To było najgorsze, co spotkało mnie w sekcie Niebo. Widzenia zaczęły się wcześniej

Ludziom ze zboru dane zostały „dary” – widzenie duchów, czyli kolorów i obrazów. Kacmajor mówił nam, że są to dary Ducha Świętego. Kiedy „odczadziałem” po wyjściu z Nieba, zrozumiałem, że widzenia te z Duchem Świętym nie miały nic wspólnego, podobnie jak leczenie nie miało związku z Jezusem Chrystusem.

Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”

Dziękujemy, że z nami jesteś!

Foto: Newsweek

Gdy poznałem Kacmajora, zauważyłem, że w jego teorii prym wiedzie niechęć, wręcz nienawiść do Kościoła katolickiego. Szczególnie źle mówił o kulcie Matki Bożej. Twierdził, że była ona oczywiście bardzo ważną kobietą w dziejach ludzkości, urodziła Chrystusa, lecz wcale nie jest święta i nie należy jej czcić.

W związku z tym naśmiewał się z różańca, z Jasnej Góry, z modlitw do Maryi. Uczył nas, że nie wolno wieszać w domu świętych obrazów, bo w Starym Testamencie jest napisane: „nie uczynisz żadnej podobizny malowanej ani rzeźbionej i nie będziesz oddawał jej czci”. Mówił, że autorzy tych obrazów nie widzieli Chrystusa, więc jego portrety są fałszywe, pozowali do nich bowiem różni ludzie, nawet złodzieje – ważne, że byli przystojni. A on, Kacmajor, widział Pana Jezusa i wie, że wygląda zupełnie inaczej.

Co do jednego mogę teraz się z nim zgodzić. Kacmajor mówił, że to, co ludzie wiedzą o męce Chrystusa, jest niczym w porównaniu z tym, co on rzeczywiście wycierpiał. Opowiadał nam, że to była „masakra”. Rzeczywiście, po obejrzeniu filmu Mela Gibsona Pasja zdałem sobie sprawę, że w tym jednym Bogdan miał rację. Zapewniał nas, że przyjdzie taki dzień, kiedy będzie nam pokazywał na ścianach naszego domu pełne obrazy z Drogi Krzyżowej. Ukaże nam cały „kolorowy film” z męki Chrystusa.

Powiedział, że nastąpi to w odpowiednim czasie, kiedy już wszyscy będziemy gotowi i dojrzali do tego widzenia. A więc czekałem, liczyłem dni w kalendarzu, miesiące, później lata – niestety nie doczekałem się tego. Kacmajor cały czas powtarzał, że mieszkamy w Majdanie tylko tymczasowo, że za kilka lat będziemy mieli swój prywatny odrzutowiec i będziemy latać po całym świecie, żeby leczyć ludzi. Zapewniał, że nasze garderoby i szafy z ubraniami będą przepełnione tak, że będziemy mieli problem, co wybrać, wszystkiego będzie w bród.

Panu Franciszkowi, ojcu Andrzeja, który uwielbiał krzyżówki, mówił, że za parę lat w każdej krzyżówce będzie hasło do odgadnięcia: „Jak ma na imię najstarszy syn Kacmajora?” (podpowiadam: Dawid).

Największym wydarzeniem, które przyciągnęłoby do nas miliony nowych wiernych, miało być zmartwychwstanie. Dokonać tego miał sam Bogdan. Data zmartwychwstania wciąż była przez niego przekładana. Mieliśmy się do tego czasu oczyścić, bo w naszym rozwoju duchowym pozostawaliśmy w tyle za nim, za Grażyną Kacmajor i Andrzejem. Jak twierdził Bogdan, to nasza słaba wiara powstrzymywała go przed dokonaniem tego największego cudu. Opowiadał mi:

– Sebastian, ty wiesz, co się będzie działo? Z całej okolicy będą przynosić tutaj zmarłych, a ja będę ich podnosić. Powiem: „W imieniu Jezusa Chrystusa, wstań” – i będą wstawać.

Wiele lat później dowiedziałem się, że mnóstwo obietnic bez pokrycia to typowy zabieg sekciarski. A na razie mieliśmy widzenia. Najważniejsza chwila po całym dniu ciężkiej pracy to była wieczerza. Zbieraliśmy się w kuchni, łamaliśmy się chlebem i piliśmy odrobinę wina na pamiątkę Jezusa Chrystusa. Wtedy miały miejsce widzenia obrazów i duchów, czyli kolorów. Jeśli ktoś miał widzenie, mówił o tym. Największą prorokinią była Karolina. Na jej widzeniach Kacmajor opierał większość podejmowanych decyzji. Dużo widzeń miała także Grażyna, no i oczywiście Andrzej.

Ja, człowiek ambitny, który zawsze chciał być najlepszy, najdokładniejszy (z różnym skutkiem), na początku nie miałem widzeń, choć ogromnie tego pragnąłem. Bardzo się o to modliłem, praktycznie stało się to moją obsesją, chciałem mieć widzenia, chciałem być prorokiem.

Co do modlitwy, dozwolona była tylko jedna – Ojcze nasz, bo takiej modlitwy nauczył nas Pan Jezus w Ewangelii. Modlitwa musiała się odbywać sam na sam z Bogiem, nikt nie mógł cię widzieć, zgodnie z tym, jak jest napisane w Biblii: „Ty zaś, gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie” (Mt 6, 6). Podczas modlitwy ręce musiały być wzniesione ku górze, a nie złożone. Kiedy bowiem otwieramy ramiona i wznosimy je wysoko, Bóg może nam coś w nie dać. Gdy zaś trzymamy je złożone, zamknięte, to w jaki sposób Bóg ma nam coś darować? – mówił guru. Pamiętam swoje pierwsze modlitwy. Chodziłem pod las, na łąkę, gdzie mnie nikt nie widział, i kładłem się krzyżem na ziemi. Prosiłem Pana Boga, aby obdarował mnie widzeniami. No i sobie wyprosiłem…

To było najgorsze, co spotkało mnie w sekcie Niebo. Widzenia zaczęły się wcześniej – często widziałem kolory duchów o różnych kształtach: prostokąty, kwadraty, koła, a pewnego razu w czasie wieczerzy miałem widzenie Chrystusa na krzyżu, bardzo realne. Lecz tak naprawdę wszystko zaczęło się podczas jednego z wyjazdów na leczenie. Bogdan i Andrzej mieli notes z rozpisanymi terminami wyjazdów na leczenie z miesięcznym wyprzedzeniem. Jeździliśmy zazwyczaj do małych miejscowości.

Gdy docieraliśmy na miejsce, ludzie już na nas czekali, już stali w kolejkach. Mnóstwo osób z różnych rejonów Polski leczyło się wówczas u naszego szefa. Tym razem pojechaliśmy ja, Paweł i Damian, szczery i dobry chłopak; pochodził z gór i pojawił się w Majdanie jako pierwszy z nas wszystkich. Bogdan został w domu – w tym czasie wypuszczał nas już samych na leczenie.

Miejscowość, do której przyjechaliśmy, leżała niedaleko Warszawy. Ludzie byli trochę zawiedzeni, że nie pojawił się ani Kacmajor, ani Andrzej, a w zamian przysłał trzech „gówniarzy”. Przed wyjazdem Bogdan powiedział nam: „Jedźcie leczyć ludzi, a księgi i rejestry zostaną otwarte”.

Już wtedy czułem choroby ludzi w swoim ciele. To było bardzo proste: nakładałem komuś ręce na głowę i nagle zaczynałem odczuwać jego stan na sobie – ból głowy, serca, żołądka, u każdego coś innego. Większość z tych chorób i dolegliwości pokrywała się z tym, na co cierpieli ci ludzie, bo potwierdzali to, co mówiłem.

Kiedy nakładałem ręce na głowę pewnej kobiecie, zobaczyłem, jak ktoś palcem na ścianie (takie miałem wtedy odczucie) pisze, co ta kobieta ostatnio robiła. Napis mówił, że dwa tygodnie wcześniej zdradziła męża i mam jej o tym powiedzieć. Dziwnie mi się wtedy zrobiło. Powiedziałem jej o zdradzie oraz o tym, że jej choroba jest karą za ten czyn.

Po powrocie do zboru wszyscy byli zdziwieni, kiedy dowiedzieli się, że dostałem dar widzenia napisów. Niektórzy zazdrościli mi i pytali: „Dlaczego ja nie mam takich darów?”, tym bardziej że byli w zborze dłużej ode mnie, a widzieli jedynie kolory duchów, i to tylko czasami. Bogdan powiedział: „A nie mówiłem, że księgi i rejestry zostaną otwarte?”. Chodziło mu o moje proroctwa.

Powiedział jeszcze, że dostąpiłem wielkiej łaski, ponieważ nawet on nie widzi napisów od Ducha Świętego.

A gdybym urodził się jeszcze raz

Czy wszystko potoczyłoby się identycznie

Czy też byłbym taki naiwny i taki nierozsądny

Wiele sytuacji, w których zachowałbym się

inaczej

Skierował kroki w inną stronę

Ktoś obraca moje życie jak monetę w dłoniach

Słyszę swój wewnętrzny szept:

Pozwól mi stąd uciec

Nikt mnie nie dopadnie

Słyszę swój niemy krzyk, wrzask