Gdy wszyscy w Platformie przegrali, on jest wygranym. Zbiera polityczne siły, ale nigdy nie wystąpi przeciwko Tuskowi.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że z nami jesteś!
Foto: Newsweek
Gdy Grzegorz Braun lansuje się na kłamstwie oświęcimskim, to Radosław Sikorski nazywa go „łachudrą” i podkreśla, że „negowanie Holokaustu wyklucza nas spośród cywilizowanych narodów”. Gdy Duda ułaskawia Bąkiewicza, to Sikorski drwi, że powinien ułaskawić zarówno Brauna, jak i wzywających do przemocy, prorosyjskich kamratów. A gdy pisowscy biskupi atakują rząd, to Sikorski poleca im „zrzucić sukienki” i wysyła ambasadora w Watykanie – byłego ministra Dudy – z notą protestacyjną za Spiżową Bramę.
Sondaże przeprowadzane po wyborach prezydenckich pokazują jasno: wyborcy liberalni przestali wierzyć w Donalda Tuska i szukają nowej nadziei. Sondaż dla Onetu dotyczący tego, kto powinien być premierem teraz – Sikorski (33 proc.) wyprzedza Tuska (31 proc.). Sondaż dotyczący tego, kto powinien być premierem po wyborach w 2027 r. – Sikorski otwiera stawkę z poparciem niemal co piątego Polaka (19 proc.), wyprzedzając Mentzena, Dudę, Tuska, Czarnka i Kaczyńskiego. Sondaż zaufania do polityków: Sikorski awansuje na pierwsze miejsce z 43 proc. pozytywnych ocen, a Tusk spada – nie ufa mu ponad połowa ankietowanych.
W Platformie wyjaławianej latami przez Tuska z osobowości porażka prezydencka dokonała ostatecznej demolki. Skończyła się błyskotliwa kariera Rafała Trzaskowskiego, a sam Tusk przestał być dla elektoratu liberalnego gwarantem powstrzymywania PiS. W tej sytuacji jedynym jasnym punktem na partyjnym firmamencie pozostaje Sikorski – i dlatego to właśnie na niego pozycjonują się wyborcy przerażeni perspektywą rządów Kaczyńskiego z Konfederacją za dwa lata.
Sikorski czuje, że to jego moment i być może ostatnia w politycznym życiu szansa, by zagrać o najwyższą stawkę. Dlatego zmienił sposób działania i stopniowo zaczyna budować swoją pozycję wewnątrz Platformy. Nigdy wcześniej tego nie robił – przypominał sobie o partii tylko przed wyborami prezydenckimi. Dlatego dwa razy startując w prawyborach, dwa razy przegrał – w 2010 r. z Komorowskim, a parę miesięcy temu z Trzaskowskim. Inna rzecz, że z pozycji centrysty w prekampanii wewnątrz Platformy dość trafnie punktował defekty Trzaskowskiego, które doprowadziły do jego ostatecznej porażki z Nawrockim: zbytnią lewicowość, elitarność i wizerunek „złotego chłopca”, a nie twardziela na trudne czasy.
Sztab Trzaskowskiego już podczas kampanii podejrzewał, że Sikorski chce utrudnić mu wygraną, bo przewrotnie liczy na zwycięstwo Nawrockiego, by w wyborach 2030 r. wystartować przeciwko niemu. Wybory jednak pokazały, że sztab KO nie był szczególnie kompetentny, a szukanie wrogów we własnym obozie jest tego dowodem. Zresztą Sikorski – przeczuwając, że kandydat jest w tarapatach – w końcówce kampanii mocno się zaangażował, organizując m.in. słynne „piwo z Mentzenem”. Na pewno bardziej pomógł niż Tusk, który swymi działaniami i wypowiedziami tuż przed wyborami głównie szkodził.
Sikorski nowym premierem? Sikorski szefem Platformy? Tusk lubi mawiać, że władzy nie można dostać, że należy ją sobie wywalczyć. W tym dyplomatycznym zwrocie zapisana jest brutalność polityki – pretendent musi pokonać starego mistrza. I to jest zasadniczy problem Sikorskiego: jest absolutnie lojalny wobec Tuska. Poza spotkaniami wewnątrz Platformy szef MSZ buduje też dla siebie poparcie w partiach koalicyjnych. Ale swym rozmówcom, którzy mają gorące głowy i domagają się zmiany premiera, mówi jasno, że przeciw Tuskowi nie wystąpi.
Rzeczywiście, łączy ich lojalność – znają się rodzinnie, a Tusk wydał nawet książkę wraz z żoną Sikorskiego Anne Applebaum. Inna rzecz, że to głównie lojalność w jedną stronę: Sikorskiego wobec Tuska. W 2014 r., za poprzednich rządów Platformy, Tusk snuł przed Sikorskim miraże stanowiska komisarza w Unii Europejskiej, potajemnie negocjując brukselską posadę dla siebie – dzięki temu został szefem Rady Europejskiej. Nawet teraz, wybierając kandydata na prezydenta, nie dał nominacji Sikorskiemu, tylko ogłosił prawybory w Platformie, zdając sobie sprawę, że wygra je Trzaskowski.
Tego lata nie będzie Campusu Trzaskowskiego w Olsztynie – dorocznej imprezy dla młodych, która skończyła się fiaskiem, bo młodzi zagłosowali na Nawrockiego. Będzie za to jesienią Zryw w Tatrach – spotkanie dla młodzieży organizowane przez fundację, w której działają syn ministra Alexander Sikorski oraz współpracownicy Aleksandry Uznańskiej-Wiśniewskiej, żony kosmonauty, która jest stronniczką Sikorskiego. To podobno nie jest polityka, choć nie wszyscy w to wierzą.
