Trup, który rozśmiesza

Po sukcesie „Czwartkowego Klubu Zbrodni” Richard Osman postawił na nowy kierunek. W „Wyjaśniamy morderstwa” łączy ulubione cechy swoich książek – ciepło, błyskotliwość i charyzmatycznych bohaterów – z sensacyjnym rozmachem. Emerytowany policjant Steve i jego synowa Amy, specjalistka od ochrony, muszą rozwiązać zagadkę morderstwa na prywatnej wyspie, gdzie nic nie jest tak rajskie, jak się wydaje.

Newsweek: Twoja nowa seria jest dużo bardziej międzynarodowa od poprzedniej – podróżujemy od Karoliny Północnej, przez Irlandię, aż po Dubaj.

Richard Osman: Chciałem, by pozwoliła mi opowiadać o przygodach w egzotycznych i efektownych miejscach – a to trudno osiągnąć, jeśli siedzisz w domu spokojnej starości. Dlatego w kolejnej części spodziewajcie się równie ekscytujących lokalizacji.

Trudno zacząć nowy cykl po sukcesie „Czwartkowego Klubu Zbrodni”?

Po kilku bardzo intensywnych latach rozwiązywania zagadek czułem, że członkowie Klubu zasłużyli na chwilę wytchnienia – a ja sam potrzebowałem zająć się czymś nowym. Rozpoczęcie nowej serii po czterech latach pisania poprzedniej było onieśmielające i wymagało chwili, by odnaleźć się z nowymi bohaterami. Tym większa ulga, że książka została tak dobrze przyjęta przez czytelników na całym świecie. Jestem naprawdę szczęśliwy, że została numerem jeden na liście „The Sunday Times”.

Może stało się tak dlatego, że przy bardziej złożonej intrydze, utrzymałeś lekkość stylu.

To zasługa moich bohaterów – to oni sprawiają, że ton książki pozostaje lekki i ciepły, bo sami tacy właśnie są. Nawet jeśli stawka jest wysoka, Steve i Amy to postacie bardzo osadzone w rzeczywistości. Potrafią zachować zimną krew i dostrzec jasne strony w trudnych sytuacjach.

To skrajnie różna para, nie tylko dlatego, że on kocha krzyżówki, a ona zna się na walce wręcz.

Amy była powiewem świeżości. Pisanie o niej to czysta przyjemność – jest nieustraszona i gotowa na wszystko. Steve, jej teść, właśnie przeszedł na emeryturę i jest mi bardzo bliski: ceni sobie domowe wygody i cotygodniowy quiz w pubie. Zestawienie obojga gwarantuje sporą dawkę humoru. Dodałem jeszcze pisarkę Rosie D’Antonio – nazywaną „Jackie Collins powieści kryminalnej” – która duchem jest młoda, ale wiekiem bliżej jej do ekipy Czwartkowego Klubu Zbrodni.

To duże wyzwanie, nie osłabić humorem napięcia? Bo przecież wpisujesz go w klasyczny kryminał.

Pojawił się naturalnie – wypływa z samych postaci i ich spojrzenia na świat. Im jesteś starszy, tym bardziej dostrzegasz absurd życia, a szukanie komizmu w ciemnych momentach jest często sposobem, by sobie z nimi poradzić.

Do którego z bohaterów jest ci najbliżej – i kogo wolałbyś mieć u boku w sytuacji kryzysowej?

Zdecydowanie najbardziej utożsamiam się ze Stevem – domatorem, który lubi oglądać mecze. Ale poczucie humoru mam chyba najbardziej podobne do Rosie, a zamiłowanie do podróży dzielę z Amy. Każde z nich wnosi do zespołu coś, co mogłoby się przydać w sytuacji kryzysowej, ale gdybym miał wybrać, postawiłbym na Amy. Jest opanowana, rozsądna – i do tego przeszła szkolenie w walce wręcz.

Większość moich postaci wyłania się z jakiegoś początkowego impulsu, a potem – im więcej czasu z nimi spędzam – tym lepiej rozumiem, jak się zachowują. Myślę, że właśnie dlatego tak się do nich przywiązuję. Dla mnie oni wszyscy są po prostu prawdziwi.

Gdyby światy obu serii się spotkały – co mogłoby połączyć Czwartkowy Klub i duet Wheelerów?

Myślę, że razem stanowiliby zgrany, choć całkiem chaotyczny zespół. Sprawy, którymi się zajmują, różnią się miejscem i skalą, ale zabawnie byłoby wymyślić zagadkę, która by ich połączyła. Może gdyby „Czwartkowy Klub Zbrodni” wyruszył na rejs statkiem z Cooper’s Chase i zawędrował do jakiegoś odległego kraju, los zetknąłby ich z Wheelerami? Ron bez wątpienia pokochałby Rosie, a Elizabeth trafiłaby wreszcie na godną siebie rywalkę w osobie Amy.

Czy „Wyjaśniamy morderstwa” zarekomendowałbyś na start komuś, kto nigdy nie czytał niczego twojego autorstwa?

Staram się, by moje książki były dostępne dla każdego, choć wiadomo – nie da się zadowolić wszystkich. Jestem ogromnie wdzięczny czytelnikom „Czwartkowego Klubu Zbrodni”, że zechcieli wyruszyć ze mną w nową przygodę. Jeśli ktoś chce zacząć od „Wyjaśniamy morderstwa”, polecam – to thriller z międzynarodowym rozmachem, niezwykłym, lecz skutecznym duetem i sporą dawką śmiechu… mimo że trup ściele się tu gęsto.

Rozpoznawalność zdobyłeś jako współprowadzący stworzonego przez siebie teleturnieju „Pointless” w BBC One. Czy telewizyjne obycie pomaga w pisaniu?

Myślę, że między książkami a programami telewizyjnymi jest sporo wspólnego – jedno i drugie opowiada historie, daje ludziom temat do rozmowy i pozwala się z czymś utożsamić. Książki piszę sam, przy stole, w towarzystwie kotów – a telewizja to zawsze praca zespołowa. Dobre pomysły i znajomość ludzkiej natury przydają się w obu przypadkach.

Masz świadomość, że tysiące twoich fanów mieszka także w Polsce?

Ogromnie się cieszę, że polscy czytelnicy lubią moje powieści i bohaterów. Reakcje odbiorców zawsze mnie poruszają – zwłaszcza tych zagranicznych. Nigdy nie przypuszczałem, że tylu ludzi poza Wielką Brytanią będzie chciało czytać moje książki.

Masz życiowe motto?

Oczywiście. „Nie unikaj czegoś, tylko dlatego, że możesz sobie nie poradzić. Jeśli masz ochotę coś zrobić – napisać powieść albo spróbować nowej umiejętności – daj z siebie wszystko, bez względu na efekt”.