Młode kobiety nie dopuszczają, że mężczyzna, z którym się zwiążą, może być gorzej wykształcony czy mniej zarabiać.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Po trzech spotkaniach zapytał, kiedy przedstawię go rodzicom. A ja wstydziłabym się zaprosić go na grilla, bo moje koleżanki są pro-choice, a on miał w profilowym znaczek pro-life.
Pewnie, że chciałabym się z kimś związać – mówi Ada, 30-latka z Sośnicowic pod Gliwicami. – Problemem jest to, że nie mogę. Nie po to kończyłam studia i robiłam podyplomówkę, żeby teraz obniżać facetowi poprzeczkę.
Poprzeczka dla faceta ustawiona jest wysoko. Po pierwsze – musi mieć wyższe wykształcenie. Po drugie – powinien być kulturalny, czyli znać przynajmniej jeden język obcy (Ada zna biegle niemiecki i angielski). Po trzecie – musi jakoś wyglądać (ona jest szczupła i wysportowana). Brak uzębienia dyskwalifikuje na wstępie. Piwny brzuszek odpada. Łysina jest dopuszczalna, ale zakola niekoniecznie (wyglądają niechlujnie). Niestety, w liczących niespełna 1,8 tys. mieszkańców Sośnicowicach, wbrew reklamującemu miasto sloganowi „Gdzie, jak nie tu?”, nie było chętnych do przeskoczenia poprzeczki.
– Zainstalowałam więc Tindera. Wolni i w moim wieku byli najbliżej dostępni w Gliwicach – mówi Ada. – Mama, emerytowana księgowa, mówiła: siedź w kącie, a znajdą cię. Nie narzucam się mężczyznom, ale współczesna kobieta, żeby być szczęśliwa, musi schować staroświecką dumę do kieszeni! Zaczęłam przewijać profile i inicjować spotkania. Ale zawsze na randkach płaciłam za siebie. Nie chcę, żeby facet myślał, że chcę go naciągnąć na kawę.
Na pierwszy ogień poszedł górnik. Zarabiał i wyglądał nieźle, ale odpadł z powodu braku wykształcenia. Kolejny był matematyk: bez brzuszka, po studiach, ale bezrobotny. Mieszka z rodzicami. Dużo mówił o rodzinie, dzieciach. Naciskał na szybką ciążę. Wykluczony. Nie po to wzięła kredyt na własne mieszkanie, żeby teraz brać darmozjada. Trzeci wydawał się przeskakiwać poprzeczkę (nie miał wykształcenia, ale własną firmę i wszystkie zęby), ale poległ na poglądach politycznych.
– Ja jestem lewicowa, on należał do ONR. I po trzech spotkaniach zapytał, kiedy przedstawię go rodzicom. Ale przecież nie o to chodzi, żeby przedstawić chłopaka rodzinie, tylko koleżankom. A ja wstydziłabym się zaprosić go na grilla, bo wszystkie moje koleżanki są pro-choice, a on miał w profilowym znaczek pro-life.
Czasu nie było
Do Joanny Drosio-Czaplińskiej, psycholożki z Instytutu Psychoterapii Masculinum, przychodzą często 30-latki z podobnymi oczekiwaniami i rozczarowaniami.
– Czy to Sośnicowice, czy Warszawa, czy Łódź dzisiejsze 30-latki dojrzewały przy podobnych przekazach płynących z mediów – mówi Drosio-Czaplińska. – Od dziecka słyszały, że współczesna kobieta musi być samodzielna i samowystarczalna, a jeśli jest singielką, powinna być szczęśliwa. Przede wszystkim jednak słyszały, że kobieta musi mieć mężczyznę, który byłby jej lustrzanym odbiciem. Ma być tak samo wykształcony. Najlepiej, żeby był lepszy od niej, bo dziś młode kobiety nie patrzą w dół, ale szukają partnerów, którzy mogliby pociągnąć je w górę.
Poprzeczkę zawieszają wysoko przyszłym partnerom nie tylko same kobiety, ale również ich rodziny. Klientki Drosio-Czaplińskiej mówią o matkach, które powtarzały córkom, że „chłop musi być”. Z drugiej strony słyszały, że właściwy mężczyzna jest wyznacznikiem statusu społecznego i koniecznie muszą szukać dla siebie kogoś co najmniej tak samo ambitnego jak one.
– Ale ambicja to nie tylko wykształcenie, bo współczesne 30-latki mają wbite do głowy, żeby każdego dnia stawały się coraz lepszą wersją siebie – mówi Drosio-Czaplińska.
Na długiej liście rzeczy, które mają je do tego doprowadzić, są – oprócz kariery – siłownia, nauka języków, tańca… Dzień ambitnej trzydziestolatki z miasta trwa od rana do późnego wieczora i czasem zwyczajnie brakuje w nim miejsca na relacje.
A kiedy wreszcie czas się znajdzie, okazuje się, że młode kobiety nie mają umiejętności wchodzenia w relacje i ich utrzymania.
– Bo kiedy one miały się w tym ćwiczyć, kiedy miały się umawiać na randki, chodzić na imprezy? Nie miały czasu. Poza tym często – na studiach czy potem w pracy – musiały udowadniać, że są równie dobre jak mężczyźni – mówi Drosio-Czaplińska. – Nic dziwnego, że wiele z nich z braku wzorców i umiejętności zaczęło traktować bliższą relację z mężczyzną jako potencjalny sparing. Ale dziś nawet z potencjalnymi sparingpartnerami jest kłopot, bo w miastach – a tu z małych ośrodków ciągną młode, wykształcone kobiety – jest niedobór mężczyzn. W polskich miastach statystyczny tzw. współczynnik feminizacji jest wysoki, czyli na 100 mężczyzn przypada 111 kobiet.
Większość wyjechała
Współczynnik feminizacji gra też przeciwko Adzie. W Sośnicowicach jest najwyższy w Polsce: na 100 mężczyzn przypada 127 kobiet. W jej grupie wiekowej na 83 trzydziestoletnie panny jest tylko 59 trzydziestoletnich kawalerów. Na starcie było mniej więcej po równo, ale większość chłopaków wyjechała na stałe do Niemiec albo Holandii. Nieliczni przenieśli się za pracą do Katowic. Mieszkają w hotelach robotniczych, na stare śmieci wpadają niechętnie.
– Z pozostałymi rozjeżdżamy się na każdym kroku – mówi Ada. Codzienny rozjazd wygląda tak: ona, jak większość 30-latek w Sośnicowicach, pracuje umysłowo w jednym z kilku lokalnych laboratoriów (jej koleżanki singielki pracują w biurach okolicznych firm). W tym samym czasie kawalerowie (starsi i w jej wieku) pracują jako elektrycy, operatorzy wózków widłowych czy technolodzy.
Kiedy ona – z kilkoma koleżankami, też pannami – idzie do cukierni Hania, oni idą do pizzerii U Chrisa albo U Rudika.
Zobacz także: Ksiądz z osiedla. „Moim uczniom wydaje się, że bycie prawdziwym mężczyzną zaczyna się od kilku milionów na koncie”
Kiedy ona wybiera się do kina, do Gliwic, oni wybierają grę w piłkarzyki w lokalnym hotelu Sylwia.
Ale największy rozjazd widać w miejscowej bibliotece. Ona czyta przeciętnie 10 książek rocznie, oni nie czytają w ogóle. W Sośnicowicach – jak mówią w bibliotece – czytelnictwo w wydaniu męskim zaczyna się dopiero po pięćdziesiątce.
– Przyznam, miałam moment, że zastanawiałam się nad znalezieniem kogoś z Polski, spoza Śląska – mówi Ada. – Samotnie wykupiłam wycieczkę do Egiptu. Niestety, byłam jedyną panną, pozostali w grupie byli emerytami.
Próbowała też umawiać się z 25-letnim sąsiadem, ale po kilku randkach to on ją zostawił.
Mimo to ustawiona przez nią poprzeczka nadal tkwi wysoko, chociaż Ada przyznaje, że ostatnio zaczęła się zastanawiać, kiedy zaczął się jej rozjazd z facetami. I doszła do wniosku, że oni fizycznie zawsze byli obok, ale mieli różne priorytety.
Kiedy ona dojeżdżała pociągiem na studia do Katowic, oni dojeżdżali do pracy. Byli obok, kiedy – tuż po rozpoczęciu pracy w laboratorium – zarabiała na samochód w fabryce lodów po niemieckiej stronie. Problemem było to, że inaczej spędzali wolny czas. Oni siedzieli w swoim gronie, a ona zwiedzała okolicę. Większość tamtych chłopaków została za granicą, nielicznych czasem spotyka w kolejce do kasy w sklepie Dino, ale nadal nie mają ze sobą nic wspólnego. I ten rozjazd – jak mówi Ada – z każdym rokiem się powiększa.
Kłusownictwo matrymonialne
– I będzie się powiększał – mówi prof. Radosław Kossakowski, dyrektor Instytutu Socjologii Uniwersytetu Gdańskiego. – Młode kobiety w miasteczkach takich jak Sośnicowice stają się ofiarami kulturowej rewolucji. Są zazwyczaj lewicowe, lepiej wykształcone od mężczyzn, mają często lepszą pracę, ale nadal naiwnie wierzą, że mogą przełożyć tzw. couchingowe podejście do życia również na związek. Innymi słowy: wydaje im się – bo kultura korporacyjna i social media je do tego przyzwyczajają – że nieustępliwe budowanie swojej marki może dotyczyć również relacji. Nie dopuszczają myśli, że w związku można pokazywać swoje słabsze strony. Nie dopuszczają również, że mężczyzna, z którym się zwiążą, może być gorzej wykształcony, mniej zarabiać. A przecież rodzina zawsze była miejscem, gdzie uciekało się przed stresem, a nie poszukiwało ciągłej rywalizacji. W narracjach młodych kobiet w ogóle nie mówi się o mężczyźnie w kategoriach emocjonalnego wsparcia, tylko kolejnego punktu w CV, do odhaczenia i pochwalenia się.
Kolejnym problemem jest – jak mówi prof. Kossakowski – brak alternatywy. W mediach brakuje historii wykształconych kobiet, które związują się z mężczyznami np. po szkołach zawodowych. Na zdjęciach na Instagramie brak selfie z kimś mniej atrakcyjnym albo mniej wysportowanym. Lepiej zarabiające kobiety za mezalians uznają związanie się z kimś, kto ma mniej na koncie.
Prof. Kossakowski przyznaje, że samotne 30-latki mają dziś trzy wyjścia. Mogą obniżyć poprzeczkę. Mogą – i to się zdarza coraz częściej – zdecydować się na samotne macierzyństwo. Mogą też – co już się dzieje, szczególnie w dużych miastach – pójść w tzw. kłusownictwo matrymonialne, czyli odbijać mężów koleżankom.
– Zawsze też mogą przejść na drugą stronę mocy, czyli dopuścić do siebie własną emocjonalną kruchość i jednocześnie kruchość i słabość mężczyzn – mówi prof. Kossakowski.
Ada nie zamierza dopuszczać własnej kruchości ani odbijać mężów koleżankom. Myślała o skorzystaniu z banku spermy (Sośnicowice, oprócz najwyższego w Polsce współczynnika feminizacji, mają najniższy, czyli zerowy przyrost naturalny), ale nadal szuka dróg dojścia do facetów w swoim wieku, z wyższym wykształceniem, wszystkimi zębami i bez piwnego brzuszka.
Kiedy znajdzie się ktoś, kto przeskoczy wysoko postawioną poprzeczkę, urządzi ślub i wesele w Sośnicowicach. Nie będzie problemu z terminem, bo w ubiegłym roku większość ślubów w tutejszym USC wzięły pary spoza miasteczka.
Ada wyobraża sobie ślub na łonie natury, w miniparku koło stacji benzynowej, suknię z kryształkami Swarovskiego, podróż poślubną do Włoch. Tylko tego faceta obok siebie jakoś wyobrazić sobie nie umie.
PS Na prośbę Ady zmieniłam jej imię i niektóre szczegóły dotyczące jej historii.
