dżinsy, a raz przysłała mi nawet dżinsową miniówkę z kowbojem Lucky Lukiem na kieszonce, rany, jaka ona była piękna, do dzisiaj jak widzę podobną, to mi się robi miło, chociaż równie cudownej już nigdy nie znajdę. Zawsze marzyłam o tym, żeby usiąść w przydrożnym amerykańskim barze, gdzie pani dolewa wszystkim kawę z dzbanka.
Znajomi mi mówili: „Kasia, jak tylko przylecicie, od razu kupuj samochód, bez samochodu nie ma w Ameryce życia”. A mnie się przypominało, że słyszałam historię o tym, jak Bob Dylan został w Los Angeles zatrzymany przez patrol policji, bo się przechadzał. Nie patrol się przechadzał, tylko noblista. I było to dziwne, bo w LA nikt tego nie robi, co zresztą jest prawdą, wiem, bo kilka lat później szłam sobie Venice Boulevard z Culver City na Venice Beach, mijały mnie setki samochodów, a jedynym człowiekiem, który na moment przeciął moją drogę, była naga kobieta w wielkim turbanie na głowie. Najpierw się przestraszyłam, że ktoś na nią napadł i że potrzebuje pomocy, ale ona po prostu przeszła kilkadziesiąt metrów i rozmawiając przez telefon, skręciła do swojego condo. W Ameryce jak nie masz samochodu, to jakbyś była naga, więc w sumie po co się ubierać, zwłaszcza w słonecznej Kalifornii, gdzie się nie rozmawia o pogodzie, bo ona jest po prostu na stałe dobra. Chyba że wszystko płonie, ale to już całkiem inna historia.
Jednak kiedy pierwszy raz przyjechałam do Ameryki, to wszystko było inne. Nie było mnie stać na żaden samochód, nawet na rower na craigliście, bo musiałam przeżyć w moim ślicznym uniwersyteckim miasteczku, gdzie nie było innych aut niż hybrydy, wszyscy byli szczupli i uprawiali sport, coca-colę można było kupić tylko w jednym bardzo dobrze ukrytym sklepie koło dworca, a jedyny lokalny market spożywczy był tak eko-bio-organiczny, że ceny w nim postawiły mnie na krawędzi konieczności dokonania wyboru między mieszkaniem a jedzeniem, bo obie te rzeczy naraz nie chciały się za nic zmieścić w moim budżecie.
Chodziłyśmy sobie z córką sporo: do szkoły oddalonej od domu o ponad milę, nad jezioro, do którego kiedyś wjechał Alan Turing (był legendarnie fatalnym kierowcą), na nasz neogotycki kampus obrośnięty bluszczem. Wszystko było całkiem inne, niż nam mówiono, wszystko było obce, fascynujące, nieoczywiste. Trzeciego dnia po naszym przylocie zaczął padać śnieg i, jak to na Wschodnim Wybrzeżu, padał bez przerwy przez następne cztery miesiące. Czasem było go tak dużo, że nie mogłam otworzyć drzwi od domu, musiałyśmy zostawać w środku i same piekłyśmy chleb. Szkoła przysyłała dramatyczne SMS-y, że nastąpił snowmageddon oraz blizzard i lekcje są odwołane. Wszystko się zresztą zamykało, brakowało prądu i czułyśmy się jak osadniczki gdzieś na dalekiej północy. Smażyłyśmy pankejki, budowałyśmy domki dla lalek, pracowałam na uniwersytecie. Kiedy pierwszy raz weszłam do biblioteki, rozpłakałam się ze wzruszenia, bo chociaż zdarzało mi się wcześniej widzieć książki, to było tam piękniej niż gdziekolwiek wcześniej. Zabierałam dziecko na seminarium Sławoja Żiżka, bo nie mogłam jej samej w domu zostawić, a poza tym myślałam, że jak już będzie starą babcią, to będzie miała co wnukom opowiadać. I im dłużej tam byłam, tym rzadziej musiałam oddychać do papierowej torebki, patrząc z okna na zasypane śniegiem boisko do lacrosse i myśląc, co ja najlepszego zrobiłam? Dokąd nas wywiozłam?
Najważniejszy moment terapeutyczny nastąpił zresztą stosunkowo szybko, tuż po pierwszym dużym seminarium, w którym uczestniczyłam. Szłam z kolegą profesorem przez kampus i on powiedział: „Kasia, jesteś wspaniałą, subtelną myślicielką z Europy, mówisz cicho i spokojnie, BUT THIS IS AMERICA, siostro, i jak chcesz, żeby cię ktoś usłyszał, musisz być głośno!”. I wtedy coś ważnego zrozumiałam, coś do mnie dotarło: to jest kraj dużych liter, bez cudzysłowów i półcieni. Jest w tym piękny, ale też straszny jak Donald Trump i jego nowa sala balowa w Białym Domu.
