Nie znam nikogo, kto ma Tindera. Ludzie plotkowali, że miała go jedna dziewczyna z sąsiedniej Kociny. Już jest mężatką, przyszłego męża poznała na dyskotece.
Przypominamy tekst Elżbiety Turlej z 19 maja 2023 r.
Jarek ze świętokrzyskiego Opatowca ma dosyć. Samotność go niszczy. Dlatego 34-latek postanowił coś z tym zrobić. Napisał wiadomość, którą chce wysłać na Spotted, czyli facebookową podstronę gminy i powiatu: „Singiel z Opatowca szuka drugiej połówki. Jeśli, jak ja, szukasz miłości (i seksu), daj łapkę do góry albo zostaw serduszko. Na pewno odpiszę”.
Wiadomość byłaby anonimowa, bo w Opatowcu (mieszka tu 306 osób, prawie jedna trzecia jest stanu wolnego) wszyscy się znają i od razu wzięliby go na języki: A po co wrzuca taki post? A co, seksu mu się zachciewa? Do roboty by się lepiej wziął, zamiast grzebać po internetach!
Ale Jarek właśnie chce grzebać. Przygotował jeszcze dwie wiadomości. Jedną wrzuciłby na stronę ogłoszeniową OLX. Idealnie byłoby, gdyby zmieściła się np. między ogłoszeniem o sprzedaży kojca dla psa a tym o promocyjnej cenie na bawarskie spodenki Gaudi. Byłaby bardziej zwięzła: „Aaaaaby poznać kawalera pisz na adres mailowy (i tu adres)”.
Drugą wiadomość wrzuciłby na inną, darmową stronę — Lento. — Nasi już tam są — mówi, chociaż na Lento większość ogłoszeń z regionu pochodzi z pobliskiego miasta Kazimierza Wielka.
— Wszyscy tylko pozują na wielkomiejskość — mówi Jarek. — Ale wiem, że są tam chłopaki i przynajmniej jedna dziewczyna z naszego miasta.
— A nie wygodniej byłoby zalogować się na Tindera albo Sympatię i zacząć randkować z kimś, kto mieszka blisko? — pytam.
— Nie znam nikogo, kto ma Tindera — odpowiada Jarek. — Ludzie plotkowali, że miała go jedna dziewczyna z sąsiedniej Kociny, ale to było kilka lat temu i już jest mężatką. Przyszłego męża poznała na dyskotece.
Tinder? Nie u nas
Tomasz Paluch, 56-letni dyrektor Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w Opatowcu, też nie zna nikogo, kto używałby aplikacji randkowej. — U nas pary poznają się w realu, a nie w internecie — mówi. — Najczęściej w szkole.
On tak poznał swoją żonę. Mają czworo dzieci, co jest prawdziwym wyczynem, biorąc pod uwagę dzietność w Opatowcu.
— W naszym mieście, tak jak na całym świecie, jeśli chodzi o dzietność, mamy tendencję spadkową — mówi Paluch. — W przyszłym roku do przedszkola jest zapisana dziesiątka dzieci. Do szkoły pójdzie piętnastka. Nie wiadomo, skąd te dzieci brać, skoro w ubiegłym roku w parafii był tylko jeden ślub. No i mnóstwo młodych wyjechało za chlebem do Niemiec.
Jednak uważa, że ci, którzy zostali, mają w Opatowcu niezłe warunki do randkowania. Po pierwsze, mogą się spotykać na wybetonowanym deptaku nad Wisłą: stojący tam pomnik Piłsudskiego to niezłe miejsce na umawianie się na randki. Po drugie, mają co roku tzw. imprezę końską, czyli Świętokrzyski Młodzieżowy Championat Koni Małopolskich. Przy okazji jest zabawa muzyczna. W ubiegłym roku były: Diadem, Shantel, Toporki i Pozytywnie Zakręceni. Najwytrwalsi skakali do rana przy muzyce zespołu Show. Po trzecie, single mogą spotykać się w domu kultury albo w budynku Ochotniczej Straży Pożarnej, która lada moment będzie obchodzić 135-lecie istnienia. Będzie okazja do potupajki, jak lokalni nazywają potańcówkę.
— A co z Tinderem albo Sympatią? — pytam.
— Nasza młodzież mało korzysta z komórek. Bo i po co miałaby zakładać konta np. na Facebooku, skoro wystarczy wyjść na rynek, żeby spotkać kogoś znajomego? — mówi Paluch.
Nie znam nikogo, kto ma Tindera. Ludzie plotkowali, że miała go jedna dziewczyna z sąsiedniej Kociny. Już jest mężatką, przyszłego męża poznała na dyskotece
Dziewczyny? Tylko spokojne, bez aplikacji
Ryszard, 36-letni były piekarz-cukiernik, a od niedawna palacz w Zespole Przedszkolno-Szkolnym w Opatowcu, uważa, że Facebooka i aplikacje randkowe mają tylko dziewczyny niepoważne i szalone. A on chciałby spotkać — w celach matrymonialnych — dziewczynę poważną i spokojną. Do tej pory nie było takiej okazji, bo kiedy rówieśnicy chodzili na wieczorne dyskoteki, on zbierał się do pracy w piekarni, a kiedy wszyscy odsypiali sobotnie szaleństwa, on służył do porannej mszy. A potem dyskoteki pozamykali i Ryszard — jak sam mówi — został z ręką w nocniku. Ma już swoje lata, a na podryw nie może pojechać do Krakowa czy choćby do powiatowej Kazimierzy Wielkiej, bo nie ma prawa jazdy.
— Prawko zrobił starszy braciak, dla mnie już nie starczyło pieniędzy — mówi. — Poza tym, kiedy miałem robić to prawko, skoro całe dnie odsypiałem po robocie w piekarni? Przyzwyczaiłem się do roweru, ale która dziewczyna zechce chłopaka tylko z rowerem?
Gdyby jednak taka dziewczyna — spokojna i poważna — się przytrafiła, Ryszard zabrałby ją na pizzę do pobliskiego lokalu W Starym Młynie. Najchętniej postawiłby jej lokalny hit, czyli pizzę wiejską. Potem pograliby w bilard albo piłkarzyki i zaprosiłby ją na drinka. Do wyboru miałaby takie: Wściekły Pies, Uciekinierka albo Zielony Pająk. Do tego zaproponowałby czarną kawę. Na zakończenie mogliby — jak inni zakochani — nabazgrać coś na białej ścianie. Może wypisaliby swoje imiona i ozdobili je serduszkiem? A może po prostu podpisaliby się pod umieszczonym na dole ściany rysunkiem dwóch kotków i napisem: „Kochajcie się!”?
— Na jaki temat moglibyście porozmawiać? — pytam.
— O życiu, po prostu o życiu w Opatowcu — mówi Ryszard.
Plotki? Głównie w Żabce
Jarek, który zbiera się do umieszczenia ogłoszenia matrymonialnego, przyznaje, że życie w najmniejszym mieście w Polsce jest wygodne. Wszystko jest na miejscu: z rynku z zadbanymi alejkami jest tylko kilka minut do niedawno odnowionego urzędu gminy i pomalowanego na zielono budynku szkoły. W kilka minut można też dojść do remizy z połyskującą na złoto figurką Świętego Floriana i dzwonnicy, z której o godz. 12:00 słychać nagrany wcześniej hejnał Opatowca. Z każdego punktu miasta jest blisko do zabytkowego kościoła, do którego mieszkańcy ciągną na nabożeństwa majowe, i do niedawno postawionej, drewnianej wiaty przystankowej z rozkładem jazdy busów.
— Co z tego, że jest ładnie, skoro niezbyt ciekawie? Wystarczy, że wyjdziesz na zakupy do jedynej w mieście, czyściutkiej Żabki i już zaczyna się plotkowanie — mówi Jarek. — A po co poszedł, a może kupił coś procentowego do wypicia? Jeszcze gorzej, jeśli zagadasz się z młodą sprzedawczynią — już mówią, że bajerujesz zajętą, bo wszyscy wiedzą, że dziewczyna ma narzeczonego w Kazimierzy Wielkiej. A już najgorzej, jeśli ktoś zobaczy cię w nocy w całodobowej knajpce Zajazd pod świerkami w Chwalibogowicach. Wiadomo — mówią w Opatowcu — pojechał do całodobowego zajazdu, bo szuka wrażeń.
Na co dzień w Opatowcu wrażeń jest niewiele. Do dziś ludzie żyją tym, że kilka miesięcy temu traktor z zamontowaną z przodu szczotką do czyszczenia chodników wpadł do Wisły. Na pomoc kierowcy ruszyli pracownicy pobliskiego urzędu gminy i strażacy, wyciągnęli na brzeg.
Ludzie wspominają też gminną akcję sprzątania świata, kiedy członkowie OSP, panie z koła gospodyń wiejskich i dzieciaki ze szkoły zebrali prawie dwie tony śmieci. Plotkują, kto zbierał obok kogo i o czym rozmawiał.
Ale najwięcej plotek zaczyna się, kiedy na weekend do miasta zjadą młodzi, którzy wyjechali do pracy do Niemiec. Większość pracuje na budowach. Spotykają się wieczorami przy wiacie przystankowej, co nie zawsze podoba się lokalnym seniorom.
— A gdzie mamy się spotykać — denerwuje się Jarek. — Seniorzy mają swój klub w pobliskiej Kocinie, a my musimy błąkać się po mieście. Zamiast przeszkadzać, mogliby jakoś nam pomóc.
Swaty? W bibliotece i u fryzjera
84-letnia Dobrosława Gawlik, najstarsza członkini klubu seniora w Kocinie, przyznaje, że jeszcze w czasach, kiedy pracowała, zajmowała się swataniem.
— Byłam dyrektorką biblioteki w Opatowcu — mówi. — Zawsze zwracałam uwagę na to, kto co czyta i w taki sposób dobierałam ludzi w pary.
Do tej pory pamięta parę, którą połączyły przeciwieństwa. Ona była wielbicielką beletrystyki, a on literatury popularnonaukowej. Dobrosława poprosiła, żeby oddali książki w podobnym terminie. Wpadli na siebie już przy wejściu. Do dziś są małżeństwem.
Inna para, którą zeswatała: ona najchętniej pożyczała wspomnienia i pamiętniki, on — literaturę faktu. Byli przez moment parą, ale się rozstali. Ona znalazła sobie kogoś, kto nie czyta, ale ma głowę do interesów.
Maria Kucybała, fryzjerka, twierdzi, że swatanie w salonie jest łatwe. Klienci najczęściej zwierzają się jej podczas autorskiego masażu głowy.
Foto: Bartosz Siedlik
Ze swataniem w klubie seniora nie ma kłopotu, wystarczy posadzić ludzi obok siebie i zacząć śpiewać klubowy przebój: „Wianka wkładać już nie muszę i majteczek pod fartuszek. Dla każdego zamiast wianka pod fartuszkiem niespodzianka. Pod fartuszkiem niespodzianka na życzenie pana Janka. Pod fartuszkiem mała szparka, dla naszego pana Marka”.
Przy tym przeboju ludzie łapią się za ręce i kołyszą. Nic więcej do swatania nie trzeba.
— Swatanie w salonie fryzjerskim też jest łatwe — mówi Maria Kucybała, fryzjerka z Kazimierzy Wielkiej. W jej salonie o nazwie Marzenie strzygą się również mieszkańcy Opatowca. Najwięcej panien i kawalerów. Zdarzają się też rozwiedzeni.
— Wystarczy ich odpowiednio podejść, a już opowiadają, co się w ich życiu zdarzyło — mówi fryzjerka. Najczęściej zwierzają się podczas jej autorskiego masażu głowy. Niektórzy — najczęściej rozwodnicy — narzekają, że im w miłości nie wyszło. A kawalerowie i panny opowiadają o marzeniach dotyczących drugiej połówki. Dziewczyny chcą opiekuńczych, wysokich i bez nałogów. Chłopaki najchętniej umówiliby się z drobnymi, subtelnymi i porządnymi.
— Kiedyś na fotelu w części damskiej siedzi dziewczyna, o której wiem, że nie ma chłopaka. Robię jej balejaż. Los chce, że za ścianą, w części męskiej, siedzi samotny chłopak. Strzygę go maszynką, a on narzeka, że nie ma z kim iść na wesele — wspomina Marzena. — Mówię jednemu i drugiemu: „Poznajcie się, a może pójdziecie gdzieś razem?”. Obruszyli się, ale na korytarzu wymienili się numerami telefonów.
Innym razem na strzyżenie męskie zgłosiło się kilku młodych mężczyzn z Opatowca. Ostrzygła ich elegancko: góra dłuższa, boki na jedynkę, czyli jeden milimetr.
— Byli zadowoleni — mówi fryzjerka. — Jeden rzucił: „No, to teraz jedziemy na podryw na Kraków!”. Ja na to: „Panowie, a to mało macie miejscowych?”. Poprosiłam, żeby chwilę poczekali, bo miałam akurat stylizacje damskie na przyjęcia komunijne. Stali na korytarzu, a ja upinałam koki, robiłam loki i keratynowe prostowanie włosów. Widziałam, że są zainteresowani młodymi klientkami, a i one nie były obojętne.
Jarek, który zabiera się do napisania ogłoszenia matrymonialnego, nie chce jechać z Opatowca do fryzjera w Kazimierzy. W kwestii zalotów woli liczyć na siebie. I sam strzyże się maszynką.
PS Na prośbę Jarka zmieniłam jego imię.