Sławomir Mentzen nie ogłosił, na kogo zagłosuje, ale nie pozostawił wątpliwości. Czy to coś zmienia w układzie sił przed drugą turą wyborczą? Raczej nie, bo od początku było wiadomo, jak ta cała historia się skończy. Pozostaje pytanie, czy Konfederacja tym ruchem naprawdę stawia się w sytuacji rozgrywającego przed wyborami parlamentarnymi w 2027 r. Łatwo na nie odpowiedzieć.
Sławomir Mentzen bardzo skutecznie skanalizował uwagę swoich wyborców przez dwa tygodnie między pierwszą a drugą turą wyborów. Urządził dwa spotkania z kandydatami. Przyciągnął miliony widzów. Stworzył wrażenie, że jest tym, o którego zabiegają wszyscy. To naprawdę całkiem nieźle szło (z wyjątkiem piwa, które sprawiło wszystkim – nie tylko uczestnikom – sporo kłopotu).
Na koniec lider Konfederacji postanowił przyciągnąć widzów raz jeszcze na rozstrzygnięcie i ogłoszenie werdyktu. Od razu wypada zaznaczyć, że w zasadzie wszyscy obserwatorzy sceny politycznej spodziewali się tego, jaki on będzie. Mentzen nie poprze wprost nikogo, bo zwyczajnie mu się to nie opłaca. Spoiler – dokładnie tak było. Tylko z oprawą. I to ta oprawa była najważniejsza.
Sławomir Mentzen o poparciu w drugiej turze. Wyraźnie wskazał, kogo woli
Mentzen najpierw omówił swoje rozmowy. Nawrockiego potraktował pobłażliwie. Pośmiał się, że kandydat PiS ochoczo zaparł się PiS, ale był to raczej przyjazny uśmiech. W końcu dla Mentzena to, że Nawrocki we wszystkim mu się z nim zgodził, jest wyjątkowo korzystne. Nie tylko dlatego, że buduje pozycję Konfederacji i daje pole do negocjacji politycznych. Także dlatego, że po prostu łechcze ego lidera.
Tyle że Mentzen zapomina tutaj o jednym drobnym szczególe, który akurat prezes PiS ma wliczone w koszt całej tej zabawy. Nawrocki może w swoim imieniu obiecać wszystko. W imieniu PiS nie może obiecać nic, bo jak doskonale wiemy, to nie jest kandydat PiS. Jak przyjdzie co do czego, nikt tu nie będzie ponosił żadnej odpowiedzialności. Oczywiście, że zgodził się nie podpisać nowych podatków – przecież nawet Mentzen mówił, że podatki, składki i opłaty można podnosić inaczej niż ustawą. Oczywiście, że nie wyśle polskich żołnierzy na Ukrainę, chyba że zmusi go sojusznik zza oceanu. Albo Jarosław Kaczyński będzie miał jakiś nowy pomysł, jak ten z siłami pokojowymi NATO na samym początku wojny (tak to prezes PiS był realnie jedynym politykiem, który chciał gdzieś wysyłać polskie wojsko). Ale to jakby do Sławomira Mentzena nie dotarło. Ważne było, że przyszedł i podpisał. Wszystko to, co Mentzen chciał.
– Jeżeli ktoś zgadza się z ośmioma punktami (Mentzen nazwał to deklaracją toruńską) to wybór powinien być oczywisty. Mamy kandydata, który swoim podpisem zaświadczył, że będzie się do nich stosował – powiedział Sławomir Mentzen i to chyba wystarczy, żeby powiedzieć wprost: “lider Konfederacji poparł Karola Nawrockiego”. Ale oczywiście gdyby to było takie proste, to Sławomir Mentzen nie mógłby dalej prowadzić swojego show. Dodał jeszcze, że właściwie ustawki uważa za super sprawę.
W końcu przeszedł do opowieści o swojej rozmowie z Rafałem Trzaskowskim. Tu było znacznie ostrzej. Nie zostało nic z pobłażliwego uśmiechu. W rozmowie z soboty co prawda Mentzen powiedział, że zgadza się z Trzaskowskim w czterech punktach, a w podsumowaniu, że w jednym. To jednak tylko szczegół. Ważne, że zasadniczo mu się rozmowa z Trzaskowskim nie podobała. Taki właśnie jest problem w rozmowie polityka z politykiem zamiast z dziennikarzem. Pytający wcale nie chce poznać innego punktu widzenia, tylko ugrać swoje. Nie chodzi o przekonywanie się do swoich racji tylko o – co Mentzen robi w każdej rozmowie – wyliczanie swoich poglądów. Niezależnie od tego, czy oponent dyskutuje na argumenty, czy zgadza się na wszystko. Wisienką na torcie była opowieść o tym, że sztabowcy Trzaskowskiego zostawili w pokoju, w którym czekali niespotykany “syf”. Nie wiemy, co to znaczy, ale jest to argument koronny, a wielu prawicowych komentatorów pisze: „typowe” albo „symboliczne”.
– Nie widzę żadnego powodu, by głosować na Rafała Trzaskowskiego – oznajmił Mentzen nadal udając, że wcale nie popiera Nawrockiego.
Jaka jest taktyka Mentzena? Ten plan wcale nie jest taki sprytny
Potem nastąpił cały długi wywód o tym, że to taka specjalna taktyka, która ma pozwolić Konfederacji nie zostać za dwa lata przystawką ani PiS, ani KO. Będą mogli negocjować z każdym. To, że jest to oczywista nieprawda, jakoś specjalnie nie przebija się do narracji Sławomira Mentzena. Nie. Choć niektórzy politycy sugerują, że koalicja KO z Konfederacją mogłaby być możliwa, gdyby Konfederacja się zmieniła, to taka koalicja możliwa nie jest. Nic by tego nie usprawiedliwiało, nie dałoby się tego wytłumaczyć i wyborcy KO by tego Tuskowi nie wybaczyli. Co innego pogadać, próbować wciągnąć w polityczną rozgrywkę, a co innego wejść w realny układ.
Prawda jest taka, że Sławomir Mentzen nie ma otwartego pola do negocjacji. Może iść wyłącznie na układ z PiS-em. Nie od tego, co powie dzisiaj, zależy jego siła w tym układzie i nie od jego wyniku w pierwszej turze wyborów 2025 r., ale od wyniku Konfederacji w wyborach 2027 r. Tak po prostu. Cała jego opowieść o rozgrywce i licytacjach to budowanie swojej pozycji politycznej. Konfederacja oczywiście musi to robić, bo stawką są właśnie wybory w 2027 r. Tyle że Mentzen wyjaśniając, jaki jest jego sprytny plan, postawił się w roli pięciolatka, który próbuje przechytrzyć rodziców.
Czy to zmieni układ sił w drugiej turze? Sławomir Mentzen wielokrotnie powtórzył, że jego wyborcy są mądrzy, mają swoje zdanie i nie są workiem kartofli. Wszyscy od początku wiedzieli do kogo im bliżej. Wiedzieli też do kogo bliżej Mentzenowi. Trzaskowski – jak zresztą sam mówił w dzisiejszym podsumowaniu lider Konfederacji – nie poszedł do niego, żeby przemówić do wyborców Mentzena. Poszedł, żeby swoim pokazać, że się nie boi, umie się bić i jest gotowy. A jeśli przy okazji zniechęcił jeszcze jakąś część z nich do pójścia do wyborów albo do głosowania na Nawrockiego, to tylko czysty zysk jego sztabu.
